Zanger Jim Reid van The Jesus and May Chain.
Zanger Jim Reid van The Jesus and May Chain. © Hollandse Hoogte

The Jesus and Mary Chain klinkt alsof je naar een coverband luistert

Concert (pop) - The Jesus and Mary Chain

Het leek of de band wezenloos een programma afdraaide in plaats van te bewijzen dat The Jesus and Mary Chain nog steeds relevant is. De uitvoering van oude en nieuwe prachtliedjes was vlak en het optreden zag er ook niet uit.

Ooit was The Jesus and Mary Chain berucht om zijn korte optredens waarin door een hoop gitaarnoise en -feedback nauwelijks contouren van hun wonderschone liedjes waarneembaar waren. Zo extreem lawaaierig en rellerig als in 1985 zou het nooit meer worden, maar het optreden woensdag in het Amsterdamse Paradiso had ook op een andere manier best spraakmakend kunnen worden. Hun onlangs verschenen album Damage and Joy bevat een paar liedjes die zich kunnen meten met hun beste werk uit de jaren tachtig en vroege jaren negentig.

Die combinatie van noise met pop maakte de band bijzonder

Goed idee dus van de broers Jim en William Reid, het hart van de band, om na de succesvolle reünietournee rondom het legendarische debuutalbum Psychocandy (1985) voor het eerst in twintig jaar weer de studio in te duiken. Mooie gelegenheid met het nieuwe repertoire de boer op te gaan.

Dan konden ze meteen afrekenen met het misverstand dat The Jesus and Mary Chain na het verpletterende debuut geen liedjes van betekenis meer had opgenomen. Vooral op de platen Automatic (1989) en Honey's Dead (1992) staan nummers die zich kunnen meten met Just Like Honey en Never Understand. Liedjes waarin door soms allesverzengende gitaarherrie wonderschone melodieën doorsijpelen. Die combinatie van noise met pop maakte de band bijzonder.

Alsof hij wilde onderstrepen waar de term 'shoegaze' vandaan kwam

Helaas kwamen in een vol Paradiso beide kanten niet uit de verf. De gitaren stonden niet hard genoeg en de liedjes misten door een veel te enthousiast beukende drummer elke swing.

En het zag er ook eigenlijk niet uit, die vijf muzikanten in een enorme rookwolk. Zanger Jim Reid zocht geregeld oogcontact met broer William, die zich met zijn gitaar en batterij effectpedalen in een hoekje had opgesteld. Vergeefs, William keek alleen maar naar zijn schoenpunten alsof hij wilde onderstrepen waar de term 'shoegaze' vandaan kwam. Het publiek zag slechts een bos grijze krullen.

De uitvoeringen van prachtliedjes als het oude Head On en het nieuwe Amputation was vlak en het wachten op de mooiste liedjes van Psychocandy (Just Like Honey en You Trip Me Up) duurde erg lang.

The Jesus and Mary Chain
Pop
19/4, Paradiso, Amsterdam

Bij de oude liedjes kreeg je het idee naar een coverband te luisteren

Een uurtje optreden gaat dan tergend langzaam voorbij. De toegevoegde zangeres bij een paar liedjes veranderde nauwelijks iets aan het grauwe klankbeeld. Het leek steeds meer of de band wezenloos een programmaatje afdraaide in plaats van enthousiast te bewijzen dat The Jesus and Mary Chain anno 2017 nog relevant is.

Het enige nieuwe nummer dat voor die stelling pleitte was All Things Must Pass. Een liedje dat eindelijk wél met de juiste flair werd gespeeld. Voor de rest klonk het nieuwe materiaal alsof de band er nu al niet meer in gelooft; bij de oude liedjes kreeg je het idee naar een coverband te luisteren.