Jurylid World Press Photo klapt uit school

Jurylid Oliver Chanarin van de World Press Photo is voor het eerst in de geschiedenis van de fotowedstrijd uit de school geklapt over de manier waarop het er binnenskamers aan toegaat....

Chanarin vindt dat de fotografie steeds minder impact heeft. Foto’s zijn nog maar zelden breaking news en fotografen slagen er niet goed meer in het menselijk leed op het publiek over te brengen, vindt hij. ‘Veel foto’s zijn cliché’s geworden’, zegt Chanarin.

Op de website Foto8.com beschrijft hij hoe de twaalfkoppige jury in zeven dagen en nachten zo’n 81 duizend foto’s voor zijn kiezen krijgt. Vaak werken ze twintig uur per dag. Het werkt afstompend; de ellende maakt na verloop van tijd steeds minder indruk.

‘Soms voelt het obsceen’, schrijft Chanarin. ‘Er wordt ons gevraagd te beoordelen of een foto van een kind dat stikt in de modder wel mooi genoeg is om een prijs te winnen.’

]]>

Hij beschrijft hoe de stemmingsronden verlopen. De foto’s flitsen over het scherm terwijl de master of ceremonies droog de uitslagen voorleest: ‘zelfmoordbom IN, dode kinderen OUT, vrouwen met brandwonden door zuur IN, Mao-imitator OUT.’

Ook bespreekt hij vijf kandidaten. Over de foto van een moeder met hiv – de winnaar in de categorie Dagelijks Leven – zegt hij: ‘Als het ons werk zou zijn om originele en innovatieve fotografie te belonen, is het moeilijk in te zien hoe deze foto mee zou kunnen dingen naar een prijs.’

Uiteindelijk moeten ze kiezen tussen een Frans landschap, een dode guerrillastrijder, een moeder met hiv en een Amerikaanse soldaat. ‘Een vreemde taak’, schrijft hij. Het kiezen uit zoveel diverse beelden voelt ‘betekenisloos’. Dat de foto van Tim Hetherington wint, is volgens hem voorspelbaar. Het is een mooie foto, zegt Chanarin. 'Maar het is een cliché.’

World Press Photo is verontwaardigd over zijn actie. ‘Het is not done op deze manier het vertrouwen te schenden’, zegt directeur Michiel Munneke. ‘De jury moet in alle vrijheid over foto’s kunnen praten. Wat zij zeggen moet binnenskamers blijven.’ Hij wil geen juridische actie ondernemen omdat hij zo min mogelijk aandacht wil voor de kwestie.

Chanarin zegt dat hij World Press Photo niet wilde aanvallen, maar dat hij een filosofische discussie wil voeren over fotografie.