Barry Hay ontvangt zijn eigen biografie.
Barry Hay ontvangt zijn eigen biografie. © ANP

Sandra Hay spreekt in deze moedige memoires

Boek (non-fictie) - Hay

In de moedige memoires van Earring-zanger Barry Hay is een hoofdrol weggelegd voor zijn vrouw en zielsverwant Sandra. Zij vult hem niet alleen aan maar spreekt hem ook tegen.

Een figurantenrol, daar moeten vrouwen het meestal mee doen als ze worden opgevoerd in de memoires van een rockster. Dat geldt natuurlijk in de eerste plaats voor het vrijwilligersleger van anonieme groupies met wie de muzikant van dienst zich in zijn jonge jaren heeft vermaakt. Maar dat geldt ook voor de vrouw met wie hij trouwt en kinderen krijgt wanneer de tand des tijds begint te knagen. Ook zij heeft geen eigen stem. Ze wordt op een voetstuk geplaatst - ze is mooi, lief, slim en een perfecte moeder - en daar moet ze vooral niet vanaf komen om een mens van vlees en bloed te worden. Dat past niet in het verhaal.

Sander Donkers
Hay
Lebowski; 384 pagina’s; € 19,95.
non-fictie

Zo gaat het niet in de door Sander Donkers opgetekende memoires van Barry Hay. Van meet af aan doet Hays vrouw Sandra mee. En dan niet alleen om de verhalen van de Earringzanger te bevestigen of aan te vullen met een detail hier of daar, maar ook en vooral om ze een andere richting op te sturen of ronduit tegen te spreken. Neem het verhaal over hun kennismaking. Hay bazuint al jarenlang rond dat Sandra Golden Earring niet kende toen ze elkaar in 1987 in het Haagse nachtleven ontmoetten. Dat vond hij wel aantrekkelijk. Maar Sandra vertelt dat het toch net iets anders lag. Ze kende de liedjes van de Earring wel, maar vond er niet veel aan. Zij was meer van The Cure.

Sandra's rol in dit boek is recht evenredig met haar rol in Barry's leven. Hij herkende een zielsverwant in haar. Beiden hadden een rotjeugd. Het verhaal van Hays kinderjaren was in grote lijnen al bekend, maar Donkers weet nieuwe feiten boven water te halen. Hay werd in 1948 in India geboren als zoon van een Schotse militair en een Nederlandse Jodin die tijdens de oorlog in doorgangskamp Westerbork had gezeten maar was ontsnapt aan transport naar Duitsland. De twee hadden elkaar in Indonesië leren kennen.

Barry groeide op in India. Halverwege de jaren vijftig nam zijn moeder hem zogenaamd op vakantie mee naar Nederland, maar ze ging niet terug naar India. Barry voelde zich totaal ontheemd. Hij sprak geen woord Nederlands, had het stervenskoud en miste zijn vader, die hij nooit meer zou terugzien. Een echte zoon van zijn moeder werd hij niet. In de lagereschooltijd parkeerde ze hem op kostscholen. Toen hij op de middelbare school zat, woonde hij bij haar, maar zij was vaak weg vanwege haar werk als lady bartender in een Haagse nachtclub. En als ze weer eens een nieuw vriendje had, stelde ze haar zoon voor als haar broertje.

Maar Hays jeugd was bijna een paradijsje vergeleken met die van Sandra. Met een vader die al snel de benen nam en nooit meer omkeek naar het gezin en met een gestoorde moeder die haar dochter verwaarloosde, gruwelijk vernederde en liet misbruiken door haar vriendjes leek haar leven al afgeschreven voordat het goed en wel was begonnen. Sandra liet zich niet kisten, en die vechtersmentaliteit was een ander herkenningspunt voor Barry Hay. Wat ook scheelde, was dat ze allebei geen moordkuil maken van hun hart, zodat ze altijd van elkaar weten waar ze aan toe zijn. En toen ze besloten aan kinderen te beginnen, sloten ze een verbond: nooit zouden ze in de voetsporen van hun ouders treden. Uit het mooie hoofdstuk waarin dochters Bella en Gina Hay aan het woord zijn, kun je afleiden dat dit is gelukt. 'Het zijn sterke mensen', aldus Bella. 'Mijn moeder nog iets meer dan m'n vader, maar ik denk dat ze vooral samen heel sterk zijn.'

Dit boek gaat natuurlijk ook over Golden Earring maar blijft je vooral bij als het portret van een huwelijk. Dat komt niet alleen door Sandra's sterke en aanwezige persoonlijkheid en doordat Sander Donkers bij de Hays thuis logeerde toen hij de meeste gesprekken voor dit boek voerde, maar ook door de fase van Hays carrière. 'De Earring gaat voor alles', zo zegt Sandra ergens. Maar klopt dit nog wel? Zeker is dat de live-optredens met de band nog steeds behoorlijk wat geld in het laatje brengen, en dat is nu een stuk belangrijker dan toen Hay nog geen vrouw en kinderen had. Verleden jaar accepteerde hij zelfs de uitnodiging om met de Toppers een aantal avonden in de Arena te staan om in zijn eentje een paar Earringklassiekers te zingen. De andere Earrings waren not amused. Sandra aanvankelijk ook niet, totdat ze hoorde wat het schoof: genoeg om dochter Gina straks twee jaar aan een topuniversiteit te laten studeren. Geen twijfel mogelijk: Barry's prioriteit is zijn gezin.

De Earring is werk geworden. Leuk werk, dat wel. Maar 'God weet hoelang we dit nog volhouden met z'n allen. Wie gaat het eerst neer? Dus dat zit in m'n achterhoofd: sprokkel zo veel mogelijk binnen, nu je nog kan.' Het is niet de enige passage waarvan je opkijkt, terwijl we van de openhartige Hay toch wel wat gewend waren. Klapstuk is het korte hoofdstuk 'Prins Pils', waarin Hay vertelt over zijn ontmoeting met prins Willem-Alexander op een bruiloftsfeest waar hij met de Haagse coverband The Clarks een paar nummers zong. Het was al laat toen Hay binnenkwam. En toen gebeurde er dit: 'Ik spring het podium op, dat nogal laag was, en we zetten When The Lady Smiles in. Maar ik voel iets aan mijn benen, kan nauwelijks bewegen. Een beetje geërgerd kijk ik naar beneden, en daar zit Alex, op zijn knieën. Beide armen om mijn kuiten geslagen, liet niet meer los. Straalbezopen.' En daar bleef het niet bij, want even later maakt de prins op de dansvloer fysiek contact met mevrouw Hay, om het netjes uit te drukken.

Onverbloemd zijn ook Hays verhalen over zijn nog altijd indrukwekkende drank- en cokegebruik en over zijn liefdesleven voordat hij Sandra ontmoette. Als knappe zanger van een succesvolle band had hij het voor het kiezen en dat deed hij met volle teugen. Maar een niets en niemand ontziend hormonenkanon is Hay nooit geweest. Althans, niet in zijn herinnering. Zo had hij een verhouding met Jerney Kaagman, de zangeres van Earth and Fire die eind jaren zestig carrière begon te maken in het voorprogramma van Golden Earring en doorbrak met het prachtige door George Kooymans geschreven nummer Seasons. Maar zij was in Hays ogen 'te lief'. Daarom stapte hij over op Diaan, een blonde stoot die hem voortdurend het gevoel gaf dat hij niet goed genoeg was en die met Bryan Ferry het bed in kroop toen de zanger van Roxy Music Nederland aandeed. Toch bleef Diaan de Earringzanger onweerstaanbaar aantrekken. Een stabiele verhouding leverde al deze hartstocht niet op, wel een Earringklassieker: Long Blond Animal.

Een ander memorabel verhaal gaat over de kledingontwerpster Tony Riviera, die Hay had ontmoet tijdens een van de vele tournees die Golden Earring door Amerika maakte. Ze konden het erg goed met elkaar vinden en Riviera verkaste naar Nederland. Maar in die nieuwe omgeving sloeg hun verhouding dood. Je bent gek als je haar laat lopen, zo zei George Kooymans. Maar Hay liet haar lopen. En ook dat leverde een mooi Earringnummer op: Quiet Eyes.

Heeft Hay ooit een nummer over Sandra geschreven? Nee, als je mag afgaan op deze moedige memoires. Maar waarom zou hij ook?

Volg en lees meer over:

Reacties (0)

U hebt javascript nodig om een reactie achter te laten.
Plaats een reactie Nog 600 tekens
Uw waardering