Zingende kinderen in Hallo dampkring van Theater Artemis.
Zingende kinderen in Hallo dampkring van Theater Artemis. © Annette Embrechts

De natuur teistert het theater, maar zorgt ook voor fraaie plaatjes

Recensies theaterfestival Oerol

Helaas, Penthesilea van het Noord Nederlands Toneel op Oerol is een onbegrijpelijke botsing van dans met toneel. Het lied tegen klimaatverandering door zes kinderen, van Theater Artemis, is wél raak.

Festival Oerol - Theater, Dans & Muziek

Loud Shadows/ Liquid Events (****)
LeineRoebana/The Stolz/Plastic Fantastique, 10/6, Bos Formerum. Aldaar t/m 18/6.

Hallo dampkring (****)
Theater Artemis, 11/6, Cupido's Plak, Hoorn, Aldaar t/m 18/6. 9, 10 en 12/8 op Theaterfestival Boulevard, Den Bosch.

Ha Ha happiness 2.0 (**)
Nhung Dam/Koos Terpstra/Urban Myth, 11/6, Weiland Wierschuur, Oosterend. Aldaar t/m 18/6.

Penthesilea (*)
NNT/Club Guy & Roni, 11/6, Strand Formerum.

Regen die spelers geselt. Een weggespoeld decor. Zand dat koptelefoons laat kraken. Het zit regisseur Julie Van den Berghe als nieuwe artistiek leider toneel van het Noord Nederlands Toneel (NNT) ook niet mee tijdens Oerol op Terschelling. Maar het moet gezegd: haar strandvoorstelling Penthesilea, gemaakt met NNT-acteurs en dansers van Club Guy & Roni, is een grote mislukking. Er zitten prachtige beelden in. Performers in bivakmutsen en gescheurde hoodies drukken zich op in colonne op het zand. Zingende en declamerende spelers in groene rokken steken fraai af tegen regenboog en zonsondergang (cadeautjes van de wispelturige natuur).

Zingende en declamerende spelers in groene rokken steken fraai af tegen regenboog en zonsondergang

Maar de door Heinrich von Kleist bewerkte tragedie over Penthesilea, de onverschrokken koningin van de Amazones, stokt in een machteloze poging om dans en toneel te combineren op een buitenlocatie. Penthesilea's worsteling met haar liefde voor tegenstander Achilles komt niet uit de verf. Van den Berghe weet zich nauwelijks raad met de immense ruimte op het strand. Intieme dialogen over waanzin en bevlieging verdwijnen in een talenbrij, hoe illustratief ook om de vijand onverstaanbaar te maken. Halfnaakte dansers en spelers storten zich moedig in zeewater en zand. Maar het verhaal over een vrouwenstaat in een mannenoorlog en een tot bloedens toe verscheurde hartstocht zit klem in een onbegrijpelijke botsing van dans met toneel, juist bij een gezelschap dat zo goed is in cross-overs. Spijtig.

Ook actrice en schrijfster Nhung Dam speelt dapper door wanneer regen over haar weiland trekt. In de zelfgeschreven monoloog Ha ha Happiness 2.0 legt ze haar ontheemde leven als dochter van Vietnamese bootvluchtelingen naast de tragedie over Iphigenia, het kind dat oorlogsheld Agamemnon offerde voor gunstige wind. De analogie zwalkt nog wat. En haar spel is mooi licht, maar ook eenvormig. Meer tegenkleur zou haar zoektocht naar geluk goed doen. Al krijgt ook zij een regenboog cadeau.

De opbouw volgt de liturgie en is zo geraffineerd en puur, dat geen ouder het droog houdt

Eveneens in een weiland, volgezet met verkeersborden, voltrekt zich tijdens Hallo dampkring van Theater Artemis een ontroerend wondertje. Zes kinderen zingen een terechte aanklacht tegen de opwarming van de aarde. Wij, schuldige volwassenen, mogen het koortje zingend antwoorden. De opbouw volgt de liturgie, inclusief schuldbelijdenis, en is zo geraffineerd en puur, dat geen ouder het droog houdt.

En dan is daar nog het door subsidieweigering getergde dansgezelschap LeineRoebana, dat verscholen tussen de bomen een prachtige dialoog danst met livemuziek van het Stolz Quartet. Blootsvoets wandelen we door twee koepels, waar het gebladerte magisch doorheen schijnt. Soms rekt een danser of violist zijn ledematen uit voor je neus, dan duiken ze weer onverwacht op tussen de boomstammen of hoor je ze elders in de bubbel. Zo mooi kan het dus ook zijn op Oerollocaties.