Een boot met tientallen vluchtelingen aan boord is vastgelopen voor de kust van het Griekse eiland Rhodos.
Een boot met tientallen vluchtelingen aan boord is vastgelopen voor de kust van het Griekse eiland Rhodos. © EPA

Vluchtelingencrisis in grote mate de schuld van onze leiders

Het is onmogelijk om de vluchtelingencrisis in de Middellandse Zee te overdenken zonder een cynisch enthousiasme te vermoeden binnen de burelen van de EU.

Ongetwijfeld kunnen ook de bureaucraten en ideologen die nu al decennia bezig zijn met de gelijkschakeling van ons continent, de beelden nauwelijks verdragen; ongetwijfeld zijn ze er zeer mee begaan. Maar een goede crisis laat je niet zomaar passeren. Achter de ogenschijnlijke verslagenheid, ja zelfs verlamming van de Commissie wordt ijverig een 'Europese migratiestrategie' ontworpen.

Wij hebben met ons krankzinnig oorlogsenthousiasme de fragiele regimes in het Midden-Oosten mede ten val gebracht

De ernst van het menselijk drama dat zich afspeelt aan gene zijde van de Middellandse Zee wil ik ondertussen geenszins relativeren. Maar laten we niet vergeten dat deze situatie in grote mate onze eigen schuld is: dat wil zeggen, de schuld van onze enthousiaste, niet door enige historische, politieke of menselijke kennis geremde 'leiders'. Wij hebben met ons krankzinnig oorlogsenthousiasme de fragiele regimes in het Midden-Oosten mede ten val gebracht.

Nadat de Europese Unie, onder leiding van Sarkozy, Libië in de afgrond stortte, kwam al een enorme vluchtelingenstroom op gang. Vervolgens gingen we samen met onze Amerikaanse partners vrolijk door met onrust stoken in Syrië totdat ook van daar uit een gigantische vluchtelingenstroom op gang kwam.

Industrie

Wat moeten we doen? Allereerst moeten we niet vergeten dat het hele vluchtparcours een industrie is: uiteindelijk wordt IS in stand gehouden door deze mensenhandel. De tientallen duizenden euro's die worden betaald voor een kapitein en een schip vloeien in veel gevallen direct naar Al-Baghdadi en zijn beulen. Van het aantal jihadstrijders dat zit tussen de bootvluchtelingen die wél aankomen, hebben we geen idee. We weten dat lang niet alle overstekers de Europese beschaving welgezind zijn; we weten dat christenen zelfs op de boten al door moslims overboord worden gegooid. Maar voor zover het wél ondernemende, goed bedoelende mensen zijn, is het twijfelachtig of het zo'n goed idee is dat ze naar Europa komen: die dapperen, die moedigen, die hun leven opgeven voor een betere toekomst - die betekenen onvermijdelijk een braindrain voor het continent dat ze ontvluchten.

Nu moeten we het wel collectief doen, supranationaal, buiten de greep dus van onze democratische structuren

Maar veel belangrijker nog: wij kunnen die mensen niet opnemen. Onze steden exploderen door de immigratieproblematiek, onze samenlevingen barsten uiteen door een teveel aan diversiteit. We zullen ze dus moeten tegenhouden. Het was gemakkelijker geweest als we nog ons eigen migratiebeleid konden voeren.

Nu moeten we het wel collectief doen, supranationaal, buiten de greep dus van onze democratische structuren. Dat tegenhouden kan op vier manieren: (1) door een vlootblokkade die zo veel mogelijk scheepjes nog voor de kust van Afrika stopt; (2) door het terugsturen van degenen die alsnog Europees land weten te bereiken; (3) door het betalen van regionale buurlanden om deze vluchtelingen op te nemen in het geval ze niet terug kunnen naar hun land van oorsprong; en (4) door het interneren van degenen die echt helemaal nergens naartoe kunnen zolang de situatie in hun land van oorsprong voortduurt.

Een uitgebreide versie van dit artikel verscheen op 22 april in Le Figaro.