Kommil Foo biedt troost tegen regen en kou
© Jaap Reedijk

Kommil Foo biedt troost tegen regen en kou

Na hun solo-uitstapje staan Raf en Mich Walschaerts weer samen op het podium. Gelukkig maar, want de Vlaamse broers zijn samen meer waard dan twee enkelingen. Schoft bewijst dat.

Na hun solo-uitstapje staan Raf en Mich Walschaerts weer samen op het podium. Gelukkig maar, want de Vlaamse broers zijn samen meer waard dan twee enkelingen. Schoft bewijst dat.

Dit keer vertellen de twee mannen van Kommil Foo geen doorlopend verhaal, maar worden de losse scènes bij elkaar gehouden door de opvatting dat we de schaarse menselijke warmte moeten bundelen om er nog iets van te maken. De wereld is een onaangename plek. Het schofterige van de mens, het egoïsme, de jaloezie, de godsdienstwaanzin en een overdreven jacht naar seksueel genot verzieken de sfeer.

In de even spannende als humoristische opening ontleedt Mich als professor Tulp in het Rembrandt-schilderij de mens op de snijtafel: gebutst en gemankeerd en bang om los te laten. In diezelfde naaktheid laat Mich later op de avond in vijf minuten het leven voorbij schieten: van de krijsende pasgeborene tot de jankende volwassene die hoort dat hij nog drie maanden te leven heeft. Het broze geluk wordt aan gruzelementen gehakt. Toch staat de mens niets anders te doen dan gewoon door te gaan; simpel samengevat in het door Mich majestueus gezongen lied: Trek je schoenen aan.

Draaglijk

Cabaret. Schoft door Kommil Foo, regie: Ineke Nijssen en Walter Janssens, De Kleine Komedie Amsterdam 18 /2. Tournee.

In de wereld van Kommil Foo speelt kunst een belangrijke rol om dat doorgaan draaglijk te maken. De artiest drukt niet alleen zijn broer, maar alle welwillende stumperds troostvol aan de borst. De gracieuze muziek, de mooie verhalen en de voorbeelden dat het ook anders kan, maken niet alleen een theateravond tot een genot, maar kunnen ook troost bieden als het tegenzit door regen, kou en een tramchauffeur die de deur voor je neus dichtgooit.