De Partij van de Arbeid is niet van Wallage

Partijgenoten wegzetten als vertolkers van een rechts geluid. Of als aanschurkend tegen extreemrechts, zonder argumenten aan te dragen. We dachten er na de verschijning van Verdeeld verleden, gedeelde toekomst, de meest recente integratienota van de PvdA, van te zijn verlost....

Voelen wij ons aangesproken door de kwalificaties van de burgemeester van Groningen? Jazeker! In de afgelopen jaren hebben wij ons, gevraagd en vooral ongevraagd, actief gemengd in de partijdiscussie over integratie en immigratie. Daarbij hebben we, om het maar eens voorzichtig te stellen, de gangbare partijlijn niet altijd voor zoete koek geslikt.

We zijn dan ook wel wat gewend. En toch steken de opmerkingen van Wallage. Niet omdat hij met ons van mening verschilt. Dat kan, mag en hoort bij een brede volkspartij als de PvdA. Het gaat vooral om de manier waarop Wallage met het debat over integratie en immigratie omgaat. Vanachter de Martinitoren zet hij al die partijgenoten die in de afgelopen jaren, publiekelijk en in partijverband, een ander geluid dan het zijne verkondigden, in de verdachte (extreemrechtse) hoek.

Wallage is trots op de massale opstand in de afdelingen tegen de integratienota. Maar hij minacht het feit dat er in de partij veel heftiger over het thema integratie wordt gedebatteerd dan gedurende ‘de Paarse jaren’. Terwijl interne discussie toch de levenselixer voor de gedachtenvorming in een politieke partij is. Multiculti is en blijft de norm. Wie daarvan afwijkt, deugt niet. Per definitie niet. Verdere discussie onnodig.

Partijgenoot Wallage probeert ons niet te overtuigen. Hij sluit ons uit. Wij horen niet bij zijn PvdA. We zijn – ondanks onversneden progressieve opvattingen over emancipatie, feminisme en solidariteit – ‘verwilderd’.