Arbiters royaler dan ooit met rood en geel

Zij kijken vooral met gevoelens van argwaan naar de recordcijfers van de kaartenbak. Na 54 WK-wedstrijden – nog tien te gaan – staat de teller al op 24 rode kaarten, met als uitschieter het kwartet aan rood karton zondagavond bij het schandaal van Nederland - Portugal. Het record was acht jaar oud: 22 maal rood bij het WK in Frankrijk.

Ook de gele kaarten worden in grotere hoeveelheden uitgedeeld dan in het verleden. Elke vier jaar pakt de wereldvoetbalbond, de FIFA, de zaken strenger aan. De mislukte tackle, het tijdrekken, het weggooien van de bal, het shirtje trekken en nu dan ook de Schwalbe, de fopduik: door de jaren heen is overal een serieuze strafmaat, het geel, voor bedacht.

Wie de geschiedenis van de gele kaart bekijkt, ziet een steil oplopende lijn: van 98 bij het WK van 1982 (Spanje) ging het naar 133, 162, 235, 258 en 272. Nu staat de teller anderhalve week voor het eind van het toernooi in Duitsland op 298, alweer een record.

Die enorme kaartenlast wordt – deels – aangemerkt als het resultaat van een gebrek aan persoonlijkheid bij de scheidsrechters van dit moment. Zoals Guus Hiddink, de coach van Australië, het uitdrukte: ‘Ze fluiten heel snel bangelijk. Ze fluiten te weinig naar hun eigen gevoel.’

En ze moeten vooral niet opvallen, zoals de Rus Ivanov zondagavond in Neurenberg. Hij deed mee in de competitie om de gouden fluit, zo werd hij na zijn zestien kaarten bij Nederland-Portugal bespot. Ook FIFA-preses Blatter pakte hem aan. ‘Die man had geel moeten hebben.’

De conclusie is ook dat scheidsrechters misschien te vol worden gestopt met instructies. ‘Doorpakken’ is er daar een van. Geen aarzeling hebben om iemand ook de tweede gele kaart te geven, goed voor een uitsluiting, zoals het Costinha, Deco, Boulahrouz en Van Bronckhorst overkwam.

De wedstrijden in Duitsland worden gevolgd met 24 camera’s, zes meer dan bij het vorige WK. Iedere situatie wordt door de regisseurs uit wel vier hoeken in beeld gebracht. Die strijd kan de scheidsrechter nooit winnen.

Die enorme aandacht maakt ook dat elke fout wordt uitvergroot. Wie fouten maakt, wordt naar huis gestuurd, zo luidt de boodschap van de scheidsrechterscommissie. Dat geeft druk op de mannen die een van de lastigste banen van de moderne wereld moeten uitvoeren.

De Britse scheidsrechter Poll was bij Australië - Kroatië de tel kwijt. Hij gaf drie gele kaarten aan dezelfde Kroaat, Simunic. De wedstrijd had overgespeeld moeten worden. Arbiter Archundia zag een zuivere goal van de Fransman Vieira over het hoofd.

Bussaca keurde de winnende treffer van Argentinië tegen Mexico af. Cantalejo legde de bal bij Australië - Italië in de slotseconde op de stip. Alle verhalen over deze mannen zouden niet verteld moeten worden. ‘Een goede scheidsrechter is er een van wie je na afloop bent vergeten wie het was’, aldus de Duitse tv-commentator Günther Netzer.