Ongekend hoog dansniveau in De Warme Winkel speelt De Warme Winkel
© Kurt van der Elst

Ongekend hoog dansniveau in De Warme Winkel speelt De Warme Winkel

Theater

'Met welwillende toestemming van The Pina Bausch Foundation Wuppertal', staat er in kleine letters op de flyer van de voorstelling De Warme Winkel speelt De Warme Winkel. Zelf noemen de drie kernleden van De Warme Winkel dit hun magnum opus om vervolgens doodgemoedereerd de legendarische voorstelling Café Müller van Pina Bausch na te spelen. In deze nagenoeg exacte kopie blijken de toneelspelers (naast de drie Warme Winkeliers doen ook drie stagiaires mee) hierin een ongekend hoog dansniveau te bereiken.

Café Müller is een stuk van Pina Bausch uit 1978 op muziek van Henry Purcell en wordt gerekend tot de hoogtepunten van het Tanztheater Wuppertal. Een icoon van de naoorlogse Europese cultuur. De Warme Winkel heeft tot nu toe zo'n dertig producties gemaakt en daarin heeft de groep vaak geput uit die cultuurhistorie. Van vergeten Russische dichters tot Alma Mahler, van de naturistenbeweging tot Peter Brook.

De Warme Winkel

De Warme Winkel speelt De Warme Winkel door De Warme Winkel, eindregie Bianca van der Schoot. In DeSingel Antwerpen, 13 oktober. In Stadsschouwburg Amsterdam van 26 t/m 29 oktober, daarna tournee: dewarmewinkel.nl

In deze nieuwe voorstelling spelen Mara van Vlijmen, Vincent Rietveld en Ward Weemhoff zelf een ondergeschikte rol, althans in het eerste deel. Daarin is namelijk alle ruimte gegund aan de jonge generatie: frisse, nog onbevangen, niet-cynische toneelschoolleerlingen. Zij discussiëren over wat De Warme Winkel tot nu toe heeft bereikt, dat hun theater zowel toegankelijk als intellectueel is en dat tekst en context altijd samengaan. Maar ze filosoferen ook over plagiaat in de kunst en het putten uit de geschiedenis. Uiteindelijk houden ze een pleidooi om dat wat mooi en belangrijk was te hergebruiken. Al die tijd zitten de drie 'oude' WW-acteurs zelf op de achtergrond aan een tafel in stil spel met elkaar te bakkeleien. Een ingenieus Droste-effect, met een vette knipoog naar gewichtigdoenerij.

Japans ritueel

Na die originele en ook leuke inleiding volgt dus een integrale Café Müller. Eerst zien we op een groot scherm filmbeelden van het origineel dat langzaam vervaagt. Dan wordt Café Müller, waarvan we misschien dachten dat het een museumstuk is geworden, helemaal van hier en nu, en nog net zo prachtig als toen.

Mara van Vlijmen is als lookalike van Pina (soepjurk, glad haar, uitschuifarmen) verbluffend stijlvast, Ward Weemhoff blijkt een bewegingskunstenaar van hoog niveau. Ook de jonge spelers zijn fanatieke performers, met Sofie Porro als oogverblindende blikvanger. Eén ding is anders: midden in Café Müller wordt het Japanse Sengu-ritueel uitgelegd, waarbij elke twintig jaar een tempel volledig wordt afgebroken en herbouwd.

Dat is ook hier gebeurd, in deze fascinerende voorstelling, waarin jonge en rijpe theatermakers een hommage brengen aan de historie en die koppelen aan het vooruitgangsdenken. De draaideur op toneel wordt aldus een fraai symbool voor herhaling, het in- en uitlopen, weggaan, terugkeren en de melancholie die daar onherroepelijk het gevolg van is.