Spinvis (Erik de Jong).
Spinvis (Erik de Jong). ©

Op nieuw album pakt Spinvis de actualiteit bij de horens

CD (pop)

In de zes jaar die verliepen tussen zijn albums Tot Ziens, Justine Keller en het vandaag te verschijnen Trein Vuur Dageraad was Spinvis veelvuldig in theaters en popzalen te aanschouwen. Een nummer als het prachtige relaas over Stefan en Lisette zal liefhebbers van Spinvis (Erik de Jong) ook bekend voorkomen. Het bevat typische Spinvis-zinnetjes als: 'Hij was een rare en was nogal lui/ Ze was een weegschaal en was nogal mooi.'

Spinvis, Pop, Trein Vuur Dageraad, Excelsior/V2

Dat het slecht met ze afloopt is bijna logisch, want in het universum van Erik de Jong is weinig ruimte voor geluk alleen. Wat blijft, zijn de herinneringen.

Wat gaat en wat blijft, dat is het thema op dit wederom zeer indrukwekkende album. Na tamelijk uitbundige liedjes als Hallo, Maandag en Artis wordt de muziek op kant twee van dit ook op mosgroen vinyl verkrijgbare album soberder en droeviger. Een akoestische gitaar, een piano en soms een strijkje dragen de liedjes die tekstueel van een enorme zeggingskracht zijn. Het lijkt wel alsof Spinvis meer dan voorheen de soms gruwelijke actualiteit (oorlogsvluchtelingen, terreuraanslagen) in zijn werk binnenlaat. Tienduizend Zwaluwen en Dageraadplein, het enige (verraderlijk) vrolijke wijsje hier, zijn, ontdaan van beeldspraak, sterk evocatief: 'Voor je het weet klinkt het gebed voor het laatst/ Is de fanfare voorbij.'

Van een grote schoonheid is ook Alles Is, waarin de tekst over de dood versterkt wordt door een paar even simpele als ontroerende pianoakkoorden.

Op Trein Vuur Dageraad vat Spinvis de actualiteit bij de horens, al klinkt er door alle ellende toch iets van een sprankje hoop. De muziek is eenduidiger en verschiet minder snel van kleur dan op eerdere platen, maar de nog zorgvuldiger gewogen teksten komen des te harder binnen.