‘Milieuschade olieramp BP beperkt’

De milieugevolgen van de olieramp in de Golf van Mexico lijken mee te vallen. Al driekwart van alle gelekte olie is weg, schrijven Amerikaanse onderzoekers in een woensdag verschenen overheidsrapport.

De rest is voor het merendeel zo verdund dat die geen schade meer kan toebrengen aan de ecosystemen van de Golf, aldus de onderzoekers van de Amerikaanse oceanografische dienst NOAA. Eerder deze week werd bekend dat er bijna 800 miljoen liter olie is weggelekt.

Olieconcern BP kwam gisteren een stap dichter bij het definitief afdichten van het lek. Het concern slaagde erin zware boorvloeistof in de put te pompen. Die ‘modder’ houdt nu door zijn gewicht de olie tegen. Dat betekent dat de druk van de kap af is, en dat die kap in theorie kan worden opengezet.

Het NOAA-rapport vermeldt zeer precies wat er de afgelopen 101 dagen met de gelekte olie is gebeurd. Verdampt: 25 procent. Opgevangen: 17 procent. Verbrand: 5 procent. Opgeveegd: 3 procent. Natuurlijk gedispergeerd (in minuscule druppeltjes uiteengevallen): 16 procent. Chemisch gedispergeerd: 8 procent.

Kanttekening

Daar is nog wel een kanttekening bij te plaatsen. De gedispergeerde olie zweeft nog onder water. Daar worden de druppeltjes door bacteriën afgebroken, maar nog onbekend is hoe snel dat gaat. ‘Ik denk dat we geluk hebben dat de afbraaksnelheid in de Golf van Mexico tamelijk hoog is’, zei NOAA-directeur Jane Lubchenco.

Over de gebruikte chemische middelen maken de onderzoekers zich geen grote zorgen. De giftigheid daarvan is twintig keer lager dan die van afwasmiddel. Dus stelde de Amerikaanse overheid eerder gesloten visgronden weer open. Toch houden externe deskundigen een slag om de arm. ‘In deze fase moet je alle rapporten wantrouwen’, zegt zeebioloog Kees Camphuysen van het Nederlandse instituut NIOZ. ‘De belangen zijn groot.’

In mei stelde Camphuysen dat het voorbarig was het olielek tot grote milieuramp uit te roepen. Nu zegt hij dat het voorbarig is te zeggen dat het meevalt. ‘Dat weten we pas over jaren, als je ziet dat de voedselketen zich in volgende generaties stabiliseert.’