Jodie Foster in Cannes.
Jodie Foster in Cannes. © ANP

Jodie Foster tuigt haar eerste thriller bekwaam op

De eerste thriller van actrice-regisseur Jodie Foster is bekwaam opgetuigd.

De eerste dagen beweegt Cannes zich tussen uitersten: gelikte Hollywoodtitels vol sterren én competitiefilms die de kijker eerst verwarren en dan belonen.

Jodie Foster was 12 jaar toen ze voor het eerst het festival aandeed. 'Het was wel anders toen. Chaotischer, herinner ik me. Overal fotografen en nog geen barricades, zeg maar. Er was nog geen festivalpaleis. En we wonnen de Palme d'or. That was nice!'

Money Monster

Money Monster

Thriller
Regie Jodie Foster
Met George Clooney, Julia Roberts, Jack O'Connell, Dominic West
98 min, in 73 zalen

Nu, veertig jaar na haar rol in Martin Scorsese's Taxi Driver, is Foster (53) terug in Cannes, als regisseur van Money Monster. Ze oogt monter, als altijd. 'Een grote eer, want dit is dé plek voor auteursfilms. Voor Pedro Almódovar en Jim Jarmusch, regisseurs die ik zeer bewonder.' Dat ze zelf geen auteursfilm meebracht en anders dan genoemde auteurs ook niet meedingt naar de Palm, vindt ze geen bezwaar: 'Dit is een thriller, een genrefilm. Maar wel een intelligente. Met inhoud.'

In Money Monster, gisteren wereldwijd uitgebracht in de bioscoop en gelijktijdig in première te Cannes, wordt een populair en weinig serieus beursprogramma gegijzeld door een eenvoudige, met bom en pistool bewapende jongen die al zijn geld verloor op de beurs, nadat hij de adviezen had opgevolgd van de ijdele presentator.

George Clooney (55), die deze rol speelt, wijst de journalisten op de persconferentie op de mediakritiek. 'Money Monster gaat in op het vermengen van nieuws en entertainment - een groot probleem. We zijn eraan gewend geraakt dat een of andere schmuck op tv zegt wat je met je geld moet doen.'

Dit is een thriller, een genrefilm. Maar wel een intelligente. Met inhoud

Jodie Foster

Trump

Iemand vraagt of Money Monster waarschuwt voor een wereld waarin ene Donald Trump president is. 'Laten we het simpel houden', zegt Clooney, 'er kómt geen president Trump. Dat gaat niet gebeuren, omdat we ons niet door angst laten leiden. We worden niet bang voor moslims, of immigranten, of vrouwen. Trump is het gevolg, in veel opzichten, van nieuwsprogramma's die niet vragen of doorvragen.'

Cannes toont zich nu alweer in de bekende spreidstand: gelikte Hollywoodproducties vol sterren, zodat de rode loper vol is en de fotografen flitsen, en tegelijkertijd de Palmcompetitie met uiterst grillige auteurscinema. Zoals Rester vertical van de Fransman Alain Guiraudie (van het homobosmysterie L'inconnu du lac), die de kijker trakteert op een bevalling in close-up en anale seks. Plus het met meer applaus ontvangen drama van Cristi Puiu, de Roemeen die vijftien jaar geleden de opleving van de Roemeense cinema inzette met The Death of Mr Lazarescu. In Sieranevada filmt Puiu drie uur lang midden tussen een wijdvertakte, ruziënde en rouwende Roemeense familie. Een uitputtende ervaring, vol krachtige en humoristische scènes.

Money Monster verzuimt evenwel als een écht goede actuele thriller door te bijten.

Laten we het simpel houden, er kómt geen president Trump

George Clooney

Lee Gates is verwaand, oppervlakkig en lui, en hij is de presentator van het populaire beurs-tv-programma Money Monster. Een show vol quasihippe hiphopmuziek, cartooneske geluidseffecten en malle dansjes van de gastheer, die zichzelf presenteert als swingende beursgoeroe voor de gewone man.

Wandelt er ineens zo'n gewone, na een minder fortuinlijk beleggingsadvies geruïneerde man de televisieset op, voorzien van pistool en bomvest, dat hij omhangt bij de presentator. Hij eist antwoord: waarom is zijn investering ineens niks meer waard? Nu hangt alles af van de vrouw achter de schermen,de opnameleider en multitasker (Julia Roberts), die via een oortje communiceert met Gates en de live-opnamen voortzet.

Jodie Foster tuigt haar eerste thriller bekwaam op. De studio fungeert als snelkookpan: spannend, soms ook onverwacht grappig. Met een grimassende George Clooney als tv-kwal die rap aan kleur verliest zodra hij dan toch, in sneltreinvaart, een beter mens moet worden. Ook de gegijzelde show ondergaat zo'n transitie: van entertainment tot onderzoeksjournalistiek, resulterend in een weinig geloofwaardig en moralistisch eindspel.

De formulethriller Money Monster speelt in op de actualiteit, maar bijt niet door.