Fans onthalen de spelersbus bij de Kuip na de nederlaag bij Excelsior
Fans onthalen de spelersbus bij de Kuip na de nederlaag bij Excelsior © ANP

Zondag is de glorie aan ons en 't dal echt voorbij

Afgelopen zondag moest de Feyenoord-supporter nog een laatste druppel uit de gifbeker drinken.

Samen met mijn vriendin vertrok ik zondag rond half elf vanuit Kralingen naar het centrum van Rotterdam. De veronderstelling dat we vroeg waren, verdween als sneeuw voor de zon bij aankomst op de Coolsingel. Een massa van tienduizenden supporters stond al man aan man in de toegangsrijen rond het plein. Liederen werden aangeheven, fakkels afgestoken. Een warm gevoel maakte zich van me meester. Gezamenlijk maakte het legioen zich op voor het einde van een inmiddels achttien jaar durende tantaluskwelling. Opgekrabbeld na jaren tussen hoop en vrees, soms zelfs door een miljoenenschuld balancerend langs de afgrond van de totale vernietiging.

Totaal flabbergasted stond ik een paar uur later voor het televisiescherm, na de ravage die het wervelende kwartiertje van Excelsior in de Feyenoord-vreugde aanrichtte. De daarop volgende twintig minuten werd het om ons heen met de minuut stiller. Plots voelde ik een hand op m'n schouder, een medekameraad van ook rond de dertig: 'Ik verzamel al mijn hele leven Feyenoordshirts, en dat shirt van jou is wat mij betreft het mooiste ooit gemaakt.' Ik bedankte hem voor het compliment en we spraken elkaar wat bemoedigende woorden voor de komende week toe. Je moet toch wat. Verder zeiden we weinig. Gedeelde smart is halve smart - dat is het bestaan van een Feyenoordsupporter. Geen woorden, maar daden.

Direct na de wedstrijd aten we wat in een klein wokrestaurant aan de Coolsingel. Er hing een totale gelatenheid in de zaak. Niet veel later vlogen honderd meter verder de terrasstoeltjes door de lucht. De ME voerde charges uit, hooligans - het predicaat supporter onwaardig - zetten het op een lopen. De restauranteigenares deed wijselijk de deuren op slot. Van kampioenswalhalla naar oorlogszone in nog geen twee uur.

Bevangen door kampioenskoorts in combinatie met een kunstgrasfobie verwerden de spelers van Feyenoord tot figuranten op hun eigen feest

Bij terugkomst in Kralingen kwamen we op straat Excelsior-keeper Warner Hahn tegen, na de wedstrijd terugwandelend naar huis. Nog getooid in onze Feyenoord outfits complimenteerde ik hem ietwat sarcastisch met zijn goede keeperswerk, al had hij nauwelijks echt hoeven optreden. Schuchter ging een duimpje omhoog; ook hij leek verbijsterd en wist zich na de bizarre middag geen houding te geven. Zijn brood op de plank komt immers uit Rotterdam-Zuid.

Vijftig meter verder passeerden we een vrouw van in de vijftig, in het net gekleed en hond aan de lijn. 'Hoe gaat het met jullie? Ik heb een seizoens-kaart van Excelsior en ben nog steeds totaal verbijsterd. Wij durfden eigenlijk bij de doelpunten helemaal niet te juichen, het was zo pijnlijk.' Wat komt er dichter bij de totale vernedering dan zo kinderlijk eenvoudig afgestraft te worden door je kleine broertje op wat je eigen hoogmis had moeten zijn? Bevangen door kampioenskoorts in combinatie met een kunstgrasfobie verwerden de spelers van Feyenoord tot figuranten op hun eigen feest.

Een finale ultieme krachtsinspanning zal aanstaande zondag noodzakelijk zijn

Eenmaal thuis verwoordde mijn vriendin het treffend: 'Misschien heeft het wel zo moeten zijn, vandaag was uiteindelijk wel het ultieme gevoel van kameraden onder elkaar.' Als Feyenoord-supporter ben je gewend het grootste deel van de tijd te moeten afzien en niet op te kunnen tegen de Ajax- en PSV-fans in je omgeving, na weer een teleurstellende klassieker of slechte competitieklassering. Soms voelt het alsof die masochistische Feyenoord-jas je inmiddels bijna als gegoten zit. Afgelopen zondag moest er blijkbaar toch nog een laatste druppel uit de gifbeker.

Een finale ultieme krachtsinspanning zal aanstaande zondag noodzakelijk zijn. In de eigen kolkende kathedraal van het voetbal, op het vertrouwde 'heilige gras', en voor het trouwste Legioen. Een bevrijdende kampioenseruptie zal om 16.15 uur in de Kuip hopelijk het resultaat zijn. Dan pas is de glorie aan ons en 't dal echt voorbij.

Martijn Te Stroet is arts in de psychiatrie en Feyenoord-supporter.