Componist en dirigent Eric Whitacre.
Componist en dirigent Eric Whitacre. © Mark Royce

Whitacre's ster verbleekt al na twee maten

Concert (klassiek) - Eric Whitacre

Whitacre dirigeert zijn feelgoodkoormuziek voor het eerst in Amsterdam. Helaas verbleekt zijn ster al na twee maten. Honingzoete muziek op 's lands progressiefste concertserie, dat past niet: daar breekt een klomp.

Whitacre
Klassiek
Koormuziek van Eric Whitacre e.a. Groot Omroepkoor o.l.v. Eric Whitacre. 13/5,
Koninklijk Concertgebouw, Amsterdam.
Terugluisteren via radio4.nl.

Meteen stroomt geluid: het is honingzoet

Als een showdanser trippelt Eric Whitacre de trap af van het Amsterdamse Concertgebouw. De magiër van het internationale koorwezen drapeert zijn blonde Hans Klokhaar en heft de armen. Meteen stroomt geluid uit de 62 kelen van het Groot Omroepkoor. Het is honingzoet.

Klassieke kenners kijken elkaar aan. Dit is toch de NTR ZaterdagMatinee, de progressiefste concertserie van het land? Al ruim een halve eeuw blinkt die uit in muziek die anderen mijden. Omdat ze te moeilijk zou zijn, of te duur, vanwege een veelkoppige bezetting. En nu maakt diezelfde Matinee ruim baan voor Eric Whitacre (47), de Amerikaanse goeroe van het feelgoodkoor-geluid?

Op een vreemde manier is die programmering dapper. Mogelijk richtinggevend. Want tegenwoordig mag klassieke muziek van alles zijn (mooi, meeslepend, overrompelend), behalve z'n raadselachtige, tegendraadse, soms weerbarstige zelf.

Hoe dan ook, vergeleken met andere moderne koormuziek (neem Heppener, of MacMillan) verbleekt die van Eric Whitacre al na twee maten. Zijn thuisland is de romantische 19de eeuw, met muziek die spreekt van pais en vree. Als zich al een dissonant aandient, lost hij schielijk op in een lauwwarm klankbad. Whitacres gedurfdste actie is nog het vingerknippen, als verklanking van vallende druppels na een onweersbui.

Als zich al een dissonant aandient, lost hij schielijk op in een lauwwarm klankbad

De Matinee loopt uit op een gênante healing, als Whitacre voor een premièrestuk zijn tekstdichter Charles Anthony Silvestri naar het podium roept. Rond de dood van zijn vrouw schreef hij regels als: 'Upon my pillow, safe in bed / A thousand pictures fill my head.' Wie goed luisterde, hoorde een klomp breken.