Old Gangsters Never Die van YoungGangsters.
Old Gangsters Never Die van YoungGangsters. © Ben van Duin

Als komedie is Old Gangsters Never Die geslaagd

Geen zin in policor theater? Bij YoungGangsters gegarandeerd géén zwaarmoedige overpeinzingen. Wel: tieten, schieten en quads! Als komedie is Old Gangsters geslaagd, maar op de stunts valt wel wat aan te merken.

Theater, met name toneel, heeft de naam politiek correct en moralistisch te zijn. Dat is een vooroordeel. Maar toch. Soms lijkt het inderdaad in het theater of er maar drie smaken onderwerp zijn: vluchtelingen, racisme of feminisme. Voor wie wat anders wil, iets politiek incorrecters: deze zomer speelt YoungGangsters, de vechttheatergroep van regisseurs Lotte Bos en Annechien de Vocht, op bijna elk theaterfestival. Eerder maakten ze al: Too Many Yellow Men, Jesus is my homeboy en The New Rambo Generation. Old Gangsters Never Die is hun nieuwste, grootste locatiespektakelshow. Met gegarandeeerd géén zwaarmoedige overpeinzingen. Wel: tieten, schieten en quads!

Old Gangsters Never Die is een theaterparodie op jarentachtigactiefilms. 'Mad Max meets Sylvester Stallone', zo kondigen ze het zelf aan. Correcter zou zijn om The Expendables (2010) te noemen: oude actiehelden komen weer bij elkaar om nog éénmaal met het ultieme kwaad af te rekenen.

Old Gangsters Never Die

Theater
Van en door YoungGangsters, regie Lotte Bos en Annechien de Vocht. 20/5, Stenen Hoofd, Amsterdam. Tournee t/m 3/9.

Het verhaaltje is navenant debiel. Scarlet (Julia van der Vlugt), het liefje van actiesuperheld-op-leeftijd Chuck (Ko van den Bosch) wordt ontvoerd door Rooster YoungGod (Nick Bos). Chuck, zijn hulpje Stevie (Niek van der Horst) en hun team (licht gedwongen vrijwilligers uit het publiek) gaan op oorlogspad. Ze scheuren over het terrein in quads uitgerust met machinegeweren. Een bloedbad volgt. De gedebiteerde tag-line: 'Giving up is not een option.'

Leuk genoeg allemaal. Maar er is meer: een tweede laag. Regelmatig stappen de spelers uit hun rol en zijn ze opeens de acteurs die 'live' deze pulpfilm aan het opnemen zijn. Publiek wordt aangesproken als een tribune vol gewillige figuranten, oftewel als potentieel kanonnenvoer.

De B-filmacteurs hebben in het stuk dezelfde namen als de echte acteurs. De fictieve Ko van den Bosch blijkt de Nederlandse Jean-Claude Van Damme te zijn: bekend geworden met films als Fierce and Fast in Syberia en Wardogs in the Mountains of Pain, nu terug met Old Gangsters Never Die. Ko blijkt ook nogal een dictator te zijn op de filmset. Hij begint bovendien een affaire met actrice Julia en verzwijgt zijn hartproblemen. De moordende werkdruk dreigt hem fataal te worden.

Waar wel wat op aan te merken valt, zijn de stunts

Dat is waar het hier echt om gaat: hoe lang kan een man met een tommygun slechteriken blijven afschieten voordat het sneu wordt? Van den Bosch (de echte) is flink op dreef als de bejaarde actieheld in een motorpak. 'Wie het leven bevecht, die maakt er wat van', roept hij. Als komedie is Old Gangsters geslaagd: van grapjes met een leesbril tot geestige one-liners tot leuke tussenzinnetjes over 50Plus en Omroep MAX, het werkt.

Waar wel wat op aan te merken valt, zijn de stunts. Als je dan vechttheater maakt, dan moeten de gevechten ook strak gechoreografeerd zijn. En dat zijn ze hier niet altijd. Wellicht dat de spelers zich nog moeten inwerken. Maar dit is wel de reden dat boven deze recensie geen vier maar drie sterren staan. Perfect getimede kogel-inslagen en schotwonden zijn essentieel voor de beleving. Bovendien had het decor beter gebruikt kunnen worden. Met andere woorden: er kon meer kapot. Er hadden meer schrootjes van het houten huisje geschoten kunnen worden. Een partytent blijft gek genoeg ongedeerd. En tamelijk onbegrijpelijk is de aanwezigheid van een oude bezinepomp pontificaal in het decor... zonder dat hij ontploft! Terwijl Ko toch staat te kettingroken op het toneel.

Gelukkig is het sloteffect wel weer aangenaam onverwacht, walgelijk en immoreel. Zo kennen we de YoungGangsters weer. En nog lang duurde de oorlog tussen de generaties voort.

The return of Ko van den Bosch

Van den Bosch is terug in de ruwte en kan weer zijn rouw-douwende zelf zijn.

He's back. Na acht jaar te hebben gebivakkeerd bij het Noord Nederlands Toneel in Groningen, is Ko van den Bosch eindelijk teruggekeerd in de ruwte. Bij YoungGangsters kan hij helemaal zijn oude, kettingrokende, rouwdouwende, decor-slopende zelf zijn. Niet voor niets noemt hij YoungGangsters in een interview in Het Parool: 'de nazaten van Alex d'Electrique'. Oftewel de legendarische theatergroep waarvan hij zelf tussen 1980 en 2005 deel uitmaakte. Samen met onder anderen Raymond Thiry en Raymonde de Kuiper maakte hij voorstellingen die bol stonden van anarchistische slapstick, geweld en absurdisme. Vlammenwerpers, hete teer, kettingzagen, ontploffende planten, lampen die spontaan uit de fittingen vielen, niks was onmogelijk. In 2005 viel het doek wegens subsidiekorting. In 2008 begon Van den Bosch bij het Noord Nederlands Toneel, samen met zijn vrouw Ola Mafalaani die daar artistiek directeur werd. In de voorstellingen die zij maakten viel ook wel eens een wandje om, maar niets deed denken aan de anarchie van toen. Alice in Wonderland, De laatkomer en Borgen waren serieus toneel, van het soort waar Van den Bosch altijd tegenaan schopte. Nu, acht jaar en een scheiding later, voegt hij zich bij de vecht-theatermakers van YoungGangsters. Dat voelt goed. Old gangsters never die.