Wat als de wereld wordt geleid door een kind?

Het gevaar van Donald Trump: een infantiele, lege man

Trump is in de kern een infantiele figuur die uit is op positieve bevestiging. Het gevaar van een lege man.

Soms lijkt Donald Trump een ontluikende autoritaire leider, soms een corrupte Nixon, een volksmennende populist of een loopjongen van big business. Maar uit de interviews die hij inmiddels heeft gegeven, wordt duidelijk dat hij geen van bovenstaande dingen is.

In de kern is Trump een infantiele figuur. Van de drie taken die mensen van 25 meestal al beheersen, heeft Trump er niet een onder de knie. Onvolwassenheid wordt het thema van zijn presidentschap, het gebrek aan zelfbeheersing een leitmotiv.

Hij zoekt altijd wanhopig naar goedkeuring en vertelt fabelachtige heroïsche verhalen over zichzelf

Ten eerste hebben de meeste volwassenen geleerd stil te zitten. Maar mentaal is Trump nog altijd een 7-jarig jongetje dat door de klas springt. Zijn antwoorden in interviews zijn nooit lang - 200 woorden maximaal - maar in die tijd weet hij vaak door vier of vijf onderwerpen te racen en te concluderen dat de media hem oneerlijk behandelen. Zijn onvermogen zich te concentreren, maakt het moeilijk feiten te leren. Hij is slecht ingelicht over zijn eigen beleid en maakt een zootje van zijn spreekpunten.

De meeste volwassenen hebben een bepaald niveau van zelfkennis, interne criteria waarmee ze hun sterke en zwakke punten meten. Maar Trump lijkt permanente bevestiging van buiten nodig te hebben om zijn gevoel van eigenwaarde stabiel te houden. Dus zoekt hij altijd wanhopig naar goedkeuring en vertelt hij fabelachtige heroïsche verhalen over zichzelf.

'In korte tijd begreep ik alles wat nodig was over de zorg', vertelde hij het Amerikaanse weekblad Time.

Trump belichaamt het dunning-krugereffect, waarin de incompetente persoon té incompetent is om zijn eigen incompetentie te begrijpen

Als je Trump beluistert, weet hij meer over de technologie van vliegdekschepen dan de marine. Volgens zijn interview met The Economist, muntte hij de term 'priming the pump' (al was deze term al beroemd in 1933). Trump probeert niet alleen anderen te misleiden. Zijn onwaarheden zijn pogingen om een wereld te bouwen waarin hij zich een moment goed kan voelen en zichzelf comfortabel om de tuin kan leiden.

Hij is dus de recordhouder aller tijden van het dunning-krugereffect - het fenomeen waarin de incompetente persoon té incompetent is om zijn eigen incompetentie te begrijpen. Trump dacht dat zijn besluit James Comey te ontslaan zou worden toegejuicht. Hij is voortdurend verbaasd omdat de realiteit zijn fantasieën in de weg zit.

Ten derde, de meeste volwassenen kunnen begrijpen hoe andere mensen denken. Ze kunnen bijvoorbeeld de subtiele kunst leren van valse bescheidenheid, zodat ze niet als onuitstaanbaar worden gezien.

Hij wil dat mensen van hem houden, dus hij vertelt interviewers constant dat hij heel geliefd is

Maar Trump lijkt nog niet zover te zijn. Andere mensen zijn zwarte dozen die ofwel bevestiging leveren ofwel afkeuring. Als gevolg daarvan is hij op een rare manier transparant. Hij wil dat mensen van hem houden, dus hij vertelt interviewers constant dat hij heel geliefd is. Als je Trump hoort, liep elke ontmoeting van een kwartier twee uur uit omdat zijn gasten hem zo geweldig vonden.

Wat ons voert naar de berichten dat Trump een inlichtingenbron heeft verraden en geheimen heeft gelekt aan zijn Russische bezoekers. Voor zover we nu weten deed Trump dat niet omdat hij een Russische agent is of uit kwade bedoelingen. Hij deed het omdat hij slordig is, omdat hij zich niet kan beheersen en vooral omdat hij een 7-jarig jongetje is dat de instemming nodig heeft van degenen die hij bewondert.

Het Russische lek bevestigt een ander ding, het gevaar van een lege man.

'We willen Trump graag begrijpen', schrijft David Roberts in Vox. 'Maar wat als er niets te begrijpen valt?'

Onze instellingen zijn afhankelijk van mensen met genoeg gravitas om hun taken uit te voeren. Maar er is altijd minder Trump dan het lijkt. Als we de uitspraken van een president analyseren nemen we aan dat er substantie schuilt achter zijn woorden.

Maar Trumps uitspraken komen niet noodzakelijkerwijs ergens vandaan of gaan ergens naartoe, en hebben geen permanente realiteit behalve de wens aardig gevonden te worden. De grote analytische krachten van de wereld zijn gericht op het begrip van een man wiens gedachten vaak niet meer zijn dan zes vuurvliegjes die rondvliegen in een jampot.

'We willen Trump graag begrijpen', schrijft David Roberts in Vox. 'Maar wat als er niets te begrijpen valt?'

Uit die leegte komt een nonchalance die mogelijk een inlichtingenbron verraadde, en een land in gevaar bracht.

David Brooks is politiek commentator en columnist voor The New York Times.

© The New York Times

Lees verder

Volgens The New York Times heeft Trump de onlangs ontslagen FBI-directeur James Comey gevraagd het onderzoek te staken naar de Russische connecties van nationale veiligheidsadviseur Michael Flynn.

Kunnen staatsgeheimen nog wel aan onze president worden toevertrouwd? Die vraag circuleert in het Capitool en bij de veiligheidsdiensten. Aanleiding is de loslippigheid van Trump tegenover vreemde machthebbers.

De supergeheime informatie die president Trump zo knullig deelde met de Russen, behoort tot de geheimste inlichtingen van de spionagediensten. Het staat bekend als 'code word intelligence'. Deze informatie is zo geheim, dat er slechts over kan worden gesproken met een codewoord.

Het goede nieuws is dat Trump geen jaar zal volmaken als president, schrijft Heleen Mees in haar column (+).

Nieuws over Trump: soms vermakelijk, soms verontrustend en soms gewoon heel raar. We kunnen ons voorstellen dat al dat nieuws nogal overdadig overkomt. Daarom verdelen we het in verschillende categorieën in onze Trumpfilter.