Nekschot spreekt in Kopenhagen

Voor de allereerste keer sinds zijn aanhouding spreekt de omstreden cartoonist Nekschot in het openbaar, op uitnodiging van de Free Press Society.

Voor de allereerste keer sinds zijn aanhouding spreekt hij in het openbaar, op uitnodiging van de Free Press Society. Die organisatie wilde hem in Kopenhagen een platform geven. ‘Want het schaamteloze Nederland, met die schaamteloze regering, jaagt op de vrijheid van meningsuiting’, zegt de president van de Free Press Society, Lars Hedegaard .

Hij had zich kunnen verkleden als Mickey Mouse of de Lone Ranger. Hij koos voor een nikaab – ‘als statement’ – die een vriendin voor hem heeft uitgezocht. Hij vindt dat hij lijkt op een pestlijder uit de jeugdserie Floris.

Een provocatie? Onzin. Zo uitgedost wil hij laten zien dat hij al bijna een jaar in een gevangenis leeft. Sinds er op 13 mei 2008 tien agenten zijn huis binnenstormden en hij anderhalve dag in de gevangenis zat, is zijn leven totaal veranderd. Hij is bang, bezorgd en kan niet meer tekenen wat hij wil. Hij is in afwachting van de uitslag van het onderzoek van het Openbaar Ministerie. Dat zou zijn spotprenten als beledigend en haatzaaiend zien.

De Deense geheime dienst had van tevoren contact met Nekschot en zijn bodyguard opgenomen. Op het vliegveld van Kopenhagen werden ze opgewacht door geheim agenten, die ook de zaal in de gaten houden. Volgens Nekschot heeft de arrestatie hem in direct gevaar gebracht. Zijn anonimiteit staat op het spel; als hij vervolgd wordt, weet iedereen wie hij is – ook moslimextremisten. ‘Kijk maar wat er met Theo van Gogh is gebeurd.’

Zijn situatie is een gevolg van de Deense cartoonrellen, zegt hij. Er kwam een ‘Interdepartementale Werkgroep Cartoonproblematiek’ – ‘het meest lachwekkende instituut in Nederlandse geschiedenis’ – en hij zou nog gevaarlijker zijn dan alle Deense cartoonisten bij elkaar. De export zou in gevaar komen. Hem moest de mond worden gesnoerd; hij geldt als proefkonijn voor mensen die maar denken dat ze alles mogen zeggen of tekenen.

Hoe is het om hier als een moslimvrouw te staan, luidde tenslotte een vraag uit de zaal. ‘Ik zie bijna niks. Ik bewonder de vrouwen dat zij hierin kunnen leven. Respect voor hen – het is niet niks.’