Opinieblog - AzG: 'Migranten weten niet dat wij voor de kust liggen'

Een selectie van interessante debatten op internet en in andere media, bij elkaar geblogd door opinieredacteuren van de Volkskrant.

Berichten

Bekijk nieuwe update(s).
  1. Europees migratiebeleid

    De verdrinking van migranten op de Middellandse Zee is de schuld van de EU en van ngo’s zoals Artsen zonder Grenzen. Dat betoogt oorlogsjournalist Arnold Karskens in een opiniestuk. AzG zou volgens hem een aanzuigende werking hebben op bootvluchtelingen om in rubberboten de overtocht te wagen. Artsen zonder Grenzen is het niet eens met deze kritiek. Volgens de hulporganisatie weten de meeste migranten niet eens dat zij voor de kust ligt.

    Annemarie Loof, operationeel manager van Artsen zonder Grenzen:
    'De meeste migranten zijn niet op de hoogte dat wij voor de kust liggen. Kort geleden publiceerde het Goldsmiths College een onderzoek naar drie schuldvragen: dat ngo’s een aanzuigende werking hebben, dat zij als taxidienst fungeren en dat zij met mensensmokkelaars samenwerken. Alle drie beschuldigingen bleken niet waar te zijn. Migranten weten niet dat er hulporganisaties op zee zijn. Zij worden vaak gedwongen in de bootjes gezet.'

    Vaak houden vluchtelingen in Europa toch contact met hun land van herkomst over de overtocht?

    'De situatie in Libië heeft een belangrijke sleutelrol. Volgens de officiële schatting zijn er tussen de 1 miljoen en 2,5 miljoen migranten in Libië. De helft van hen komt daarheen omdat zij geld willen verdienen in de olie-industrie. Sinds het land in 2014 in chaos is verzand, is de olieproductie teruggelopen en moet de bevolking op andere manieren geld verdienen. Er is toen een migrantenindustrie ontstaan, waarin mensen uitgebuit en doorverkocht worden.'

    'De situatie in Libië is dusdanig slecht, ook voor hen die nooit naar Europa wilden komen, dat er maar een uitweg is: op een bootje via de zee. Ze kunnen geen andere kant op en terug naar huis is vaak geen optie. De Sahara-oversteek is namelijk veel gevaarlijker dan de Middellandse Zee-oversteek. Ik denk dat Arnold Karskens dat over het hoofd ziet. Mensen wagen liever de gevaarlijke oversteek op zee dan dat ze in Libië blijven.'

    Wat vindt u van zijn kritiek op de EU-politiek?

    'Daar kan ik mij redelijk in vinden. Het is de EU-politiek die de situatie verergert. Er zijn namelijk geen legale manieren voor zowel vluchtelingen als migranten om de EU binnen te komen. Europa doet er alles aan om hen tegen te houden, maar als bootvluchtelingen uit landen als Eritrea of Syrië dan toch de EU binnenkomen dan krijgen zij direct een verblijfsvergunning omdat de omstandigheden in het thuisland zo slecht zijn. Waarom worden deze mensen met recht op een verblijfsvergunning dan toch gedwongen om in een bootje te stappen en de reis door Libië te maken?'

    Wat moet de EU dan doen?

    'De EU moet onder ogen zien dat Libië onderdeel is van het probleem en niet van de oplossing. Dus in plaats van geld te pompen in een land dat in chaos verkeert, kan men beter geld stoppen in de opvang van vluchtelingen en zorgen dat zij snel een asielprocedure kunnen doorlopen. In geval van migranten kan beter geïnvesteerd worden in de terugkeer naar hun thuisland.'

    'Wij redden mensen in nood, dat is wat we altijd doen. We zeggen niet dat je als land geen migratiebeleid mag hanteren. Maar wij zeggen wel dat wij niet het probleem noch de oplossing zijn. Het gaat om mensen die hun wens om te leven met de dood bekopen. Daar moet een structurele oplossing voor komen. Dáár moet alle energie naartoe. In plaats van tijd en woorden te verspillen aan het bekritiseren van hulporganisaties.'

  2. Drie weekendcolumns

    Bert Wagendorp is blij met het bezoek van de koning aan de burgemeester van Palermo Leoluca Orlando, die pleit voor een liberaal immigratiebeleid. ‘Het koninklijk besluit zo'n revolutionair te bezoeken getuigt van moed. Je geef er een boodschap mee af. Die hoeft niet per se overeen te komen met de opvattingen van de gastheer, maar dat je naar de man wilt luisteren en met hem de vluchtelingenwijk Ballarò bezoekt, toont minstens aan dat eigenzinnigheid ook de koning niet vreemd is. Ik hoop dat Willem-Alexander zijn dwarsigheid nog veel meer de ruimte gaat geven.’

    Uit Martin Sommers column ‘De stoere wetenschap lijkt steeds meer op stoere politiek’: ‘De roeping van de wetenschap is zich bekommeren om het publieke belang, zei Huub Dijstelbloem in het panel, wetenschapsfilosoof en ook verbonden aan de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid. Je zou denken dat dat geen betoog hoeft voor een instelling die midden in de samenleving staat en met ons geld wordt betaald. Maar nee, de verhouding tussen universiteit en publiek belang is 'een zoektocht', aldus Dijstelbloem.’

    Uit de column van Esther Gerritsen, ‘Misschien bestaat er een talent om getroost te worden’: ‘Ik dacht aan troost in het algemeen en aan de hulpeloosheid van taal. Iedereen kent wel de verhalen van zieke mensen die zich ergeren aan goedbedoelde adviezen of van hen die zich na het verlies van een geliefde onbegrepen voelen door hun omgeving. (…) Ik was diep onder de indruk van Isa Hoes toen ze in 2002 nog geen halfjaar na de zelfmoord van haar man op televisie vertelde hoe ze zich gesteund voelde. Hoe wildvreemde mensen haar op straat staande hielden en lieve dingen zeiden. Ze zei: 'Ik voel me echt gedragen.' Ik was zo blij dat iemand dat eens zei. Dat troost aankomt.’

  3. 'Het slijmspoor van een opportunist'

    De draai van D66-leider Pechtold, die nu bereid is verder te formeren met de ChristenUnie van Gert-Jan Segers vindt een verschillend onthaal. In het hoofdartikel roemt Trouw informateur Tjeenk Willink die erin is geslaagd Pechtold te verleiden ja te zeggen: ‘De wijze waarop de D66-leider in een eerdere ronde Gert-Jan Segers van de ChristenUnie duidelijk maakte dat samenwerking niet bepaald voor de hand lag, maakte zijn uiteindelijke toestemming des te verrassender.’

    Chef parlement Hans van Soest van het AD vindt de draai van Pechtold ‘opzichtig’: ‘Alle bezwaren die hij eerder keer op keer aandroeg tegen samenwerking met de ChristenUnie staan nog steeds recht overeind.’ Toch verdient Pechtold volgens Van Soest lof omdat hij wel bereid was die bezwaren opzij te zetten. Maar het optimisme van Pechtold is ongeloofwaardig. Hij zag in dat hij zich mat had gezet: 'Het is nog steeds een minimale meerderheid, de onderlinge verschillen zijn nog steeds heel groot. Hij heeft nu een opzichtige draai gemaakt om door te kunnen spelen.Tegelijk verdient hij lof omdat hij de enige is die daar op dit moment toe bereid is. Dat waren de voormannen van de overige politieke partijen niet, waardoor elke andere coalitievariant telkens door een ander werd geblokkeerd. Het stemt somber dat het bijna honderd dagen heeft moeten duren voordat we nu op dit punt zijn.'

    Die lof krijgt Pechtold niet van columniste Nausicaa Marbe in De Telegraaf. Integendeel. Zij maakt de kachel aan met Pechtold en diens partij. Om te beginnen neemt ze het Pechtold kwalijk dat hij, nu hij noodgedwongen alsnog met de ChristenUnie in discussie moet, hij aan die klus begint met ‘aversie op het smoelwerk’. ‘Alsof hem geen blaam treft, alsof híj het slachtoffer is van politieke manipulatie, alsof hij de ChristenUnie een hele gunst bewijst door te komen opdagen’. Marbe vindt dat ‘D66 religie gebruikt als dat van pas komt’. ‘Tussen zijn knieval voor de islam destijds en zijn theatrale besmettingsvrees voor het christendom nu, zie ik het slijmspoor van een opportunist die niet uit overtuiging, maar uit berekening religies bejubelt of besmeurt.’ Marbe somt een aantal gevallen op van D66’ers die ‘meer islam blieven’ en concludeert dan: ‘Conservatieve symbolen en vrouwonvriendelijke religieuze gebruiken zijn voor D66 enkel storend in beginselverklaringen van christelijke partijen, maar ze mogen wél in de islamitische orthodoxie die D66 misplaatst als ’diversiteit’ promoot.’ Marbe herinnert zich dat Pechtold op de avond van de verkiezingen op tv zei bereid te zijn met Denk te formeren. ‘U leest het goed. De lange islamistische arm van Erdogan behaagt hem meer dan de beschaving van Gert-Jan Segers.’ Marbe vindt dat Pechtold Segers ‘onfatsoenlijk afwees’, niet op inhoudelijke gronden maar omdat het bon ton is christenen te schofferen, omdat ‘die toch de andere wang toekeren en een tolerantie tonen waar de zelfverklaarde heiligen van D66 van kunnen leren’. Marbe eindigt haar column met te schrijven dat ze geen idee heeft ‘of het duurzaam aan raakt tussen D66 en de ChristenUnie. Maar als Segers en Pechtold samen op de televisie komen, zien we een integere christelijke staatsman naast een kronkelende charlatan voorbij zijn politieke houdbaarheidsdatum’.

  4. Zelfs het serieuze programma Newsnight kon er niet omheen woensdagavond: droeg de Britse koningin Elizabeth nu werkelijk een vlag van de Europese Unie op haar hoed, vermomd als blauwe bloemen met gele hartjes? Tijdens de troonrede, geschreven door premier May, die het Verenigd Koninkrijk door de Brexit wil leiden? Presentator Evan Davis lachte erbij. Dat zal altijd een raadsel blijven, maar toeval of niet opvallend was het wel.

    The Daily Telegraph zette een portret van de Queens Speech met de hoed groot op de voorpagina vanochtend met ernaast de kop: ‘Hare Majesteit spreekt via haar (EU) hoed…’ Op Twitter ging het helemaal los met foto’s van de hoed gecombineerd met die van de EU-vlag. De koningin droeg de blauwe hoed in plaats van de 1,06 kilo wegende kroon, omdat alle pracht en praal was weggelaten, schreef onze correspondent Patrick van IJzendoorn in de Volkskrant van vanmorgen. May heeft haar meerderheid verloren bij de verkiezingen en de coalitie met de Noord-Ierse unionisten is nog steeds niet rond. Het was een uitgeklede troonrede. Hij citeert The Guardian over de hoedkeuze van de Queen: ‘Werpt ze haar schaduw over de Brexit-onderhandelingen, of is het een verwijzing naar Vincent van Goghs sterrennacht?’

    Het dagblad The Daily Mail, zeer voor Brexit, twitterde: ‘De koningin spreekt een rede uit waarin de Brexit-plannen worden uiteengezet terwijl ze hoed draagt die verdacht veel lijkt op de EUROPESE vlag’. Dat leidde tot leedvermaak bij tegenstanders van Brexit op Twitter: ‘De Daily Mail lijkt razend over de ‘Europese hoed’ van de koningin’ (Joseph Willits).

    Maar de krant houdt zich in en citeert ‘humoristische vergelijkingen’ in het artikel op de site. Van Labour parlementariër Paul Flynn: ‘Sneu te zien hoe retro-Tory’s zich opdirken voor Ascot terwijl de koningin de kroon verruikt voor haar anti-Brexit-hoed.’ Maar de krant haalt als slot een eerdere verklaring van Buckingham Palace aan: ‘Het referendum is een kwestie waarover het Britse volk beslist.’

    In Europa ging de hoed ook niet ongemerkt voorbij. De Belgische ex-premier Guy Verhofstadt, voorvechter van de EU en voor het Europees Parlement Brexit-onderhandelaar, twitterde meteen: ‘Duidelijk dat de EU nog steeds sommigen in het VK inspireert #Queensspeech.’

    Maar deed ze het nou met opzet, wil iedereen toch graag weten. Op Twitter kun je daarover speculeren en de meesten denken dat het geen toeval kan zijn. ‘Al haar kleren worden zorgvuldig uitgezocht waarbij wordt gelet op hoe het overkomt en wat de boodschap is. Absoluut geen toeval.’ En een ander: ‘Kan geen toeval zijn. De koningin is daar te scherpzinnig voor. Ze kan er altijd nog op wijzen dat het diepblauw is met gouden elementen als op een kroon.’

    De koningin zorgde gisteren na de speech voor een nieuwe golf tweets toen zij zich naar de paardenrennen van Ascott spoedde. Ze had zich omgekleed in een geheel gele outfit. Geen EU-verwijzing meer te bekennen.

  5. Brexitonderhandelingen

    In Brussel zijn maandag de Brexitonderhandelingen begonnen. Hoewel de onderhandelaars na afloop positief reageerden op de eerste gesprekken, overheerst bij de Britten vooral bezorgdheid. 'De premier heeft het EU-referendum geïnterpreteerd alsof het in eerste plaats over immigratie ging', schrijft columniste Rachel Sylvester in The Times. Om succesvol uit de Brexit te komen, moet ze haar grove simplificatie snel bijstellen, betoogt Sylvester.

    ‘De rode draad die loopt door het Brexit-referendum, het resultaat van de algemene verkiezingen en de publieke reacties na het drama met de Grenfell Tower tragedie, is bezorgdheid over publieke diensten en de dalende levensstandaard. Dat is wat Theresa May moet begrijpen terwijl de regering onderhandelingen begint met de Europese Unie. De premier heeft altijd het EU-referendum geïnterpreteerd alsof het in eerste plaats over immigratie ging. Daarom heeft ze altijd de prioriteit gelegd bij het beperken van het vrije verkeer van personen. In contrast daarmee heeft minister van Financiën Philip Hammond vanaf het begin benadrukt dat de prioriteit ligt bij het beschermen van handel omdat, zoals hij zegt, het Britse volk ‘niet stemde om armer te worden’.’

    ‘Het wordt steeds duidelijker dat May’s positie een grove simplificatie is die ze snel moet bijstellen om enige kans te maken succesvol uit de Brexit-onderhandelingen tevoorschijn te komen. De kiezers hebben zeker geen ‘harde Brexit’ goedgekeurd in de jongste verkiezingen – maar dat is niet alles. Ze hebben ook een signaal afgegeven van ‘genoeg is genoeg’, zoals May zelf het zou stellen, wat betreft de bezuinigingen.’

    ‘Er is ook bezorgdheid en woede over de brand in Grenfell Tower. Mensen kunnen simpelweg niet geloven dat zoveel levens verloren zijn omdat de raad blijkbaar 5000 pond wilde besparen bij een renovatie. De tragedie roept serieuze vragen op over de kwaliteit van sociale woningbouw en de grote kloof tussen rijk en arm. En dit alles gebeurt tegen de achtergrond van een dalende levensstandaard. May staat steeds geïsoleerder in de regering over het evenwicht tussen immigratie en economische toegang tot de EU. Het is hoog tijd dat ze beseft dat haar inflexibiliteit een zwakte is in plaats van haar sterke punt.’

    Lees hier de volledige opiniebijdrage.

  6. Franse presidentsverkiezingen

    De Franse president Macron heeft opnieuw de parlementsverkiezingen gewonnen. De verwachte monsterzege in de tweede ronde bleef uit, maar La République En Marche heeft een absolute meerderheid in het parlement behaald. Dat is niet uitzonderlijk, zegt Frankrijk-kenner en rechtshistoricus Frederik Dhondt, die doceert aan de universiteit in Brussel en Antwerpen. Ook is het nog maar de vraag of hij Frankrijk werkelijk kan veranderen.

    Kan Macron een nieuw Frankrijk realiseren? 


    'Zijn verhaal over uitoefening van de macht is erg traditioneel. Hij omarmt het Franse technocratische systeem, dat erg top-down is ingericht. Er is veel kritiek op die manier van werken en op de Franse instellingen die voorbijgaan aan burgerschap en participatieve democratie. Ik ben benieuwd of Macron erin zal slagen om die oude gewaden af te werpen. Als hij zijn hervormingen top-down gaat opleggen dan zal daar veel verzet tegen komen.' 

    'Deze verkiezingen tonen dat Frankrijk gespleten is in grote steden die vooruit gaan en streken die achterblijven. Als zijn beleid een beleid blijkt voor de winnaars van de liberalisering en niet voor iedereen dan zal de verdeeldheid toenemen en zal men de link maken met de instellingen.'

    'Hij is heel vaag geweest over zijn programma. De vraag is hoelang het duurt voordat de traditionele verwijten tegen hem gebruikt worden. Als hij niets verandert aan de werking van de instellingen, moet je niet verbaasd zijn dat er beschuldigingen gaan komen van excessieve macht en van beslissen zonder overleg.' 

    Hoe bijzonder is deze absolute meerderheid in de Franse geschiedenis?

    'Sinds 1958 is een parlementaire meerderheid alleen belangrijk voor de vestiging van een nieuwe regering en voor het geven van vertrouwen. Het parlement heeft daarna zeer weinig instrumenten om het de regering lastig te maken. Het feit dat de verkiezingen een grote meerderheid creëren is niet uitzonderlijk. Dat is wat men bedoeld heeft met het opstellen van de grondwet. Frankrijk had na de instabiele Vierde Republiek een systeem nodig dat duidelijke keuzes kan maken. Het zwaartepunt daarvan ligt bij de president. Het parlement laat hem regeren. Vanuit dat oogpunt heeft de kiezer de logica van het systeem gerespecteerd.'

  7. Zomertour

    Wat u zeker moet lezen is de korte zomertour die Arjan Peters maakt langs pasverschenen werk van Bob den Uyl, L.H. Wiener, Maarten Doorman en R.A. Basart. L.H. Wiener fietst van Amsterdam naar Haarlem via Zijkanaal C langs Spaarndam en vindt een buizerd die nog leeft maar ernstig ondervoed is. Van Bob den Uyl is deze volgens Peters `smartelijke observatie¿: 'In het buitenland in de verte een Nederlander zien lopen vind ik nog steeds een ervaring, in de zin dat je landgenoten al op kilometers afstand herkent aan houding en uiterlijk. Je zou je echt tranen lachen, als je niet wist dat je er zelf ook zo uitzag.'

    Paul Onkenhout staat in zijn column stil bij het feit dat de nationale voetbalploeg van Saoedi-Arabië  voor een wedstrijd tegen Australië niet meedeed aan de minuut stilte voor de slachtoffers van de aanslag in Londen. Het incident trok ook hier de aandacht, schrijft Onkenhout, omdat Bert van Marwijk en zijn schoonzoon Mark van Bommel proberen Saoedi-Arabië naar het WK te leiden. Van Marwijk zegt vaak dat de verontwaardiging over het werken in een land als Saoedi-Arabië selectief is. Volgens Onkenhout ziet hij daarbij twee dingen over het hoofd: `Het eerste is dat Van Marwijk en zijn assistenten geen anonieme zakenlui zijn, maar de officiële vertegenwoordigers van een regime dat ergens in de Middeleeuwen vast is blijven steken. Het tweede is dat ze consequent zwijgen over de misstanden. Zelfs een toespeling op het volkomen bezopen stadionverbod voor vrouwen, kan er niet vanaf.¿

    Martin Sommer vindt het vooruitgang dat er in de formatiebesprekingen nu een tekst van VVD, CDA en D66 ligt waarin de Turkije-deal model staat voor afspraken in Noord-Afrika. Asiel moet voortaan buiten Europa worden aangevraagd. Het is een politiek compromis dat mag rekenen op een Kamermeerderheid, denkt Sommer en hij neemt aan dat het terug te vinden zal zijn in een nieuw regeerakkoord.

  8. Ander Commentaar

    Het blijde nieuws deze week is dat de eurogroep en het IMF donderdagavond instemden met de uitbetaling van 8,5 miljard euro aan Griekenland (de achtste tranche van een noodlening van 86 miljard die de eurolanden in augustus 2015 aan Griekenland toezegden).

    Maar hoe nu verder?

    Volgens Kenneth Rogoff, economieprofessor aan Harvard University, moet de eurozone ingrijpende hervormingen doorvoeren – of uit elkaar vallen. Hieronder enkele citaten uit zijn opiniestuk ‘The eurozone must reform or die’ voor Project Syndicate:

    ‘Niet alles gaat goed. Griekenland groeit nog steeds nauwelijks en de mensen die Duitsland daarvan de schuld geven hebben niet goed naar de cijfers gekeken: met aanmoediging van linkse Amerikaanse economen heeft Griekenland het wellicht meest softe reddingspakket in de moderne geschiedenis weten te verknallen. Italië heeft het beter gedaan, al zijn de reële inkomens daar lager dan tien jaar geleden. Voor heel zuidelijk Europa geldt dat de euro ene gouden kooi is gebleken die grotere fiscale en monetaire discipline oplegde en de wisselkoers wegnam als cruciale opvangmiddel van onvoorziene schokken. Een reden waarom Groot-Brittannië het economisch redelijk doet sinds het Brexit-referendum is de devaluatie van het Britse pond.'

    'Het is nu duidelijk dat de euro niet nodig was voor het succes van de EU, maar in plaats daarvan een enorm struikelblok is gebleken. Eurocraten vergeleken vaak de Europese integratie met fietsen: je moet bewegen, anders val je om. Als dat zo is, dan was de premature invoering van de euro een omweg door dik, nat cement. Veel belangrijker dan de euro voor het bereiken van prijsstabiliteit is de komst geweest van de moderne, onafhankelijke centrale bank.'

    'De vraag is nu hoe de EU uit het natte cement kan komen. Hoewel veel Europese politici het niet zullen willen toegeven, is de status quo waarschijnlijk niet houdbaar. Er moet ofwel grotere fiscale integratie komen of een chaotische breuk.'

    'Het is verbazingwekkend naïef om te denken dat de euro de komende 5-10 jaar, zo niet sneller, niet opnieuw op de proef gesteld zal worden. Maar als dat zo is, waarom zijn de markten dan zo kalm? Misschien denken investeerders dat er nieuwe ‘reddingen’ zullen blijven komen, hoezeer Duitse politici ook beweren van niet. Het opkopen van de schulden van perifere landen door de Europese Centrale Bank is al een impliciete subsidie, en de discussie over euro-obligaties neemt toe. Of investeerders gokken dat het zuiden al te ver in het cement gereden is om er nog uit te komen. Duitsland zal hun begrotingen uit blijven persen totdat zijn banken terugbetaald zijn. In beide gevallen is het beter snel actie te ondernemen en het niet te wachten op het moment van de waarheid voor de euro.'

  9. Hillary zei: Ik ga in het Verzet

    De media in de VS zijn vol van de aanslag van een Bernie Sanders-aanhanger op Republikeinse Congresleden in Virginia. De conservatieve commentator Ann Coulter wijt de aanslag aan het onvermogen van links om de verkiezingsoverwinning van Trump te accepteren:
    'De explosie van geweld tegen conservatieven is welbewust opgestookt door Democraten, verslaggevers, tv-talkshows, cabaretiers en beroemdheden die elkaar proberen te overtroeven wie de gemeenste scheldwoorden kan verzinnen voor Trump en zijn aanhangers. Ze gaan precies tot de grens en proberen die niet te overschrijden door bijvoorbeeld met een realistische foto van een onthoofde Trump te komen of de president ‘een stuk s…’ te noemen – en dat als presentator van een show op CNN. De media orkestreren een bloedeloze coup, maar zijn volmaakt tevreden als hun troepen met een laag IQ een bloederige coup nastreven. Een soldaat van de grondtroepen van links schoot op Republikeinse Congresleden die honkbal speelden in Virginia.

    Weet u nog wanneer het beangstigend was dat de verliezende partij het verkiezingsresultaat niet zou accepteren? Dat was toen Trump weigerde zich bij voorbaat neer te leggen bij de verkiezingsuitkomst. Hij zei dat hij er ‘tegen die tijd naar zou kijken’. De media reageerden er op hun gebruikelijke ontspannen manier op. Zo kopte The Washington Post op 20 oktober 2016: Een 'afschuwelijke' verwerping van de democratie. En Bret Stephens schreef in de Wall Street Journal: 'Trumps antwoord op het accepteren van de uitkomst van de verkiezingen is de schandelijkste opmerking van een presidentskandidaat van de laatste 160 jaar.’

    Toen won Trump en dezelfde hysterici weigerden de verkiezingsresultaten te accepteren. Pas nog benoemde Hillary haar permanente oppositie tegen de winnende kandidaat met een militaire term door te zeggen dat ze zich zou aansluiten bij het 'Verzet'. Stel je voor dat Trump had verloren en gezegd dat hij bij het Verzet zou gaan. Hij zou ervan beschuldigd zijn rechtse milities te activeren. Elke geërgerde blik naar een immigrant zou als fascistisch geweld zijn bestempeld.

    Maar de media lijken zich er zorgeloos onbewust van te zijn dat het anti-Trump ‘Verzet’ vergezeld is gegaan van nonstop militaristisch geweld door de progressieven. Het begon met Trump’s inhuldiging toen families van militairen werden gedwongen het Veterans’ Inaugural Ball te verlaten en de bezoekers van andere bals water over zich heengegooid kregen.
    Sindsdien hebben gemaskerde en bewapende progressieven in het hele land organisaties gevormd in militaire stijl die conservatieven in elkaar slaan. De media spraken alleen van een crisis als conservatieven terugvochten tegen de in het zwart geklede beta-mannetjes (‘Battle for Berkeley!’).
    En nu heeft een maffe Bernie Sanders-aanhanger zich er eerst van vergewist dat er Republikeinen op het honkbalveld stonden alvorens het vuur te openen. De media vertelden ons snel dat de schutter een blanke man was die een geweer had gebruikt. We kregen zelfs zijn naam te horen (omdat die niet ‘Mohammed’ was). Maar het feit dat op de Facebook-pagina van Hodgkinson een banner van Sanders stond met de woorden ‘Democratisch Socialisme in drie woorden uitgelegd: “We the People’ sinds 1776’ maakte blijkbaar urenlang uiterst zorgvuldig factchecking door de media noodzakelijk. Dachten de verslaggevers dat ze ons deze informatie voor altijd zouden kunnen onthouden?

    Het fake news houdt vol dat het Witte Huis van Trump in ‘chaos’ verkeert. Nee, het land is in chaos. Maar net als Kathy Griffin met haar Trump-onthoofdingsperformance keren de daders zich af in Bambi-achtige onschuld en geven Trump de schuld.'

  10. Ongeleid projectiel van links

    Roger Simon op PJ Media schrijft: 'Deze zielige figuur in Alexandria is, nu was, het ongeleide projectiel van links. Alle middelen zijn toegestaan, dat is wel zeker. Ze zullen vast en zeker proberen hem zo snel mogelijk onder het tapijt te vegen als het zoveelste gestoorde individu dat we kunnen vergeten, slechts een enkele Bernie-vrijwilliger die de weg kwijt is. Sanders deed binnen een paar minuten na de onthulling zijn best afstand te nemen. Ja, het is ongetwijfeld waar dat dit maar om één rotte appel ging, maar het is ook waar dat nog vijf jaar geleden Bernie Venezuela - nu de ground zero voor hongersnood, ontvoeringen en moord - aanprees als de richting die ook wij op zouden moeten.'

    Het Commentaar in de Wall Street Journal begint ermee dat de politie nog geen mededelingen heeft gedaan over het motief, maar dat lijkt politiek te zijn. 'Hodgkinson had meerdere bereichten op de sociale media gepubliceerd waarin hij zijn razernij over president Trump en de Republikeinen uitte. Politiek gemotiveerde pogingen tot massamoord komen niet vaak voor maar ze gebeuren en al te vaak worden ze misbruikt voor politiek-partijdige doeleinden. Het goede nieuws is dat de meeste politieke leiders zich verantwoordelijk opstelden. President Trump stuurde de beste wensen aan de gewonden, prees de agenten en riep op tot nationale eenheid. De voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, Paul Ryan, en de leider van de Democratische fractie, Nancy Pelosi, veroordeelden eensgezind de aanval, en Sanders nam afstand van en veroordeelde Hodgkinson. Ryan zei dat de baseball-wedstrijd gewoon doorgaat en kreeg donderend applaus.
    Dit is een tijd van politieke verdeeldheid, waarin verbale beledigingen en lichamelijk lastigvallen van politieke tegenstanders al te vaak voorkomen. De plicht van politici en van ons allemaal is om de verdeeldheid in het perspectief van onze gedeelde waarden van vrijheid van meningsuiting en democratische instemming te blijven zien. Een manier om bij te dragen aan een beter politiek klimaat zou zijn om niet langer als reflex elke overwinning van de tegenstanders als onwettig af te schilderen, een andere zou zijn om politieke moord niet uit te beelden als volksvermaak.