The Common People.
The Common People. © Katja Ilner

Gewone mensen geven zich bloot in The Common People

Jan Martens en Lukas Dhont willen fysieke ontmoetingen in ere herstellen. Dat lukt, totdat de herhaling toeslaat. Zo eindigt het succesvolle Spring Festival in Utrecht met een doodgewone aftocht.

Hoe bijzonder is het om naar gewone mensen te kijken, drieënhalf uur lang? Behoorlijk fascinerend, in ieder geval de eerste helft. Tegen het eind bevat het sterke concept van The Common People een weeffout, waardoor deze originele voorstelling van choreograaf Jan Martens en filmregisseur Lukas Dhont uitdooft.

The Common People (Dans) Van Jan Martens en Lukas Dhont. 27/5, Stadsschouwburg Utrecht. Nog op 5 en 6/8 in Den Bosch en in 2017 in Amsterdam en Rotterdam.

Maar eerst ben je getuige van korte, verrassende ontmoetingen tussen twee onbekenden, die in afzonderlijke groepen een voorbereidende workshop hebben gehad. Twee deelnemers worden met gesloten ogen naar het podium geleid, ieder met een geheime opdracht. De een kleedt de ander uit tot een bepaalde grens. De ander gist op het eerste gezicht naar eigenschappen. Een derde vouwt zich teder in hals of taille. Behoorlijk intiem voor onbekenden; alles omhelst elkaar.

Dit fysieke aftasten levert ontroerende momenten op. De 44 deelnemers geven zich aardig bloot en opereren vanuit vertrouwen. Hoe groot dat is, blijkt wanneer we de ontmoetingen tijdelijk inruilen voor een installatie: daar wachten bijna alle smartphones van de deelnemers, inclusief toegangscode. We mogen snuffelen in berichten, fotoalbums en muzieklijsten. Maar hoe voyeuristisch ook, het aanschouwen van lijfelijke ontmoetingen voelt intiemer en zegt meer over de menselijke behoefte aan contact.

Martens en Dhont willen fysieke ontmoetingen in ere herstellen. Dat lukt goed. Totdat de kennismakingsopdrachten zich herhalen, het aftellen begint en de zaal half leegloopt. Zo eindigt deze succesvolle editie van Spring Festival, met veel extreme projecten, ruim na middernacht met een doodgewone aftocht.