Scène uit Loslopend Wild 8+ en XL.
Scène uit Loslopend Wild 8+ en XL. © Phile Deprez

Verlangen naar een andere wereld kenmerkt Loslopend Wild

In zes stukken voor de jeugd lukt het sommige makers je in hun verlangen naar een andere wereld compleet mee te zuigen. De performers vliegen, gamen en gaan op ontdekkingsreis.

Loslopend Wild 8+ en XL. Theater/dans. Door: Maas theater en dans. 11/3, Maaspodium, Rotterdam. Tournee t/m 3/5.

Verlangen naar een andere wereld, dat kenmerkt Loslopend Wild 8+ en XL van Maas theater en dans, gemaakt voor kinderen en jongeren. In deze zes stukken gamen de performers, vliegen ze en gaan ze op ontdekkingsreis.

Sommige makers lukt het je in hun verlangen mee te zuigen. Rondzoevend op hoverboards scheppen Rosa van Leeuwen en Jurriën Remkes in Vlieg! zo innemend op over hun vliegkunsten, dat je zelf met beide voeten van de grond gaat. Hier bewijst zich de kracht van fantasie. Dezelfde vrijheid van geest tref je ook in de choreografie Kraai van Jasper van Luijk, waarin een meisje en een (vogel)jongen in en uit een boom van ijzeren lichttracks klimmen, zwieren en zwaaien.

Eigenwijs, maar beide producties kunnen nog wel wat verdieping gebruiken

Het ongewoonst is de absurdistische beeldtaal van Kronkel (Jef Van Gestel) en Alaska (Elias De Bruijne). In het ene stuk speelt een tweetal een dubbelspel met groteske maskers van papier-maché en ellenlange aanplakarmen van karton. In het andere stuk baant een trio zich over een duister podium een weg door sneeuwstormen en het heelal, alsof de wereld van ijsvaarders en astronauten per ongeluk zijn gehusseld. Eigenwijs, maar beide producties kunnen nog wel wat verdieping gebruiken.

Two Boys van Guilherme Miotto is conceptueel en dansant interessant. Waar PlayStation van Art Srisayam zoet maar braaf de keuze tussen het meisje of de digitale toverbril centraal zet, focust Miotto op het fysieke effect van een computerverslaving. Twee dansers staan ieder voor een nis waaruit licht flikkert. Door dat licht 'slaat' hun lijf steeds wilder achterover. Maar het veert ook weer terug. Frustrerend, beklemmend en met een virtuoze inzet van verbrokkelde breakdance-moves.