Wat willen de makers met Coco Chanel nu zeggen?
©

Wat willen de makers met Coco Chanel nu zeggen?

Theater - Coco Chanel (Ulrike Quade Company)

Alle simpel gecreëerde poppenfiguren ogen zowel fragiel als delicaat, zelfbewust als stijlvol, net als Chanel zelf in diverse levensfasen.
Alleen blijft enigszins onduidelijk wat de makers nu willen zeggen over de Franse modeontwerper.

Coco Chanel (***), theater.
Door Ulrike Quade Company en Jo Strømgren Kompani.
13/4, Theater Bellevue, Amsterdam.
Tournee t/m 29/3/2018.

Misschien nog een luchtje. Een vleugje Nr.5. Maar verder ademt de beeldende voorstelling Coco Chanel van Ulrike Quade Company en Jo Strømgren Kompani tot in detail de haarfijn opgebouwde wereld van deze invloedrijke Franse modekoningin. Een prestatie, vooral qua vormgeving en poppenspel.

Wel blijft onduidelijk wat de makers willen vertellen over Coco Chanel (1883-1971), de vrouw die haar arme jeugd ontsteeg door een mode-imperium op te bouwen en die wanhopig bleef verlangen naar liefde.

De makers etaleren hoe ze Chanel creëren, uit zorgvuldig gekozen middelen

Actrice Frieda Pittoors leent op band haar stem, met dat prachtige rafeltje, refererend aan Coco's scherpe tong. Op toneel zetten drie poppenspelers (Ester Natzijl, Ilija Surla en Indra Cauwels) ter plekke de dame opnieuw en opnieuw in elkaar, in meerdere levensfasen, hinkstap-springend door haar biografie. Als weeskind: een peuter van doeken, warmte zoekend bij een dunne lap kledingstukken. Als jonge vrouw: met hoedje en blosjes. Als gevierd ontwerper: met Chaneltas als hoofd, trippelend en galopperend op twee blanke paspoparmen. En als weduwe: witte hemdsmouwen die continu sigaretten opsteken.

Alle creaties (vaak slechts romp met hoofd of hoed) ogen zowel fragiel en delicaat als zelfbewust en stijlvol. De makers etaleren hoe ze Chanel creëren, uit zorgvuldig gekozen middelen. Soms blijven ze per ongeluk haken in de spaghettislierten die het decor omzomen. Meestal gaat de ene scène naadloos over in de volgende, zoals je een korset sluit. Toch blijft een licht onbevredigd gevoel achter. Chanel besloot wie ze wilde zijn. Nu de makers nog: wat wil deze voorstelling meer zijn dan een mooie illustratie van wie zij was?