Beeld uit de film Festen
Beeld uit de film Festen ©

De Volkskrant tv-selectie voor vrijdag 19 mei

Tv-tips

Elke dag tipt de redactie van de Volkskrant de beste programma's en films op televisie. Dit moet u vandaag zien.

Tomtesterom
NPO 3, 20.30 UUR

Tom Waes leest een handleiding van iets wat hij nog nooit heeft gedaan en gaat meteen voor het hoogst haalbare. Zo wil Waes in deze aflevering als amateurklimmer de legendarische bergwand El Capitan in Yosemite National Park bedwingen.

College Tour
NPO 2, 21.05 UUR

Grappen en tranen in het gesprek van Twan Huys met Ali B. (Ali Bouali). In comedyclub Boom Chicago in Amsterdam vertelt de rapper, presentator, talentbegeleider en theatermaker over zijn schooltijd en over zijn successen (en mislukkingen).

Culture Club
CANVAS, 21.15 UUR

De Nederlandse publicist Ellen Deck-witz eert dichter Herman De Coninck, die twintig jaar geleden overleed. Verder aandacht voor popact Kenji Minogue (niet te verwarren met Kylie) en De Mensheid, de nieuwe voorstelling van Josse De Pauw.

De westerlingen
NPO 3, 21.25 UUR

Eva Cleven ontmoet in Indonesië de islamitische metalband Purgatory. Hoe verenigen de bandleden hun passie voor de uit Amerika en Europa overgewaaide muziek met hun liefde voor Allah en hun afkeer van westerse decadentie?

The Graham Norton Show
BBC 1, 23.40 UUR

Actrice Nicole Kidman komt vertellen over haar nieuwe film The Beguiled, die deze week in première gaat in Cannes. Ook Kidmans echtgenoot, countryzanger Keith Urban, en acteur Alan Cumming zijn te gast. Muziek is er van Sheryl Crow.

Occupied
CANVAS, 00.20 UUR

De duurste Noorse serie aller tijden is een politieke thriller over de toekomstige strijd om de olievelden. De nieuwe Noorse premier Jesper Berg wil stoppen met fossiele brandstoffen, waarop Rusland besluit hem te gijzelen en zijn land binnen te vallen.

Festen (Thomas Vinterberg, 1998)
NPO 2, 22.55-00.34 uur.

De naam Thomas Vinterberg is onlosmakelijk verbonden met Dogma 95, het manifest tegen gekunstelde films, waarvan hij mede-auteur is. Met Festen, winnaar van de juryprijs in Cannes, liet Vinterberg zien hoe effectief onopgemaakte acteurs, natuurlijk licht, niet aangeklede locaties en vooral digitale camera's gebruikt kunnen worden. Dat de Dogma-regels achteraf helemaal niet zo streng bleken te worden nageleefd, maakt dit magnifieke drama er niet minder op. De gasten op een ontsporend familiefeest (zoon gooit tijdens klassieke speech een familiegeheim in de groep) worden constant op de huid gezeten. Er is geen ontsnappen aan. Dat betekende voor Vinterberg niet dat hij de Dogma-stijl trouw moest blijven: in zijn volgende films It's All About Love en Dear Wendy brak hij met de eed van zuiverheid die van Festen zo'n succes had gemaakt. Pas met recentere films Submarino en Jagten evenaarde hij in elk geval het grimmige karakter van zijn onvergetelijke doorbraakfilm.

Blood Ties (Guillaume Canet, 2013)
Canvas, 22.15-00.20 uur.

Wanneer de heetgebakerde Chris Pierzynski (Clive Owen) na twee jaar brommen voorwaardelijk vrijkomt, krijgt hij via zijn broer een baantje bij een tweedehandsautodealer. Niks voor hem, en na nog wat mislukte pogingen een normaal bestaan op te bouwen, loopt Chris weer rond met een masker voor zijn gezicht en een geweer in zijn hand. Mensen overhoop knallen om geld of pooiertje spelen voor ex Monica  (Marion Cotillard) gaat hem toch het beste af. Er is nog veel meer aan de hand in Blood Ties, waarmee de Franse regisseur Guillaume Canet zijn eigen Les liens du sang (2008) overhevelt naar het Brooklyn van de jaren zeventig. Chris heeft het ook aan de stok met zijn broer, die bij de politie werkt, met zijn zieke vader en met het agressieve vriendje van de vrouw die hij leuk vindt. Een knap scenarist die zo veel balletjes overtuigend in de lucht houdt en er ook nog een nieuw kunstje mee doet.

Canet kreeg bij het schrijven hulp van zijn gelauwerde vakgenoot James Gray (Little Odessa, We Own the Night), maar dat levert helaas weinig op: het versnipperde Blood Ties barst van de fletse, afgeschreven scènes, van situaties en dialogen die al in honderd andere films zaten en daarmee inmiddels hun effect hebben verloren. Met de looks zit het wél goed. Waar de plot faalt, overtuigen de muziek, de snorren en wijde pijpen. Cameraman Christophe Offenstein geeft de film bovendien een authentieke jarenzeventigglans.

Victoria (Sebastian Schipper, 2015)
Arte, 00.55-03.05 uur.

De Duitse regisseur Sebastian Schipper en de Noorse cameraman Sturla Brandth Grøvlen kregen ogenschijnlijk het onmogelijke voor elkaar: ze legden het nachtelijke avontuur van een Spaans meisje dat in Berlijn verzeild raakt in een bankoverval vast in één lange take. Victoria is een ononderbroken opname van 134 minuten, waarbij de camera actrice Laia Costa voortdurend achtervolgt. Nieuw is de stunt niet, er zijn meer films die uit slechts één take bestaan, maar die zijn doorgaans minder dynamisch. Dat het lukte, is niet alleen een logistieke overwinning. Victoria heeft een onontkoombare drive: voortdurend is voelbaar dat er iets op het spel staat, dat de hoofdpersonen verder denderen, wat er ook gebeurt.