1425329
Estelle Cruijff en Badr Hari. © ANP

'Wraakzucht is motief achter jacht op Badr Hari'

Opinie Het OM zegt zich bezig te houden met waarheidsvinding, maar wil slechts één smerige dader: Badr Hari. Dat betoogt schrijver Leon de Winter.

 
De rotjood heeft sympathie voor de kutmarokkaan

Vorig jaar raakte ik met Badr Hari in gesprek toen hij aan mij werd voorgesteld door Yves Gijrath, ondernemer en zaakwaarnemer van Badr. Dat er enige ruimte bestond tussen Badrs reputatie en de persoonlijke indruk die hij op mij maakte, wist ik niet - en als ik het wel had geweten, had ik hem vermoedelijk nog steeds sympathiek gevonden. Een klein jaar later, toen ik op reis was in Amerika, las ik op het internet berichten over de vechtpartij waarin Badr was beland. Hij zou op 8 juli in de Arena, ten tijde van het dansfeest White Sensation, een zakenman verschrikkelijk hebben geslagen en getrapt, zonder aanleiding.

Ik had dus iemand sympathiek gevonden die zonder reden een onbekende ernstig had toegetakeld. Ik kon die berichten moeilijk rijmen met de man met wie ik had gesproken.

Kutmarokkaan
Ik schreef een kort stuk voor de site van Elsevier - zonder daarover ook maar één woord met Gijrath te hebben gewisseld (hij was zelfs verbaasd dat ik dat had gedaan) - over mijn indrukken van Badr. Ik kreeg het halve land over mij heen. Want iedereen had zijn oordeel al gevormd: Badr is een beest, een beest dat moet worden afgemaakt. In dat stuk had ik geschreven dat Badr een parel voor de samenleving kon zijn - dat kon werd door de media weggemoffeld. Terug in Nederland zocht ik mensen op die mij het nodige over Badr, de gladiator, konden vertellen. Ook daarna viel het me moeilijk te geloven dat hij zomaar iemand zou mishandelen. Er moest een aanleiding zijn geweest, dacht ik voortdurend. En dat denk ik nog steeds. De rotjood had sympathie voor de kutmarokkaan.

Vorige week vrijdag werd Badr uit voorarrest ontslagen. Hij had me op de eerste zittingsdag, toen hij de rechtszaal binnenkwam, toegeknikt. Ik had terug geknikt. Hij ziet er goed uit. Hij is slim. Hij heeft een prachtige vriendin die Cruijff als achternaam heeft. En in de media wordt hij als een gewetenloze Marokkaanse moordenaar beschreven. Wie de onderbuik van Nederland wil ruiken, dient de commentaren op de grote nieuwssites te lezen.

Badrs vrijlating was conditioneel. Hij mocht geen horecagelegenheden bezoeken en hij mocht geen contact hebben met getuigen. Op zondag al werd duidelijk, zo begrijp ik uit gesprekken met enkele getuigen, dat Badr en Estelle geen precieze omschrijving van deze voorwaarden hadden gekregen. Hun was niet verteld welke horecagelegenheden verboden terrein waren en wie als getuige moest worden gekenmerkt - dat waren er velen, onder wie vrienden. Op zowel zondag als maandag heeft Badr ergens een broodje gegeten. Hij had begrepen dat met horecagelegenheden discotheken, clubs en cafés werden bedoeld - naar nu blijkt een te beperkte definitie, ook snackbars en zelfs de koffietenten op Schiphol vallen eronder. En ook kwam hij meteen in contact met 'getuigen'.

Getuigen?
Wie waren die getuigen? Dat waren Yves Gijrath en de ontwerper Eric Kuster. Wist Badr dat zij getuigen waren? Nee. Maar het is erger: ook de getuigen zelf wisten niet dat zij getuigen waren. Niemand had hun verteld dat zij, doordat zij door de politie waren gehoord en processen-verbaal hadden ondertekend, daarmee in formeel-juridische zin als 'getuige' werden beschouwd. Gijrath en Kuster, beiden intelligente mensen met veel levens, maar zonder enige strafrechtelijke ervaring, hadden het wel uit hun hoofd gelaten Badr op eigen initiatief te bezoeken en te spreken als zij hadden beseft dat zij die juridische status droegen. Zij beseften niet dat zij getuige waren, en Badr wist dat evenmin.

Met name Eric Kuster werd door het OM, dat zich in deze zaak keihard door de letter van de wet laat leiden, als pion gebruikt. Kuster had de afgelopen maanden, wanneer hij in Nederland was, op zondagochtend met Estelle ontbeten. Hij is al lang een huisvriend van haar, en om haar door de zondagen heen te helpen hield hij haar bij het ontbijt gezelschap. Dat deed hij ook afgelopen zondag. De stemming was vrolijk. Kuster wist niet dat hij Badrs vrijheid op het spel zette. Ten tijde van de vechtpartij was hij niet in de beruchte skybox aanwezig geweest, maar hij was eerder die avond met Badr op de foto gegaan. Volgens hem zelf was hij geen getuige, want hij had niets gezien, niets gemerkt, aangezien hij er niet bij was.

Dat geldt ook voor Gijrath. Toen de vechtpartij uitbrak - die duurde 18 seconden - lag hij thuis te slapen. Gijrath had geen idee dat hij, ook al was hij niet getuige van de vechtpartij, in formele zin toch een getuige was. Niemand had hem dat verteld toen hij het proces-verbaal ondertekende, niemand had hem over die status later ingelicht. Gijrath vertelde zelfs bij Pauw & Witteman enkele uren na Badrs vrijlating dat hij hem al had gesproken; de verdachte had al in de rechtszaal meteen na de uitspraak contact gehad met hem, dus met iemand die in juridische zin een getuige was, en deze getuige meldde dat open en bloot live op tv. Waarom? Hij wist niet dat hij als een getuige werd beschouwd door het OM.

Afgelopen maandag werd Kuster onder ede door de rechter-commissaris (rc) gehoord. Hij vertelde in alle onschuld dat hij een dag eerder met Badr had ontbeten en dat hij Badr uit zichzelf had gezegd dat hij door de rc zou worden gehoord. Daarop had Badr zonder enige bijbedoeling geantwoord, zo vertelde Kuster de rc, dat dat kort zou duren aangezien Kuster tijdens het incident niet in de skybox aanwezig was geweest. Daarna werd niet meer over de zaak gesproken. Badr had gelijk: het getuigenverhoor van Kuster duurde slechts 20 minuten.

Opvallende auto's
Enkele uren later werd Badr opgepakt door het OM. Met name op basis van deze ene opmerking van de 'getuige' die niet wist dat hij een getuige was, ging het OM meteen tot actie over. Met opvallende auto's, begeleid door tv-ploegen en tweetende agenten, werd Badr opgehaald. Je kunt alleen maar veronderstellen: gedreven door wraakzucht na de voorwaardelijke vrijlating van Badr.

Alles in deze zaak is niet wat het lijkt, vanaf het begin niet. Kennelijk bestaat er een diepe emotionele behoefte aan een vieze kutmarokkaan die zomaar overal in het land mensen aftuigt en dus het land moet worden uitgegooid. Het OM beweert zich bezig te houden met waarheidsvinding, maar blijkt slechts één smerige dader te willen. Ook de media wensen alleen een monster waar te nemen.
Dit is een tragedie met alleen maar verliezers.

Leon de Winter is schrijver. Onlangs verscheen van hem de roman VSV.