1361530
© ANP

Kapitein Kroon relaxed in nieuwe rol

Voor Karsten Kroon wordt zijn 12de optreden bij een WK op de weg morgen een nieuwe ervaring. 'Ik ben nu eens niet alleen met mezelf bezig', vertelt de inmiddels 36-jarige routinier die van bondscoach Leo van Vliet het stempel koerskapitein heeft gekregen.

Een opofferende rol dus voor de wielrenner die met name in 2006 (Salzburg) en 2008 (Varese) sprak van gemiste kansen op een podiumplaats, zoals Kroon wel vaker na koersen ervan overtuigd was de benen te hebben gehad om te winnen. 'Ik twijfel nooit aan mezelf. Ik lijd aan chronische zelfoverschatting', vertelt hij met een lachje. Zelfspot is hem niet vreemd.

Kroon was er in 1998 al bij, de vorige keer dat de wereldtitelstrijd in Valkenburg werd gehouden. 'Ik reed de beloftenkoers. Het was koud en regenachtig. In de laatste ronde bij Bemelen demarreerde Ivan Basso. Ik zat net achter hem, kon niet volgen en hij won.'

Bij de profs was hij er vrijwel altijd bij. Nooit als beschermde renner, maar vaak wel in een vrije rol. 'Het kopmanschap moet je afdwingen, daarvoor waren mijn uitslagen nooit goed genoeg. Ik ben één keer echt de sterkste man in koers geweest; dat was toen ik de Henninger Turm won.'

Kroon sprak afgelopen zomer Van Vliet maar eens aan. Een WK in eigen land, op zijn trainingsgrond, dat wilde de geboren Drent nog wel een keer meemaken. 'Ik heb Leo uitgelegd hoe ik dacht van nut te kunnen zijn voor de ploeg. Ik heb 11 keer de kans gehad bij een WK, nu heb ik geen enkele moeite met een dienende rol.'

Een paar dagen voor de wegrace raakt hij steeds enthousiaster. 'Het is helemaal anders, ik praat mee over tactiek, denk mee hoe Niki (Terpstra) in de finale moet rijden, wat Robert (Gesink) moet doen. Het is relaxter voor mij. Ik voel minder druk. En we moeten mijn rol ook niet overdrijven. Die jongens zijn zelf allemaal al jaren beroepsrenner.'

Het einde van zijn loopbaan nadert. In de Tour, toch nooit zijn favoriete wedstrijd, was er zo waar enige weemoed bij de gedachte dat het zijn laatste was. 'Ik zie het zwarte gat langzaam opdoemen.' Voorlopig gaat Kroon nog even door met wat hij nog steeds het leukste tijdverdrijf vindt. 'Ik heb al een moment gehad dat ik zeker wist dat ik zou stoppen. Nadat ik vorig jaar in de Vuelta zwaar gevallen was, lag ik in de ambulance en wist ik zeker dat ik nooit meer zou fietsen. De volgende dag was dat gevoel al verdwenen.'