Als concurrentie is uitgeraasd, slaat Sjinkie Knegt toe

Na 27 jaar is Wereldtitel Shorttrack weer in Nederlandse handen

De wereldkampioen uit Bantega stopt zijn shorttrackmedailles thuis in een laatje. Ernaar kijken doet hij nooit. Voor Sjinkie Knegt draait het namelijk niet om eremetaal, al kreeg hij dit het afgelopen seizoen vaker dan ooit. Het gaat om de ervaring, om de herinnering, die neemt hij maandagmiddag mee, op weg terug van Moskou naar Friese bodem. Laatje open, nieuw doosje erin, sluiten en verder. Zo simpel is dat.

In een kraampje voor de entree van de schaatshal in Moskou hangen T-shirts. Daarop Viktor An, de tot Rus genaturaliseerde Koreaan. Het shorttrackfenomeen heeft zijn armen uitgestoken, twee vingers hoog in de lucht. Het is ook de pose van Knegt (25) na afloop van de superfinale op zondagmiddag bij de WK shorttrack in Moskou. Het is tijd voor een nieuw fenomeen, een die net zo koelbloedig is, vertrouwt op zijn instincten en in januari al Europees kampioen werd in Dordrecht.

Knegt had één opdracht: rustig blijven en wachten tot zijn concurrenten zichzelf kapot reden

Hoe lang het geleden is dat een Nederlander een wereldtitel shorttrack won? Knegt weet het, zegt hij na afloop van het toernooi. 27 jaar geleden was Peter van der Velde de eerste en tot zondag ook de laatste. Maar, lacht Knegt, dat weet hij ook alleen maar omdat hij daar direct na zijn finish op gewezen werd. 'Ik hou me helemaal niet bezig met dat soort dingen. Natuurlijk wist ik vooraf dat ik een kans had om te winnen, maar daarvoor moest ik eerst drie goede afstanden rijden.'

Lastig

Knegt won de allroundtitel zonder een afstandsoverwinning

Er was één moment tijdens het toernooi waarop Knegt dacht dat het hem waarschijnlijk niet meer ging lukken. Na zijn zilveren medaille op de 1.500 meter op zaterdag waar hij nipt verloor, en zijn vierde plaats op de 500 meter wachtte zondag zijn favoriete afstand, de 1.000 meter. Daar won hij een jaar geleden al brons op, op de Olympische Spelen in Sotjsi. Maar in de halve finale in Moskou liep Knegt tegen een penalty aan. Gevolg: geen punten voor het eindklassement.

Nu wordt het heel lastig, dacht ik. Maar toen ik de uitslag van de finale zag, wist ik dat de titel nog mogelijk was', aldus Knegt.

Shorttrack is soms als pokeren. Er kwamen wat berekeningen van bondscoach Jeroen Otter aan te pas. Knegt moest winnen in de superfinale, het onderdeel over 3.000 meter dat niet telt als wereldtitel, dan zou hij evenveel punten halen als de Zuid-Koreaan Park Se Yeong. Knegt en Otter wisten: in het geval van een gelijkstand telt de laatste uitslag.

In de superfinale was Knegt de geduldigste van het stel. Hij had één opdracht: rustig blijven en wachten tot zijn concurrenten zichzelf kapot reden. Dat gebeurde. Knegt wachtte, beperkte zijn luchtweerstand door achter anderen te schaatsen en spaarde op die manier energie. 'Ze schakelden zichzelf allemaal uit. En ik voelde me perfect', zegt Knegt.

Tweeënhalve ronde voor het einde zette Knegt een aanval in. Knegt: 'Ik dacht: nu moet ik gaan, volle bak en alles geven.' Met miniem verschil kwam Knegt als eerste over de streep en stak zijn armen in de lucht. Klein smetje: hij won de allroundtitel zonder een afstandsoverwinning. 'Dat had ik graag wel gedaan, maar helaas. Maar dit is supermooi', aldus Knegt.

Anders dan bij langebaan wordt de allroundtitel bij de wereldkampioenschappen shorttrack als belangrijker gezien dan de afstandstitels. Knegt: 'Bij ons is het zo: als je een afstand wint, ben je daar wereldkampioen op, maar niet dé wereldkampioen shorttrack van dat jaar.'

Poppenkast

De familie zat op advies van Knegt zelf, niet op de tribune in Moskou

Een huldiging in Bantega kan er weleens komen, verwacht hij, maar met een rustige intocht is hij net zo blij. Knegt houdt niet van poppenkast, al moet het vieren met zijn familie nog gebeuren. In tegenstelling tot zijn ploeggenoten zat de familie van Knegt niet op de tribune in Moskou.

Het was op advies van Knegt zelf, hij rijdt niet sneller of langzamer door hun aanwezigheid, zegt hij. 'Ik heb meteen gezegd: naar dat land hoeven jullie van mij niet te gaan. Een visum, in een rij staan om binnen te komen, al dat gedoe voordat je er bent, dat is niet nodig, blijf maar lekker thuis.'

Bovendien: Als ze er zijn heeft hij minder contact met ze dan wanneer ze thuis zitten. 'Ik heb al met ze gesmst. Ze vonden het allemaal super mooi, waren trots. Ik mag weer thuiskomen', aldus Knegt. Thuis naar het laatje, waar hij zijn medaille kan opbergen.