'Speciale regeling voor oude groep veteranen'

Vakbonden, ambtenaren van Defensie en juristen hebben een letselschaderegeling ontworpen voor een ‘oude’ groep veteranen die kampt met het posttraumatische stresssyndroom (ptss).

De speciale regeling vloeit voort uit bemiddeling door de Nationale ombudsman Alex Brenninkmeijer, die precies een jaar geleden begon.

Brenninkmeijer is blij met de overeenstemming en heeft het resultaat voorgelegd aan minister Eimert van Middelkoop (Defensie). Het is nu aan het departement en de bonden om de regeling praktisch in te vullen. Ook moet er nog geld voor worden gevonden. De bonden hebben jarenlang aangedrongen op een regeling voor deze restgroep maar het overleg zat in een impasse.

De speciale bestuursrechtelijke regeling moet voorkomen dat kwetsbare veteranen terechtkomen in langdurige en complexe procedures voor de rechter om een schadevergoeding los te krijgen. Zulke procedures draaiden onder meer om de schuldvraag, aansprakelijkheid en de verjaringstermijn. Probleem is dat bij sommige veteranen ptss zich pas na vele jaren openbaart.

De nieuwe regeling geldt voor oorlogsslachtoffers voor 1 juli 2007. De vergoeding voor de restschade komt bovenop het militair invaliditeitspensioen of de invaliditeitsregeling. Verjaringstermijn en schuldvraag zijn niet aan de orde.

Tweede Wereldoorlog

Voorzitter Jan Kleian van de vakbond ACOM is blij met het resultaat. Hij schat in dat ongeveer tweeduizend mensen onder deze groep vallen, van wie sommigen soms al tien jaar procederen om hun schade vergoed te krijgen. Het gaat volgens hem niet alleen om recente missies zoals naar Bosnië, maar ook om mensen die hebben gevochten in Korea, Cambodja en Nieuw-Guinea en zelfs in de Tweede Wereldoorlog. Hij schat dat met de regeling tientallen miljoenen euro gemoeid zal zijn.

De bonden blokkeerden het overleg over veteranen, omdat de opgestapte staatssecretaris Jack de Vries (Defensie) volgens Kleian alleen een regeling wilde voor veteranen na juli 2007. De oude veteranen moesten dan blijven procederen. Maar volgens Kleian is het efficiënter om de restgroep in één regeling te vatten en zal het de betrokkenen erkenning geven.