Archieffoto van Car Seat Headrest.
Archieffoto van Car Seat Headrest. © AFP

Alles is heerlijk aan Car Seat Headrest, vooral het nineties-gevoel

Concert. Car Seat Headrest

Een vruchtbaar rockjaar was 2016 bepaald niet, maar hoog in de jaarlijsten stond daar, tussen Beyoncé en Solange, tussen Kanye en A Tribe Called Quest, het album Teens Of Denial van Car Seat Headrest, waarop fans van 'nineties alternative' hun hart kunnen ophalen.

Car Seat Headrest (wortels in Virginia, nu Seattle) klinkt alsof Beck, Pavement en Guided By Voices (en vooruit: The Strokes, al kwamen die wat later) een nieuwe band zijn begonnen. Spil is Will Toledo (24), sombere jongeling met zwarte Weezer-bril, die als een droogkomische slacker over zijn neuroses zingt. Hij werd dinsdag beloond met een zo goed als volle grote Paradiso-zaal in Amsterdam, waar zich een mooie mix van millennials en Generatie X had verzameld.

Eigenlijk was alles er heerlijk aan: die brullende gitaren, die drummer van het type 'elke klap raak', dat zaalgeluid dat hard op het middenrif bonkte, die songs met loud-quiet-loud dynamiek en (leve de details) die uit 1992 weggelopen gitarist met krullenbol en Dinosaur Jr. T-shirt. 

Eenzame crowdsurfer

Toledo strooit sinds 2010 met EP's op internet, maar kreeg de wind pas in de zeilen toen hij een contract tekende bij Matador en het beste van al die EP's verzamelde op Teens Of Style (2015). Opvolger Teens Of Denial is het eerste echte album met nieuw werk.

De nadruk lag dinsdagavond uiteraard zwaar op die laatste plaat, waarvan de beste songs afkomstig waren: opener Fill In The Blank, Drunk Drivers/Killer Whales en de lekker ruige toegift Connect The Dots. Lekker puntig optreden ook: een uur, twee liedjes toegift, klaar.  

Zelfs wat niet goed was, was goed: dat rommelige, die flegmatieke, bijna verveelde presentatie van vier jongens die hun instrument niet zo heel goed kunnen bespelen, maar wel sámen kunnen spelen. Dank ook aan die eenzame crowdsurfer, aan het einde. Toen was het helemaal af.