Mooi en ingetogen, maar het hart blijft onberoerd

Film - Julieta

In zijn twintigste speelfilm in een oeuvre gekenmerkt door moeders, is Julieta een ingetogen Almodóvar. De regisseur schetst een tragisch liefdesverhaal en een gecompliceerde moeder-dochterrelatie.

Julieta staat met haar vriend op het punt van emigreren als zij een oude vriendin van haar dochter tegenkomt op straat. Een paar minuten duurt hun ontmoeting, maar het is er een met grote gevolgen. Even later deelt Julieta haar verbijsterde geliefde mee dat ze al haar spullen weer heeft uitgepakt. Ze blijft in Madrid. Ze vertelt niet waarom.

Blijven mensen, ook die het meest nabij zijn, niet altijd mysteries met hun kleine en grote geheimen? Het is een van de thema's in Julieta van regisseur Pedro Almodóvar (Todo sobre mi madre, Volver). Zoals Julieta plotsklaps haar lief verlaat zonder opgaaf van reden, zo vertrok haar toen 18-jarige dochter Antía zo'n twintig jaar eerder. Door de ontmoeting met Antía's vriendin gaat ze op zoek naar haar dochter en het moment dat het misging.

Geen gekkigheid

Drama
Regie: Pedro Almodóvar
Met: Adriana Ugarte, Emma Suárez
99 min., in 31 zalen.

In zijn twintigste speelfilm in een oeuvre gekenmerkt door moeders, is Julieta een ingetogen Almodóvar, al helemaal voor degenen die zijn hysterische vorige film Los amantes pasajeros (2013) nog vers in het geheugen hebben. Geen gekkigheid, geen flamboyante personages. In dit verhaal, dat hij baseerde op drie verhalen van de Canadese schrijfster en Nobelprijswinnares Alice Munro, valt er niets te lachen met alle tragische ongelukken, pijnlijk overspel en een depressie. Toeval - of het noodlot - stuurt Julieta's leven. 'De dingen gebeuren buiten mij om', verzucht ze.

Almodóvar schetst via flashbacks een tragisch liefdesverhaal en een gecompliceerde moeder-dochterrelatie. Niet als melodrama, maar als een thriller of film noir, met vette knipogen naar Hitchcock. De jazzy soundtrack van Alberto Iglesias accentueert drama en romantiek. De decors zijn, zoals altijd bij Almodóvar, onberispelijk, vol veelzeggende kunstobjecten en interieurs. Zijn keuze om Julieta door twee verschillende actrices te laten spelen - Adriana Ugarte is Julieta van 25 tot 40 en Emma Suárez daarna - werkt goed. Vooral door een slimme scène, waarin een zwaar depressieve Ugarte onder een handdoek verdwijnt om er als Suárez onder vandaan te komen. Een groot drama, een depressie en de jaren zijn vergleden in een gevoelsmatige seconde.

Toch heeft dit alles ook een nadeel. Almodóvar houdt de kijker op afstand, juist door er een noir van te maken, door die hele flashbackstructuur. Keurig blijft hij weg bij grootse dramatische momenten. Het is mooi en ingetogen, en toch helemaal des Almodóvars, maar het hart beroert het nooit helemaal.