Werkweek van 55 uur voor truckers uit den boze

Binnenkort mogen truckers maximaal 48 uur per week werken. Dat is veel te weinig om een redelijke boterham te kunnen verdienen, vinden zij.

‘Een werkweek van 48 uur? Dan heb je geen leven meer.’ Internationaal vrachtwagenchauffeur Hans Nies vindt het maar niets, wat vanuit Brussel wordt opgelegd. Boos bijt hij in zijn broodje, tijdens een grote manifestatie van de vakbonden zaterdag in Nieuwegein. ‘Ik wil veel meer uren kunnen draaien.’

Welkom in de wereld van de trucker, een parallelle wereld waarin de zaken net even anders liggen. Het is een wereld waarin de salarissen zo’n 10 tot 20 procent lager liggen dan in vergelijkbare beroepen – buschauffeurs en bouwvakkers verdienen veel meer. Het is een wereld waarin mannen (en een paar vrouwen) zich een slag in de rondte werken om toch een aardige boterham te verdienen. En een wereld waarin veel van hen dat nog leuk vinden ook.

Maar vanaf 23 maart mag dat niet meer. Dan is 48 uur het maximum, althans, gemiddeld. Omdat de huidige werkweken 55 uur mogen zijn, betekent de nieuwe regel een dreigende inkomensdaling van zeker 15 procent – acht overuren per week minder, dat hakt er aardig in.

Dus zit het Nieuwegein Business Center stampvol met zo’n twaalfhonderd truckers, iets witter, dikker en besnorder dan een gemiddelde doorsnede van de Nederlandse bevolking. De bijeenkomst is belegd door FNV Bondgenoten en CNV Vakmensen, om hun leden te informeren over de cao-besprekingen, en over de kunstgreep die zij hebben bedacht om het 48-uursprobleem op te lossen.

Hun truc zit in de zogeheten beschikbaarheidsuren, die bovenop de maximale arbeidstijd van 48 uur komen. Als de chauffeurs die doorbetaald krijgen, komen ze toch weer aan hun huidige salaris.

Dan steekt iemand zijn vinger op. Is dat niet de omgekeerde wereld? ‘Ik wil helemaal niet zo veel werken om mijn geld te verdienen. Dat hoeven werknemers in andere sectoren toch ook niet? Mijn buurman ligt ’s ochtends nog in bed als ik vertrek, en is allang thuis als ik ’s avonds terugkom. En hij verdient meer dan ik. Wij moeten gewoon een fatsoenlijk uurloon krijgen! Wie 55 uur wil werken moet er vrijwilligerswerk naast gaan doen!’

Probleem is alleen dat de werkgevers er geen cent bij willen doen. Sterker nog: die willen nog goedkopere chauffeurs, en maken in toenemende mate gebruik Oost-Europeanen. Drie cao-onderhandelingsrondes hebben nog niets opgeleverd, zegt CNV-onderhandelaar Joost van Egmond. ‘Er mag van de werkgevers best een nieuwe cao komen, maar alleen als de lonen niet stijgen.’

En zelfs al zouden de lonen stijgen, dan zijn er nog andere redenen om tegen de 48-urige werkweek te zijn, zegt Hans Nies. ‘Die 48 uur zijn bedacht om ons een sociaal leven te geven. Maar als ik straks in Italië ben en aan mijn maximale uren zit, dan moet ik dus blijven staan terwijl ik naar huis wil. Noemen ze dat een sociaal leven? Zo gezellig is het niet, langs de weg.’

Bovendien betekent de 48-urige werkweek dat de transportbedrijven hun vrachtwagens over meerdere chauffeurs zullen verdelen. En je vrachtwagen, dat is je huis. ‘Straks ligt er iemand in mijn bed te tukken. Het wordt er niet leuker op.’

De actiebereidheid is groot, blijkt uit een peiling onder de zaal. ‘Allemaal drie dagen snipperen, dan staat alles stil’, roept iemand. ‘Gooi plat die hele teringzooi’, schreeuwt een ander.

Maar de bonden willen zo ver niet gaan. ‘Jullie massale aanwezigheid laat jullie kracht zien’, zegt voorzitter Henk van der Kolk van FNV Bondgenoten. ‘Wat ga je daar mee doe-oen’, schreeuwt iemand. ‘Daarmee kunnen we de komende tijd aan het werk, aan de onderhandelingstafel.’