De Angulo-broers in hun versie van de Wes Anderson-film The Grand Budapest Hotel.
De Angulo-broers in hun versie van de Wes Anderson-film The Grand Budapest Hotel. ©

Het verhaal van zes broers en hun jarenlange isolatie

Wat The Wolfpack zo aangrijpend maakt, is dat de broers zich met zo veel energie en vastberadenheid aan hun ingesnoerde bestaan ontworstelen. Debuterend regisseur Moselle hoeft alleen maar te registreren om duidelijk te maken welk trauma de jarenlange isolatie van de buitenwereld oplevert.

'Ik rende ze na, instinctief'

Crystal Moselle liep op een dag over First Avenue in New York. In de drukke massa zag ze zes schuchtere jongens met lang zwart haar, zonnebrillen en identieke kleding. 'Ik rende ze achterna, instinctief', zegt ze via Skype. Ze vroeg of ze broers waren. Dat was zo. Lees hier het interview met documentairemaakster Crystal Moselle, die meteen wist dat ze goud in handen had na deze bijzondere ontmoeting in Manhattan.

De kleinste details, de subtielste zinswendingen: alles klopt, wanneer de gebroeders Angulo thuis beroemde films naspelen. Hun zwarte haar doen ze in een staart, dan de zonnebril op en een strak zwart pak aan, net als de gangsters uit Reservoir Dogs en Pulp Fiction. De hele dag gaat dat zo door, met een wieldop als autostuur en uit karton en plakband geknutselde geweren. 'Het is net Pirates of the Caribbean', zegt de een, wanneer ze op een warme zomerdag hun allereerste stappen op het strand van Coney Island zetten. 'Of Lawrence of Arabia', zegt de ander.

Toch zijn het geen doorgeschoten filmnerds, de zes New Yorkse pubers die in de schrijnende documentaire The Wolfpack centraal staan. Opgevoed door een heerszuchtige huisvader met (zacht gezegd) radicale pedagogische opvattingen, hebben Bhagavan, Govinda, Jagadesh, Krisna, Mukunda en Narayana en hun jonge zusje Visnu hun jeugd grotendeels in volstrekte isolatie van de buitenwereld doorgebracht. In de buitenwereld wordt overal gespoten, verkracht en gemoord, leerden ze, en daarom moesten ze binnen blijven. Puur en onbeschadigd, zo lang als maar kon. Het enige wat de kinderen zagen van de werkelijkheid was het uitzicht vanuit hun appartement. En het verwrongen perspectief van de talloze Hollywoodfilms die ze met papa keken.

Levenslust en nieuwsgierigheid

Debuterend regisseur Crystal Moselle hoeft alleen maar te registreren om duidelijk te maken welk trauma die situatie oplevert. Nu ze zich niet langer laten opsluiten, moeten de jongens voortdurend de buitenwereld het hoofd bieden. Ze voelen zich hoogst ongemakkelijk in de metro. Hebben geen flauw idee hoe ze met andere mensen moeten omgaan. Vinden het op hun 16de doodeng om zeewater over hun voeten te laten spoelen.

Wat The Wolfpack zo aangrijpend maakt, is dat de broers zich met zoveel energie en vastberadenheid aan hun ingesnoerde bestaan ontworstelen. De realiteit buiten hun huis ontdekken ze vol levenslust en nieuwsgierigheid, hoe zwaar de confrontatie met het onbekende ook mag zijn. Na afloop van de film blijft je nog het meest hun gelach en gestoei bij, en de kracht die ze elkaar geven terwijl ze stoer én aarzelend samen op pad gaan.

Artikel gaat verder onder het filmpje.

Wedergeboorte

Dat de jongens Moselle daarbij toelaten, zegt veel over de hechte band die zij buiten beeld met hen moet hebben opgebouwd. Tegelijkertijd blijft het wonderbaarlijk dat Moselle van hun ouders überhaupt het appartement binnen mocht en toegang kreeg tot het homevideo-archief, waarvan veel ontluisterend materiaal in The Wolfpack is opgenomen.

Soms haalt Moselle ook moeder Susanne voor de camera, en in zijn enige echte scène weet ze zelfs vader Oscar iets aandoenlijks te geven. Maar wat gaat er dan in hem om? En waarom liet hij zijn zonen, ondanks alle beschermdrift, wel naar al die Hollywoodtroep kijken?

Prikkelende vragen, die Moselle niettemin laat liggen, misschien tot frustratie van de toeschouwer en toch met recht: nu is het tijd voor de jongens en hun wedergeboorte.

The Wolfpack, Regie: Crystal Moselle, 90 min., in 15 zalen