Mijnenvelden en pinguïns op het strand ten noorden van Stanley.
Mijnenvelden en pinguïns op het strand ten noorden van Stanley. © Peter Lipton

'Hoe mijnenvelden op de Falklands zorgen voor pinguïnreservaten'

Mensen kunnen of durven de mijnenvelden op de Falklandeilanden niet op, zien Jasmijn Visser en Peter Lipton tijdens hun reis over de eilanden. Maar dieren wel, en zo verandert een mijneveld in een natuurlijk onderdeel van het ecosysteem.

De 117 mijnvelden beslaan slechts één procent van het landschap van de Falkland Eilanden, maar door hun strategische locatie zijn ze veel rondom Stanley, de hoofdstad, en enige stad, te vinden. Hierdoor zijn er veel stranden, die voorheen populaire recreatieoorden in de zomer waren, tegenwoordig onbegaanbaar. In de afgelopen dertig jaar is er een complete generatie opgegroeid die heeft leren leven met de aanwezigheid van de mijnen. Al op de basisschool komt er een expert van het Engelse leger langs om kinderen verschillende mijnen te laten identificeren en te oefenen dat wanneer je tijdens een wandeling een verdacht object tegenkomt je het correct markeert en de autoriteiten inschakelt.

Om die reden is het misschien niet vreemd dat wanneer een mijnveld geruimd is, veel eilandbewoners nog steeds huiverig zijn om na 30 jaar over deze grond te wandelen. Daarom geven de mijnruimers altijd bij de oplevering van een veld een korte presentatie van hun activiteiten waarna ze demonstratief over de velden lopen.

Per ruimseizoen kan er ongeveer 1 miljoen vierkante meter aan mijnvelden geruimd worden, dit zijn ongeveer 1500 mijnen. Toch vinden de mijnruimbedrijven weinig bereidheid van de overheid en bevolking om dit proces te versnellen.

In de Falklands Initiative stelt meneer Marsh 'Since the mines have been here I have only ever known two of my 8,000 sheep to get blown up. Some of the minefields are just a couple of hundred metres from my settlement, but it's a very difficult process to move them and if there is any risk to human life it's not worth it.'

Sinds het conflict in 1982 zijn er geen mensen meer overleden door een landmijn, sporadisch vliegt er een verdwaalde koe of schaap door de lucht.

Een antipersoonsmijn detoneert gemiddeld door een gewicht van rond de 20 kilo. Vandaar dat veel van de antarctische vogelsoorten, die doorgaans tussen de 5 en 10 kilo wegen, aanwezig op het eiland deze mijnvelden wel kunnen begaan. Zo komt het dat de stranden rondom Stanley, ooit de ideale plek voor een dagje uit voor de bewoners, nu getransformeerd zijn tot pinguïnreservaten. Zo zijn de landmijnen tegenwoordig een haast natuurlijk onderdeel van het ecosysteem van de Falkland Eilanden geworden.

Lees hier meer over de reis die Jasmijn Visser en Peter Lipton maken naar de Falklands.

Jasmijn Visser is kunstenaar, Peter Lipton is fotograaf.

TheFalklandsProject is onderdeel van het programma The Ultraperipheric in opdracht van TAAK en Land Art Contemporary en wordt gesponsord door het Modriaanfonds, Land Art Contemporary en Stichting Kunst en Openbare Ruimte. The Falklands Project is een samenwerking van Jasmijn Visser en design-duo Metahaven.