©

Sheila Sitalsing: meeregeren, waarom zou Asscher? Hij lijkt het prima naar zijn zin te hebben

Over de vraag wanneer neen onwrikbaar 'neen' betekent, en wanneer 'misschien' of 'kom terug als je iets meer te bieden hebt' of 'ja graag!', zijn opvoedboeken vol geschreven, filosofische verhandelingen gehouden en rechtszaken gevoerd.

In de politiek is het 'neen' vrijwel altijd gekoppeld aan het leerstuk van het voortschrijdende inzicht. Je let even niet op en daar zit de man aan wie je je vertrouwen hebt geschonken te smiespelen met de voormalige vijand, en beloften te verhandelen, en neens in te ruilen voor vooruit-dan-maars. Voortschrijdend inzicht, zegt hij dan met een verontschuldigend lachje, je weet wel, nieuwe werkelijkheid, landsbelang, en de kiezer wil het - al was deze kiezer weer eens niets gevraagd.

Elk kiertje wordt opengewrikt, op zoek naar het ja dat volgens sommigen achter dat neen ligt

Daarom wellicht moet een 'neen' in de politiek uitentreuren herhaald worden, binnenstebuiten worden gekeerd , van alle kanten worden beklopt en bevoeld aleer iedereen het gelooft. Het neen van Mark Rutte en Sybrand Buma tegen Geert Wilders: ook ik geloofde het maar half. Net als Herman Tjeenk Willink kennelijk, want hij liet beide mannen in een brief aan de bovenmeester uiteenzetten waarom geen enkele fantasie over samenwerking met de PVV werkelijkheid zal worden. Niet nu althans, niet bij deze formatie, want zie alinea 1 over de aard van het politieke 'neen'. Dat leidde tot teksten waaruit iemand die het afgelopen decennium op Mars heeft geleefd zou kunnen opmaken dat Geert Wilders in 2010 - toen VVD en CDA weinig aansporing nodig hadden om hem te omarmen als gedoger - nog een goeiigerd was die het begrip 'kopvoddentaks' uitsluitend als leuk geintje had bedoeld, en die in de afgelopen jaren plotsklaps en zonder enige waarschuwing geradicaliseerd is.

Nog zo'n 'neen' dat sommigen weigeren te geloven: het neen van Lodewijk Asscher tegen aanschuiven aan de formatietafel. Met een koevoet gaan de tekstuitleggers zijn 'neen' te lijf, elk kiertje wordt opengewrikt, op zoek naar het ja dat volgens sommigen achter dat neen ligt.

Waarop steevast Gerard Bosman opduikt om onvermoeibaar die kiertjes weer dicht te kitten. Bosman is initiatiefnemer van de beweging Linksom! in de PvdA, gruwt van de gedachte aan meeregeren en vult zijn dagen met teksten als 'gaat niet gebeuren' en 'gaan we niet doen' twitteren naar iedereen die durft te suggereren dat Asscher lang genoeg de rol van de ogenaakbare maagd heeft gespeeld en 'gewoon' moet gaan regeren.

Niet zelden zijn dat mensen zoals de oude dame die Asscher op straat aanklampte, hem indringend toesprak: doe mee! Hij vroeg wat ze had gestemd. VVD, antwoordde ze.

Afgelopen zaterdag zei Asscher het voor de zeventwintigste keer, ditmaal in onder andere Het Parool, een regiokrant uit Amsterdam: Hij. Doet. Het Niet. Waarom zou hij ook? Hij lijkt het prima naar zijn zin te hebben, als demissionair minister. Zijn eigen kabinetsbeleid bijschaven, schoppen tegen de VVD, op eigen gezag geld beloven aan leerkrachten.

Toch blijf ook ik naar kiertjes zoeken, wrikkend met de koevoet, want iemand moet ze op hun geweten blijven aanspreken, straks in de Trêveszaal. Ook dat is voortschrijdend inzicht.