Whitney: Can I Be Me blijkt bovenal film over onmacht

Deze documentaire is wat Whitney Houston graag had gewild: een overtuigend portret van een ontzettend aardig, spontaan en warm mens. Whitney: Can I Be Me blijkt bovenal een film over onmacht.

In een MTV-interview uit 1991, toen haar carrière piekte en ze nog krullen had, werd aan Whitney Houston gevraagd hoe ze herinnerd wilde worden na haar dood. Diepe zucht. 'Wat ík wil doet er waarschijnlijk helemaal niet toe. Iedereen zal zijn eigen idee over mij hebben. Ik wil vooral worden herinnerd als een heel aardig persoon.'

Vaag

Jammer dat Broomfield mensen als Crawford en Brown niet direct sprak

Het fragment komt voorbij aan het einde van Nick Broomfields Whitney: Can I Be Me, nadat veel bekenden van Houston inderdaad hun eigen ideeën hebben geventileerd over het in 2012 overleden popicoon. Het overmatige drugsgebruik werd Houston fataal. Nee, ze werd uitgemolken tot ze erbij neerviel. Nee, ze stierf aan een gebroken hart. Haar relatie met Bobby Brown was het beste wat haar kon overkomen. Onzin, hij was het die Houstons leven verwoestte, alleen al door een wig te drijven tussen haar en haar boezemvriendin, assistent en volgens velen heimelijke geliefde Robyn Crawford.

Die veronderstelde lesbische romance is het opzienbarendste element dat Whitney: Can I Be Me uit Houstons levensloop opdiept. Verder gaat deze mix van archiefmateriaal en pratende hoofden terughoudend te werk. Broomfield, die in zijn muzikantendocumentaires Kurt & Courtney (1998) en Biggie & Tupac (2002) volop aanwezig was en zijn eigen theorieën erop nahield, geeft geen eenduidige oorzaak voor Houstons voortijdige dood; liever laat hij anderen gissen, zoals ook anderen mogen bepalen of Houston zich teveel van haar Afro-Amerikaanse getto-achtergrond vervreemdde. Jammer dat Broomfield mensen als Crawford en Brown niet direct sprak en dat zoiets essentieels als Browns fysieke mishandelingen van Houston buiten beschouwing blijft. Geen woord ook over Houstons laatste, volgens velen teleurstellende wereldtour uit 2010. Zulke omissies maken Whitney: Can I Be Me als betoog wat vaag.

Onmacht

Wanneer Houston in Frankfurt tussen twee nummers door als een wrak de kleedkamer binnen strompelt

Tegelijkertijd doet de film wat Houston het liefst had gewild: hij portretteert haar overtuigend als een ontzettend aardig, spontaan en warm mens. Haar opvallend eerlijke televisie-interviews, hoe ze in een live-versie van I Will Always Love You de climax plagerig uitstelt, of hoe ze in 1999 tijdens het Duitse deel van haar wereldtoer in haar hotelkamer puberaal zit te dollen met Brown: daardoor val je als een blok voor Houston, ook als haar muziek je koud laat.

Whitney: Can I Be Me blijkt bovenal een film over onmacht, zelfs voor de toeschouwer. Wanneer Houston in Frankfurt tussen twee nummers door als een wrak de kleedkamer binnen strompelt, doet het pijn dat je haar niet alsnog van de ondergang kunt redden.

Whitney: Can I Be Me. Documentaire. Regie: Nick Broomfield. 105 min., in 56 zalen.