Hans Teeuwen bij Zomergasten, gisteren.
Hans Teeuwen bij Zomergasten, gisteren. © VPRO/Uitzending Gemist

'Teeuwen bleek ze toch echt allemaal op een rijtje te hebben en wilde zich hier bijna voor verontschuldigen'

Cabaretier Hans Teeuwen beet het spits af in de eerste aflevering van de nieuwe Zomergasten. Presentator De Jong probeerde nog te hengelen naar eventuele gekte bij zijn gast, maar die was er niet, zag columnist Martine de Jong. 'Bij een vraag over zijn aanstaande vaderschap kwispelde Teeuwen alleen nog maar met zijn Golden Retriever-staart.'

Gisteravond trapte Hans Teeuwen het seizoen Zomergasten af met nieuwe presentator Wilfried de Jong. De Jong had er zichtbaar zin in. Teeuwen leek iets minder op zijn gemak en probeerde vrij vroeg in de avond de spanning te breken zoals hij dat gewend is, met een grap. De Jong, op zijn beurt, pareerde dat zoals híj dat gewend is na zijn vele meters als interviewer: hij negeerde het. Dat was goed, want hierdoor veranderde Teeuwen al vrij snel in Teeuwen, en dat was precies de bedoeling. Er werd gerookt en gedronken, het was een prima avond.

De fragmenten bleken uiteindelijk als puzzelstukken in elkaar te vallen tot één Hans Teeuwen. Gene Kelly en Donald O'Connor tapten een ritme dat de rest van de avond in Teeuwen bleef zitten en wat hij er af en toe uitroffelde op tafel. Van de absurdistische deadpan van Buster Keaton via het nog absurder in beeld gebrachte sexy kinderlichaampje van Yo-Landi Vi$$er van Die Antwoord, naar misschien wel de absurdste van allemaal: moeder Teresa. Er was niets mis met de opbouw. Alles klopte.

Generaliseren in het algemeen
Het politieke blokje dat met moeder Teresa werd ingeluid bestond uit een voortreffelijke Hitchens die de vloer aanveegde met Tony Blair over de onzin van religie, een rant van blogger Pat Condell over het vermeende eenrichtingsverkeer van de islam en het interview van Theo van Gogh 'met die andere dooie' Pim Fortuyn. Alles kwam uiteindelijk neer op vrijheid van meningsuiting en hoe dat voor iedereen zou moeten gelden.

Niet dat Teeuwen daar verder veel mee kon, hij was te bang dat hij niet genoeg lef had, of iets anders meta's. Gelukkig vroeg de presentator hem ook nog of hij iets tegen generaliseren in het algemeen had. Welja.

Teeuwen vertelde mooi over zijn vriendschap met Theo van Gogh, waarin alles extreem was en over hoe hij hem elke dag sprak. Het was meteen het persoonlijkste stuk van de avond, waarin De Jong nog probeerde te hengelen naar eventuele gekte en waanzin bij zijn gast, maar die was er niet. Teeuwen bleek ze toch echt allemaal op een rijtje te hebben en wilde zich hier bijna voor verontschuldigen.

Gelukkig konden we hierna even ontspannen met achtereenvolgens een snooker-maximum van Ronnie O'Sullivan, wat LuckyTV en Glenn Gould die een prachtig pianoconcert speelde vanaf zijn te lage stoel.

Bij het stukje Trash Humpers werd pas echt duidelijk hoe weinig Teeuwen en De Jong als vakbroeders gemeen hebben. Waar de presentator er wat neerslachtig van zei te worden, wilde Teeuwen het juist opvoeren als voorbeeld van inspiratie. Gelukkig vonden ze elkaar nog in het vingeren, met twee vingers.

Angst
Het fragment van Andy Kaufman had veel raakvlakken met Teeuwen. Of althans, dat leek zo, tot hij bekende eigenlijk te angstig te zijn om ook zo te kunnen spelen. Weer angst. Om alles los te laten en het publiek compleet van je te vervreemden.

Alle personen die schitterden in de fragmenten van zijn keuze waren wars van sentimenteel geneuzel. Allemaal, op één na. Herman van Veen, die zichzelf schaamteloos vergeleek met o.a. een poema, een klok en een spin in een web. Dit had niets met Hans Teeuwen te maken, behalve dan dat hij er hard om had moeten lachen en zich afvroeg of hij dit fragment niet geschrapt had. Blijkbaar niet.

Je zou Wilfried de Jong kunnen aanrekenen dat hij niet genoeg aan Teeuwen trok, voor zover dat zin zou hebben gehad. Aan het einde vroeg hij hem naar zijn aanstaande vaderschap, maar Teeuwen kwispelde alleen nog maar met zijn Golden-Retrieverstaart, net als de rest van de avond. Hij was ondanks de angst gewoon best wel gelukkig, en dat was dat.

Martine de Jong is blogger en schrijver. Afwisselend met columnist Martijn Simons recenseert zij Zomergasten