The Last Elvis

Uitmuntende keuze van regisseur Armando Bo om Elvisimitator John McInerny, die werd aangenomen als acteurscoach, de hoofdrol te geven

Wie denkt dat de 41-jarige Carlos Guttierez zich alleen in een wit pak afgezet met strassstenen hijst voor het geld, heeft het mis. De Elvisimitator ziet zijn optredens op feesten en partijen niet als werk, maar als roeping. 'God heeft me zijn stem gegeven. Ik hoefde alleen maar te accepteren.'

Compenseert de hoofdpersoon van The Last Elvis een leeg bestaan met zijn obsessie met Elvis, of heeft zijn vergaande obsessie geleid tot een leeg bestaan?

Vul zelf maar in: regisseur Armando Bo, vooral bekend als scenarist van Alejandro González Iñárritu's Biutiful (2010), laat het in het midden. In elk geval doet 'Elvis' het gewone leven er een beetje bij en haalt hij zingeving uit zijn rollenspel. Hij leeft op als hij stapels boterhammen pindakaas met banaan eet, naar hoertjes zwaait alsof het groupies zijn of natuurlijk op het podium staat.

Totdat Carlos Guttierez door een ongeluk weer even met de beide benen op de grond moet komen. Kan dat dan nog?

Bo filmt dit alles alsof het een documentaire is over een popster, compleet met stiekem om de hoek glurende camera en optredens waarbij je door de close-ups het bezwete gezicht bijna kunt aanraken.

John McInerny, de Elvisimitator die aanvankelijk werd aangenomen als coach voor een eventuele acteur, maakte Bo tot zijn hoofdrolspeler. Een uitmuntende keuze: zijn zang overtuigt, zijn optredens hebben vuur en hoe grappig ver zijn obsessie soms gaat, er zit goddank geen zweempje ironie bij. Het samenspel met dochter Lisa Marie (!) is ontroerend.

Net als in de Chileense, veel grimmigere film Tony Manero (2008), over een John Travoltafan, geobsedeerd met diens rol in Saturday Night Fever, stelt het rustig voortkabbelende The Last Elvis vragen over identiteit en blinde verering. Maar meer nog gaat de film over de mythe van het najagen van dromen.

Bitterzoet voelt dat hier. Ergens is Guttierez niet alleen gaan geloven dat dromen werkelijkheid kunnen worden, maar dat die boodschap het enige substantiële is dat hij zijn dochter kan bieden.