Opinieblog - AzG: 'Migranten weten niet dat wij voor de kust liggen'

Een selectie van interessante debatten op internet en in andere media, bij elkaar geblogd door opinieredacteuren van de Volkskrant.

Berichten

Bekijk nieuwe update(s).
  1. Franse presidentsverkiezingen

    De Franse president Macron heeft opnieuw de parlementsverkiezingen gewonnen. De verwachte monsterzege in de tweede ronde bleef uit, maar La République En Marche heeft een absolute meerderheid in het parlement behaald. Dat is niet uitzonderlijk, zegt Frankrijk-kenner en rechtshistoricus Frederik Dhondt, die doceert aan de universiteit in Brussel en Antwerpen. Ook is het nog maar de vraag of hij Frankrijk werkelijk kan veranderen.

    Kan Macron een nieuw Frankrijk realiseren? 


    'Zijn verhaal over uitoefening van de macht is erg traditioneel. Hij omarmt het Franse technocratische systeem, dat erg top-down is ingericht. Er is veel kritiek op die manier van werken en op de Franse instellingen die voorbijgaan aan burgerschap en participatieve democratie. Ik ben benieuwd of Macron erin zal slagen om die oude gewaden af te werpen. Als hij zijn hervormingen top-down gaat opleggen dan zal daar veel verzet tegen komen.' 

    'Deze verkiezingen tonen dat Frankrijk gespleten is in grote steden die vooruit gaan en streken die achterblijven. Als zijn beleid een beleid blijkt voor de winnaars van de liberalisering en niet voor iedereen dan zal de verdeeldheid toenemen en zal men de link maken met de instellingen.'

    'Hij is heel vaag geweest over zijn programma. De vraag is hoelang het duurt voordat de traditionele verwijten tegen hem gebruikt worden. Als hij niets verandert aan de werking van de instellingen, moet je niet verbaasd zijn dat er beschuldigingen gaan komen van excessieve macht en van beslissen zonder overleg.' 

    Hoe bijzonder is deze absolute meerderheid in de Franse geschiedenis?

    'Sinds 1958 is een parlementaire meerderheid alleen belangrijk voor de vestiging van een nieuwe regering en voor het geven van vertrouwen. Het parlement heeft daarna zeer weinig instrumenten om het de regering lastig te maken. Het feit dat de verkiezingen een grote meerderheid creëren is niet uitzonderlijk. Dat is wat men bedoeld heeft met het opstellen van de grondwet. Frankrijk had na de instabiele Vierde Republiek een systeem nodig dat duidelijke keuzes kan maken. Het zwaartepunt daarvan ligt bij de president. Het parlement laat hem regeren. Vanuit dat oogpunt heeft de kiezer de logica van het systeem gerespecteerd.'

  2. Zomertour

    Wat u zeker moet lezen is de korte zomertour die Arjan Peters maakt langs pasverschenen werk van Bob den Uyl, L.H. Wiener, Maarten Doorman en R.A. Basart. L.H. Wiener fietst van Amsterdam naar Haarlem via Zijkanaal C langs Spaarndam en vindt een buizerd die nog leeft maar ernstig ondervoed is. Van Bob den Uyl is deze volgens Peters `smartelijke observatie¿: 'In het buitenland in de verte een Nederlander zien lopen vind ik nog steeds een ervaring, in de zin dat je landgenoten al op kilometers afstand herkent aan houding en uiterlijk. Je zou je echt tranen lachen, als je niet wist dat je er zelf ook zo uitzag.'

    Paul Onkenhout staat in zijn column stil bij het feit dat de nationale voetbalploeg van Saoedi-Arabië  voor een wedstrijd tegen Australië niet meedeed aan de minuut stilte voor de slachtoffers van de aanslag in Londen. Het incident trok ook hier de aandacht, schrijft Onkenhout, omdat Bert van Marwijk en zijn schoonzoon Mark van Bommel proberen Saoedi-Arabië naar het WK te leiden. Van Marwijk zegt vaak dat de verontwaardiging over het werken in een land als Saoedi-Arabië selectief is. Volgens Onkenhout ziet hij daarbij twee dingen over het hoofd: `Het eerste is dat Van Marwijk en zijn assistenten geen anonieme zakenlui zijn, maar de officiële vertegenwoordigers van een regime dat ergens in de Middeleeuwen vast is blijven steken. Het tweede is dat ze consequent zwijgen over de misstanden. Zelfs een toespeling op het volkomen bezopen stadionverbod voor vrouwen, kan er niet vanaf.¿

    Martin Sommer vindt het vooruitgang dat er in de formatiebesprekingen nu een tekst van VVD, CDA en D66 ligt waarin de Turkije-deal model staat voor afspraken in Noord-Afrika. Asiel moet voortaan buiten Europa worden aangevraagd. Het is een politiek compromis dat mag rekenen op een Kamermeerderheid, denkt Sommer en hij neemt aan dat het terug te vinden zal zijn in een nieuw regeerakkoord.

  3. Ander Commentaar

    Het blijde nieuws deze week is dat de eurogroep en het IMF donderdagavond instemden met de uitbetaling van 8,5 miljard euro aan Griekenland (de achtste tranche van een noodlening van 86 miljard die de eurolanden in augustus 2015 aan Griekenland toezegden).

    Maar hoe nu verder?

    Volgens Kenneth Rogoff, economieprofessor aan Harvard University, moet de eurozone ingrijpende hervormingen doorvoeren – of uit elkaar vallen. Hieronder enkele citaten uit zijn opiniestuk ‘The eurozone must reform or die’ voor Project Syndicate:

    ‘Niet alles gaat goed. Griekenland groeit nog steeds nauwelijks en de mensen die Duitsland daarvan de schuld geven hebben niet goed naar de cijfers gekeken: met aanmoediging van linkse Amerikaanse economen heeft Griekenland het wellicht meest softe reddingspakket in de moderne geschiedenis weten te verknallen. Italië heeft het beter gedaan, al zijn de reële inkomens daar lager dan tien jaar geleden. Voor heel zuidelijk Europa geldt dat de euro ene gouden kooi is gebleken die grotere fiscale en monetaire discipline oplegde en de wisselkoers wegnam als cruciale opvangmiddel van onvoorziene schokken. Een reden waarom Groot-Brittannië het economisch redelijk doet sinds het Brexit-referendum is de devaluatie van het Britse pond.'

    'Het is nu duidelijk dat de euro niet nodig was voor het succes van de EU, maar in plaats daarvan een enorm struikelblok is gebleken. Eurocraten vergeleken vaak de Europese integratie met fietsen: je moet bewegen, anders val je om. Als dat zo is, dan was de premature invoering van de euro een omweg door dik, nat cement. Veel belangrijker dan de euro voor het bereiken van prijsstabiliteit is de komst geweest van de moderne, onafhankelijke centrale bank.'

    'De vraag is nu hoe de EU uit het natte cement kan komen. Hoewel veel Europese politici het niet zullen willen toegeven, is de status quo waarschijnlijk niet houdbaar. Er moet ofwel grotere fiscale integratie komen of een chaotische breuk.'

    'Het is verbazingwekkend naïef om te denken dat de euro de komende 5-10 jaar, zo niet sneller, niet opnieuw op de proef gesteld zal worden. Maar als dat zo is, waarom zijn de markten dan zo kalm? Misschien denken investeerders dat er nieuwe ‘reddingen’ zullen blijven komen, hoezeer Duitse politici ook beweren van niet. Het opkopen van de schulden van perifere landen door de Europese Centrale Bank is al een impliciete subsidie, en de discussie over euro-obligaties neemt toe. Of investeerders gokken dat het zuiden al te ver in het cement gereden is om er nog uit te komen. Duitsland zal hun begrotingen uit blijven persen totdat zijn banken terugbetaald zijn. In beide gevallen is het beter snel actie te ondernemen en het niet te wachten op het moment van de waarheid voor de euro.'

  4. Hillary zei: Ik ga in het Verzet

    De media in de VS zijn vol van de aanslag van een Bernie Sanders-aanhanger op Republikeinse Congresleden in Virginia. De conservatieve commentator Ann Coulter wijt de aanslag aan het onvermogen van links om de verkiezingsoverwinning van Trump te accepteren:
    'De explosie van geweld tegen conservatieven is welbewust opgestookt door Democraten, verslaggevers, tv-talkshows, cabaretiers en beroemdheden die elkaar proberen te overtroeven wie de gemeenste scheldwoorden kan verzinnen voor Trump en zijn aanhangers. Ze gaan precies tot de grens en proberen die niet te overschrijden door bijvoorbeeld met een realistische foto van een onthoofde Trump te komen of de president ‘een stuk s…’ te noemen – en dat als presentator van een show op CNN. De media orkestreren een bloedeloze coup, maar zijn volmaakt tevreden als hun troepen met een laag IQ een bloederige coup nastreven. Een soldaat van de grondtroepen van links schoot op Republikeinse Congresleden die honkbal speelden in Virginia.

    Weet u nog wanneer het beangstigend was dat de verliezende partij het verkiezingsresultaat niet zou accepteren? Dat was toen Trump weigerde zich bij voorbaat neer te leggen bij de verkiezingsuitkomst. Hij zei dat hij er ‘tegen die tijd naar zou kijken’. De media reageerden er op hun gebruikelijke ontspannen manier op. Zo kopte The Washington Post op 20 oktober 2016: Een 'afschuwelijke' verwerping van de democratie. En Bret Stephens schreef in de Wall Street Journal: 'Trumps antwoord op het accepteren van de uitkomst van de verkiezingen is de schandelijkste opmerking van een presidentskandidaat van de laatste 160 jaar.’

    Toen won Trump en dezelfde hysterici weigerden de verkiezingsresultaten te accepteren. Pas nog benoemde Hillary haar permanente oppositie tegen de winnende kandidaat met een militaire term door te zeggen dat ze zich zou aansluiten bij het 'Verzet'. Stel je voor dat Trump had verloren en gezegd dat hij bij het Verzet zou gaan. Hij zou ervan beschuldigd zijn rechtse milities te activeren. Elke geërgerde blik naar een immigrant zou als fascistisch geweld zijn bestempeld.

    Maar de media lijken zich er zorgeloos onbewust van te zijn dat het anti-Trump ‘Verzet’ vergezeld is gegaan van nonstop militaristisch geweld door de progressieven. Het begon met Trump’s inhuldiging toen families van militairen werden gedwongen het Veterans’ Inaugural Ball te verlaten en de bezoekers van andere bals water over zich heengegooid kregen.
    Sindsdien hebben gemaskerde en bewapende progressieven in het hele land organisaties gevormd in militaire stijl die conservatieven in elkaar slaan. De media spraken alleen van een crisis als conservatieven terugvochten tegen de in het zwart geklede beta-mannetjes (‘Battle for Berkeley!’).
    En nu heeft een maffe Bernie Sanders-aanhanger zich er eerst van vergewist dat er Republikeinen op het honkbalveld stonden alvorens het vuur te openen. De media vertelden ons snel dat de schutter een blanke man was die een geweer had gebruikt. We kregen zelfs zijn naam te horen (omdat die niet ‘Mohammed’ was). Maar het feit dat op de Facebook-pagina van Hodgkinson een banner van Sanders stond met de woorden ‘Democratisch Socialisme in drie woorden uitgelegd: “We the People’ sinds 1776’ maakte blijkbaar urenlang uiterst zorgvuldig factchecking door de media noodzakelijk. Dachten de verslaggevers dat ze ons deze informatie voor altijd zouden kunnen onthouden?

    Het fake news houdt vol dat het Witte Huis van Trump in ‘chaos’ verkeert. Nee, het land is in chaos. Maar net als Kathy Griffin met haar Trump-onthoofdingsperformance keren de daders zich af in Bambi-achtige onschuld en geven Trump de schuld.'

  5. Ongeleid projectiel van links

    Roger Simon op PJ Media schrijft: 'Deze zielige figuur in Alexandria is, nu was, het ongeleide projectiel van links. Alle middelen zijn toegestaan, dat is wel zeker. Ze zullen vast en zeker proberen hem zo snel mogelijk onder het tapijt te vegen als het zoveelste gestoorde individu dat we kunnen vergeten, slechts een enkele Bernie-vrijwilliger die de weg kwijt is. Sanders deed binnen een paar minuten na de onthulling zijn best afstand te nemen. Ja, het is ongetwijfeld waar dat dit maar om één rotte appel ging, maar het is ook waar dat nog vijf jaar geleden Bernie Venezuela - nu de ground zero voor hongersnood, ontvoeringen en moord - aanprees als de richting die ook wij op zouden moeten.'

    Het Commentaar in de Wall Street Journal begint ermee dat de politie nog geen mededelingen heeft gedaan over het motief, maar dat lijkt politiek te zijn. 'Hodgkinson had meerdere bereichten op de sociale media gepubliceerd waarin hij zijn razernij over president Trump en de Republikeinen uitte. Politiek gemotiveerde pogingen tot massamoord komen niet vaak voor maar ze gebeuren en al te vaak worden ze misbruikt voor politiek-partijdige doeleinden. Het goede nieuws is dat de meeste politieke leiders zich verantwoordelijk opstelden. President Trump stuurde de beste wensen aan de gewonden, prees de agenten en riep op tot nationale eenheid. De voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, Paul Ryan, en de leider van de Democratische fractie, Nancy Pelosi, veroordeelden eensgezind de aanval, en Sanders nam afstand van en veroordeelde Hodgkinson. Ryan zei dat de baseball-wedstrijd gewoon doorgaat en kreeg donderend applaus.
    Dit is een tijd van politieke verdeeldheid, waarin verbale beledigingen en lichamelijk lastigvallen van politieke tegenstanders al te vaak voorkomen. De plicht van politici en van ons allemaal is om de verdeeldheid in het perspectief van onze gedeelde waarden van vrijheid van meningsuiting en democratische instemming te blijven zien. Een manier om bij te dragen aan een beter politiek klimaat zou zijn om niet langer als reflex elke overwinning van de tegenstanders als onwettig af te schilderen, een andere zou zijn om politieke moord niet uit te beelden als volksvermaak.

  6. Ander commentaar

    Jesse Klaver krijgt weinig of geen begrip in de commentaren van de Nederlandse kranten. Migratie had niet het breekpunt hoeven zijn. Hij had de kans moeten grijpen om invloed uit te oefenen op het migratie- en bovenal het klimaatbeleid, vinden Trouw en NRC. D66-leider Pechtold ligt al onder vuur bij andere kranten: nu gewoon met de ChristenUnie in zee.

    De Telegraaf

    Voor GroenLinks bleken afspraken over een Europese deal om de grote toestroom van migranten uit Afrika te stoppen onverteerbaar. De partij eiste zelfs dat ons land jaarlijks verplicht 25.000 vluchtelingen zou gaan opnemen. GroenLinks is diep verweven met de asielindustrie. In de partijtop zit senator en fractieleider Tineke Strik, tevens bestuurslid van Defense for Children, de drijvende kracht achter het kinderpardon van 2012. Zij ageerde eind april nog tegen een migratie-akkoord. En dan is daar oud-partijleider Femke Halsema. Zij is bestuurder bij de Stichting Vluchteling, die pleit voor meer veilige vluchtelingenroutes naar Europa. Nu GroenLinks eruit ligt, zit ook D66 op de blaren. Alexander Pechtold gooide eerder de deur dicht naar de CU. Hij mag zich de huidige chaos aanrekenen. En voor het vervolg een toontje lager zingen.

    Trouw
    De benadering van de asiel- en vluchtelingenproblematiek van GroenLinks is een verademing in het al te brede koor van lieden en groeperingen die waarschuwen voor rampen, voor profiteurs die massaal West-Europa overspoelen en mogelijke ontwrichting van samenlevingen.

    Het pleidooi voor een humane benadering van de problematiek, voor mededogen voor mensen die niet om zo maar kleine redenen huis en haard verlaten is een behartenswaardig pleidooi in een immer harder wordende discussie.

    Toch is het, alles in overweging nemende, onverstandig dat GroenLinks-leider Jesse Klaver, naar het zich laat aanzien definitief, een streep trok door de mogelijkheid van regeringsdeelname van zijn partij op grond van een te voeren vluchtelingenbeleid. Vanwege de inhoud van het compromis dat informateur Herman Tjeenk Willink maandag aan de vier onderhandelende partijen voorlegde, maar ook en minstens even belangrijk, omdat hiermee de onmisbare inbreng van GroenLinks voor een goed klimaatbeleid en voor een rechtvaardig inkomensbeleid verloren ging.

    NRC
    Zoals bleek uit het debat in de Tweede Kamer, dinsdag, hanteert GroenLinks een 'principiële ondergrens' voor migratiebeleid, die erop neerkomt dat vluchtelingen niet mogen worden teruggestuurd uit Europa. GroenLinks geldt als de meest ‘globalistische’ partij in het politieke spectrum, maar deze keuze voor getuigenispolitiek uit ideologische smetvrees is gewoonweg parochiaal.

    De andere deelnemers aan de onderhandelingstafel zijn 'verbijsterd en teleurgesteld'. Dat nu is ook weer wat te vrijblijvend. Want waar komt die focus op migratiebeleid vandaan? Waarom gaat het niet om nijpende binnenlandse kwesties als veiligheid, zorg en onderwijs?


  7. Ander commentaar

    Het Financieele Dagblad
    Wie zo fors wint op 15 maart, moet zijn uiterste best doen in een kabinet te komen en niet bang zijn voor een afstraffing bij de volgende verkiezingen. Dat geldt zeker voor GroenLinks in deze tijd, waarin opeens zelfs delen van het bedrijfsleven vragen om klimaatwetgeving. Als het de groene partij écht menens is met het milieu, dan was maandagavond het moment dat te bewijzen.

    Maar GroenLinks blijft een getuigenispartij. De partij kan daarmee niet in de schaduw staan van de PvdA die wel durfde te regeren in moeilijke tijden. De sociaal-democraten zijn nu de kleinste op links, na GroenLinks en de al even weerbarstige SP. Het is te hopen dat D66 wel snel de Nederlandse poldertraditie van verschillen overbruggen herontdekt en zijn aversie laat varen tegen de ChristenUnie. Dit is geen reclame voor de politiek.

    Nederlands Dagblad
    Nu GroenLinks voor de tweede keer een punt heeft gezet, komt des te meer druk op D66-leider Alexander Pechtold te liggen. Met welk recht en welke redenen wees hij op eigen houtje de ChristenUnie de deur? Wilde Gert-Jan Segers een ethisch programma doordrukken waar de Kamer in meerderheid tégen is? Of wilde de ChristenUnie juist iets blokkeren waar het Nederlandse volk massaal om vraagt? Wie was tijdens die ene middag armpjedrukken op de kamer van Edith Schippers nu écht de principiële drammer: Pechtold of Segers? Spitste zich alles toe op de ‘voltooid leven’-wensen van D66? Nota bene: de Kamerfracties die daar vorig jaar vóór waren (VVD, PvdA, D66, GroenLinks en 50Plus) hebben sinds de verkiezingen nog maar en nipte meerderheid. Hoog tijd dus dat Tjeenk Willink de rede- en rekkelijkheid van Pechtold net zo scherp en helder toetst als hij met GroenLinks heeft gedaan.

  8. Formatie

    De formatie tussen VVD, CDA, D66 en GroenLinks is opnieuw geklapt. Hoe nu verder? Volgens Tom Louwerse, politicoloog verbonden aan de Universiteit Leiden, is vanuit democratisch perspectief een minderheidskabinet de beste optie.

    ‘Na de verkiezingen had ik al het gevoel dat de formatie tussen CDA, D66, VVD en GroenLinks zou mislukken. De verschillen tussen VVD en GroenLinks zijn inhoudelijk te groot op het gebied van migratie. Er was een grote druk om toch weer om tafel te gaan omdat andere opties ook niet makkelijk van de grond kwamen. Een coalitie met de ChristenUnie zou inhoudelijk perspectiefrijk zijn, maar die optie werd al snel door D66 geblokkeerd.’

    Dus toch weer met GroenLinks om tafel. Was dat geen tijdsverspilling?

    ‘Ook in het verleden bleken eerder geklapte formaties in tweede ronde toch succesvol. Denk aan Paars 1 en ook kabinet-Rutte 1 ontstond met horten en stoten. Opnieuw om tafel is niet per se tijdsverspilling, want je moet een mogelijke samenwerking goed bekijken voordat je zeker weet dat het niet werkt.’

    Wat is nu het beste alternatief?

    ‘Een coalitie van de vier traditionele regeringspartijen VVD, CDA, PvdA en D66, lijkt me vanuit democratisch perspectief niet verstandig. Het is beter dat het motorblok een minderheidsregering vormt en op individuele dossiers een meerderheid zoekt. Dat lijkt mij goed werkbaar, want VVD, CDA en D66 staan op sociaal-economisch vlak relatief dicht bij elkaar en zitten al redelijk dicht bij een meerderheid. Deze vorm biedt ook kansen voor de oppositie om invloed uit te oefenen op beleid, zich duidelijk te profileren en zich te presenteren als alternatief bij volgende verkiezingen. De regering is dan bovendien verplicht om te luisteren naar het parlement.’

  9. Franse parlementsverkiezingen

    De nieuwe Franse president Macron is de grote winnaar van de eerste ronde van de parlementsverkiezingen. Zijn partij En Marche stevent af op een ruime absolute meerderheid in de Assemblée Nationale. Voor Mia Doornaert, columniste voor De Standaard, is Macron 'één grote verrassing'. Hij heeft de potentie hervormingen door te voeren, maar een grote meerderheid kan voor Macron ook een probleem worden, stelt Doornaert.

    'Ik vergelijk hem met een drietrapsraket en ben verrast dat die bijna uit het niets is opgedoken. De eerste ontbranding van de raket: hij wist zich als minister te profileren en wordt president. De tweede ontbranding: hij lijkt af te stevenen op een enorme meerderheid in het parlement die hem de middelen moet geven om echte hervormingen door te voeren. Tot slot moet de derde trap nog komen. Zal Macron in staat zijn weerstand te bieden aan pogingen, door bijvoorbeeld stakingen en betogingen, om de verkiezingsuitslag ongedaan te maken?'

    Kan Macron echt iets in Frankrijk veranderen?

    'Frankrijk is een bijzonder onhervormbaar land. Men roept altijd om veranderingen, maar als je kijkt naar alle grote betogingen en stakingen die er zijn geweest, dan waren die er altijd om zaken bij het oude te houden op sociaal-economisch vlak. In Frankrijk is het verschrikkelijk moeilijk om hervormingen te realiseren. Zodra men een zinnige hervorming voorstelt, bijvoorbeeld om de jeugdwerkloosheid aan te pakken, dan gaat onmiddellijk het gehuil op over de afbraak van de sociale verworvenheden zonder te zien dat sommige verworvenheden archaïsch zijn geworden.'

    'Macron is een moderne sociaal-democraat. De Parti Socialiste is ingestort omdat die nooit de scheiding wilde maken tussen de klassenstrijd en het marxisme enerzijds en een moderne sociaal-democratie anderzijds die een vrijemarkteconomie aanvaardt. Macron doet dat wel. Hij heeft de visie en de middelen en is zeker niet uit op sociale afbraak. Mochten er betogingen komen, dan denk ik dat hij de durf heeft om te zeggen dat het parlement de wetten opstelt en dat dat niet de taak is van de straat.'

    Is het verstandig als de macht bij één partij komt te liggen?

    'Een overweldigende meerderheid kan ook een probleem zijn, want om die derde ontbranding van de raket met succes te laten verlopen moet je een meerderheid hebben die hecht genoeg is. Als er bijvoorbeeld straatprotesten komen, of als de opinie ineens omslaat en de kritiek op Macron toeneemt, moet de partij stand weten te houden.'

    'Een grote meerderheid is niet gezond. Het gevaar is dat die meerderheid onhandelbaar dreigt te worden en kan leiden tot een gebrek aan cohesie. Veel nieuwkomers kunnen de politiek vernieuwen, maar politiek is iets professioneels en heeft eigen regels. Met een enorme meerderheid ben je kwetsbaar voor onhandigheden die niet goed zijn voor het aanzien van de partij. Ik had liever een minder grote en meer werkzame meerderheid gezien.'

    Wat verwacht u van de tweede ronde?

    ‘Ik denk dat Macron een behoorlijke meerderheid zal halen in de volgende ronde. Als de meerderheid minder groot is dan voorspeld, zou ik dat gunstig vinden.

    ‘Deze wetgevende verkiezingen tonen alvast dat je de Fransen niet moet onderschatten. Ze kunnen rumoerig zijn, maar blijven gehecht aan de Republikeinse waarden. Als je ziet hoe de Engelsen zich in de Brexit hebben gestort en je naar de emotionele verkiezingen in de VS kijkt, moet je aan de Fransen toegeven dat ze iemand gekozen hebben die de taal van de rede heeft gesproken en zich niet liet verleiden tot populisme.’

  10. Drie columns

    ‘Het domste dat we kunnen doen,’ schrijft Martin Sommer in zijn column, ‘is volhouden dat moslimterreur iets is dat uit de lucht komt vallen. De bedreigingen van de radicale islam moeten door het politieke midden worden aangepakt. Ik mag hopen dat Tjeenk Willink zo verstandig is om dit te agenderen. Zo niet, dan gaat Wilders het de volgende keer regelen.’

    Aleid Truijens is blij dat leraren uit het basisonderwijs eindelijk in actie komen. ‘Socioloog Judith Elshout heeft gelijk: het salaris weerspiegelt status en maatschappelijke waardering. In het basisonderwijs is bijna 90 procent van de leerkrachten vrouw. Het is een deprimerende wetmatigheid: waar vrouwen een beroepstak massaal betreden, neemt de status van dat beroep pijlsnel af. Helaas hebben vrouwen daar zelf ook een aandeel in. Ik hoor het vrouwelijke leerkrachten maar al te vaak zeggen: neuh, ik doe het niet voor het geld. Ik doe het voor die kinderen.’

    ‘Het is zonder meer fascinerend te zien hoe een ooit tamelijk stabiel land als Groot-Brittannië zichzelf binnen de tijdsspanne van één jaar veranderde in een bananenkoninkrijk’, schrijft Bert Wagendorp. ‘Na een niet noodzakelijk referendum en eveneens niet afgedwongen verkiezingen zijn de Britten nu helemaal de weg kwijt en resteert slechts keeping up appearances, met een stalen gezicht doen alsof er niks aan de hand is, terwijl de barbaren aan de poort rammelen en rokende puinhopen het zicht benemen.’

    En de gastcolumn van Keyvan Shahbazi - 'De kern van het terrorisme is de sharia, niet je paspoort' - kunt u hier lezen.

  11. Ander commentaar: Britse verkiezingen

    Een verrassende en dramatische uitslag van de Britse verkiezingen. Bijgaand vier pogingen het gebeurde te duiden.

    Andrew Grice in The Independent:
    ‘Dus het waren toch de Brexitverkiezingen. May heeft een heel zware prijs betaald voor het negeren van de 48 procent. De voorstanders van een harde Brexit, die altijd bang waren dat hun prijs hun nog altijd ontstolen zou worden, ook na het referendum, beleven opnieuw hun ergste nachtmerrie. De Brexit zal doorgaan omdat zowel de Conservatieven als Labour dat beloofden. Maar het kan nu een zachtere variant worden dan May beloofde. Deelname aan de interne markt en de douane-unie zijn weer terug op de agenda. Hoe de Brexit er uiteindelijk ook uit komt te zien, een toch al moeilijk proces kan nu nog problematischer worden.’

    Janan Ganesh, columnist Financial Times:
    ‘Er is geen precedent voor de snelheid en de diepte van Theresa May’s politieke instorting. Toen ze zeven weken geleden algemene verkiezingen aankondigde, was haar voorsprong in de peilingen groter dan heel Labours aandeel van de stemmen. De vraag was of ze comfortabel of majestueus ging winnen. Wat sindsdien is gebeurd is een complex verhaal van haar beperkingen als leider, de verrassende levensvatbaarheid van Jeremy Corbyn, de ontwaking van veel jonge kiezers die de Brexit zien als bedreiging van hun toekomst, publieke vermoeidheid met streng begrotingsbeleid en een nieuwe nationale zucht naar opschudding (die we vorig jaar tijdens het referendum voor het eerst zagen) en die alle stereotypen van de Britten logenstraft. De stabielste aller democratieën is de doos van verrassingen geworden van de westerse wereld.’

  12. Commentaar The Economist:
    ‘Haar politieke carrière stond tot dusver in het teken van voorzichtigheid. Dus het is wreed voor Theresa May, en heerlijk voor haar vijanden, dat er een einde aan kan komen door één grote, desastreuze gok. Sinds ze de verkiezingen aankondigde volgde een van de meest dramatische politieke instortingen in de Britse politieke geschiedenis. De uitkomst van de verkiezingen is op geen enkele manier de ‘sterke en stabiele’ regering die het land volgens May nodig had – en die volgens haar de verkiezingen nodig maakte.’

    ‘Wie nu ook premier wordt, zal met drie crises moeten worstelen. Ten eerste de chronische instabiliteit die de Britse politiek in haar greep heeft gekregen. Ten tweede, een economie die snel aan het verslechteren is zonder dat veel mensen het opgemerkt hebben. En ten derde – over elf dagen begint de belangrijkste onderhandeling die Groot-Brittannië ooit in vredestijd is begonnen. De complexiteit van de Brexit is door de Britse politieke klasse bewust genegeerd. Niemand heeft de kiezers voorbereid op de moeilijke tijden die ze in naam van de Brexit gaan meemaken. Maar laat één ding duidelijk zijn: na deze verkiezingen is er geen mandaat voor May’s masochistische ‘harde Brexit’.

    Marcus Theurer, correspondent FAZ in Londen:
    ‘De Britse kiezers hebben hun politici twee belangrijke signalen gegeven: ten eerste heeft Theresa May niet het door haar gewenste sterke mandaat voor een Brexit gekregen. Ten tweede is de uitslag een kiezersopstand tegen de maatschappelijke status quo in Groot-Brittannië. Veel Britten hebben er na zeven jaar bezuinigen en bijna veertig jaar economisch liberalisme meer dan genoeg van.’

  13. Hoorzitting VS

    De Amerikanen zijn dol op hoorzittingen en de spannendste in lange tijd begint vandaag: oud-FBI-chef James Comey gaat vertellen hoe president Trump hem onder druk heeft gezet. Kon hij dat onderzoek naar de Rusland-connectie in het Trump-kamp niet stoppen? Comey openbaarde al een schriftelijke verklaring. De eerste reacties op het opinieblog: deed Trump gewoon knullig of kan hij worden afgezet?

    James Comey in zijn schriftelijke verklaring: ‘De president zei: ‘Ik heb loyaliteit nodig, ik verwacht loyaliteit.’

    Marc Kasowitz, particulier advocaat van Trump: ‘De president voelt zich compleet en totaal in het gelijk gesteld.’

    Paul Ryan, Republikeins voorzitter van het Huis van Afgevaardigden: Op de vraag van een tv-journalist van MSNBC of Trumps opmerking gepast was: ‘Natuurlijk vind ik dat niet.’

    Chris Christie, gouverneur van New Jersey en Trump-aanhanger, op MSNBC: ‘Wat mensen niet begrijpen is dat ze een outsider-president hebben gekozen. Daarom denk ik dan we de afgelopen tijd een president zien die nu heel in het openbaar leert hoe mensen reageren op wat hij zelf ziet als normaal in New York City.’

    Adam Shiff, Democratische afgevaardigde en lid van de veiligheidscommissie, tegen The Washington Post: ‘Dit is zeker bewijs van bemoeienis of obstructie. De vraag is, denk ik, hoe past deze actie bij andere acties van de president.’

    Rich Lowry, hoofdredacteur van de National Review, in een analyse op Politico: ‘Oordelend op basis van deze geschreven verklaring die naar de Intelligence Committee van de Senaat is gestuurd (wellicht verloopt de mondelinge getuigenis anders) heeft Comey Trump niet te pakken voor zware misdaden en overtredingen. Eerder heeft hij hem bij zijn kladden voor amateuristisch en knullig gekonkel, wat geen reden is voor een afzettingsprocedure.’

    The New York Times schrijft in een commentaar: de toon van Comeys verklaring is droog en allesbehalve emotioneel, het taalgebruik helder en duidelijk. En het is moeilijk in te zien hoe dit goed kan aflopen voor de regering. ‘Trump heeft geprobeerd de aandacht van Comey’s verklaring af te leiden door Christopher Wray te benoemen als directeur van de FBI. Hij noemde hem een man met ‘onberispelijke geloofsbrieven’. Dat is zonder meer waar, maar belangrijker is wat níet in zijn cv staat: of hij in staat is de onafhankelijkheid van de FBI te vrijwaren van politieke inmenging. Dat is des te belangrijker nu in het Witte Huis een man zit die geen respect heeft voor de schotten die er horen te zitten tussen politici en politie. De belangrijkste vraag voor de Amerikaanse bevolking is hoe Wray zal reageren als de president hem om ‘loyaliteit’ komt vragen.

    Timothy O'Brien, biograaf, op Politico, denkt dat Trump niet begrijpt wat er mis is aan zijn opmerkingen tegen Comey: ‘Hij heeft gedurende zijn hele carrière bij herhaling geprobeerd de autoriteiten en regelgevers te beïnvloeden, en zaken in eigen hand te nemen omdat anderen dat niet deden. Het verschil tussen nu en toen is dat hij toen geen president was. Hij is nooit eerder onderworpen geweest aan dit brede scala aan wettelijke en ethische normen.’

  14. Britse verkiezingen

    In zijn column van vandaag in The New York Times verbaast Ross Douthat zich over het schouderophalen van het Westerse establishment over de opmars van de radicaal Jeremy Corbyn in de aanloop naar de Britse verkiezingen van morgen.

    Volgens Douthat is Corbyn in vele opzichten het links-populistische spiegelbeeld van Marine Le Pen, over wie iedereen zich enorme zorgen maakte. Corbyn is evenwel veel dichter bij de macht dan Le Pen ooit kwam.

    Als overeenkomsten tussen Le Pen en Corbyn ziet Douthat allereerst een neiging tot antisemitisme: Vichy bij haar, Hamas en Hezbollah bij hem. Terwijl Le Pen aanpapt met Poetin, is Corbyn in de ban van Hugo Chavez en andere links-autoritaire populisten in Latijns-Amerika. Als ‘oude revolutionair’ had Corbyn bovendien ‘een zwak voor een bepaald soort terroristen’, namelijk als ‘fellow traveler’ met het Ierse Republikeinse Leger (de IRA), wat zijn kritiek op May minder geloofwaardig maakt.

    Douthat verwijt ‘het hele media-intellectuele-academische complex’ met twee maten te meten: rechts-populisme wordt onmiddellijk als fascistisch gevaar geïdentificeerd, terwijl bij radicaal links ‘een sentimentele mist nog steeds kan neerdalen over de ideologische impulsen die mensen hebben vermoord en landen hebben verwoest op een buitengewoon grote schaal’.

  15. Multicultureel Groot-Brittannië

    Preventie-programma is fantastisch, maar uitvoering schiet tekort

    Sayeeda Warsi

    Wat is de overeenkomst tussen de uitspraken ‘Why the fuck can’t we do this?’ en ‘Enough is enough’?

    De eerste is van de Britse premier Blair, die na de aanslagen in Londen van 7 juli in 2005 hard wilde optreden tegen moslimextremisme; de tweede van premier May zondag na de aanslag bij London Bridge, die een strengere aanpak van extremisme aankondigde. Twaalf jaar zit er tussen, er lijkt weinig veranderd.

    Ook het nationale debat over de Britse multiculturele samenleving laait weer eens op. De cultuur van vermijding, het leven en laten leven, heeft niet voorkomen dat sommige jongeren radicaliseren en overgaan tot terroristische acties tegen burgers. Wat denken de Britse deskundigen ervan – velen klommen sinds zondag in de pen.

    Sayeeda Warsi, voorheen co-voorzitter van May’s Conservatieve Partij, steunt het plan van haar premier. Het is goed de anti-terreurstrategie, ‘Contest’, opnieuw door te lichten, schreef ze voor The Guardian. Belangrijker nog vindt zij dat het preventieve beleid, Prevent, anders moet. ‘Jarenlang heb ik gezegd dat het concept van Prevent – interventie geleid en vertrouwd door de gemeenschappen – een fantastisch idee is. Maar de uitvoering is gepaard gegaan met enorme tekortkomingen.’

    Velen in de moslimgemeenschappen hebben hun enthousiasme voor het programma verloren. Maar Warsi gelooft dat dit met nieuwe energie toch de beste weg is. Ze zat tijdens de aanslag op de London Bridge niet ver weg in de St. James-kerk bij een gezamenlijke christelijk-islamitische bijeenkomst over de Ramadan. ‘Wat mij het meest opviel was de razende woede onder de jonge moslims daar. Een van hen zei het zo: ‘Ik veracht die mannen die onze medeburgers vermoorden uit naam van mijn geloof.’

    Richard Barratt was van 2004 tot 2013 het hoofd van de internationale terrorismebestrijding van de Britse inlichtendienst MI6 en nu leidt hij het Global Strategy Network. Ook hij schreef over zijn ervaringen voor The Guardian. Hij is minder positief over de verklaring van May. Haar ‘genoeg is genoeg’ klinkt logisch, maar zou ook de terroristen onbedoeld in de kaart kunnen spelen: die zijn immers uit op een agressieve reactie.

    Barratt, die zelf onder Blair en May, toen die nog minister van Binnenlandse Zaken was, een sleutelrol speelde (zij het op internationaal vlak) waarschuwt: ‘We moeten meer doen dan de zelfde oude maatregelen op te schroeven.’

    ‘Ik bestrijd al terrorisme van voor 9/11 en het is deprimerend te zien dat ondanks de enorme inspanningen en de bergen geld die er wereldwijd aan worden besteed, deze dreiging onbetwistbaar groter is dan in 2001.’

    De afgelopen twee jaar heeft hij onderzoek gedaan onder jongeren in Syrië die een tijdje bij terreurgroepen hadden gestreden, dat heeft hem op andere gedachten gebracht. De meesten vochten niet uit relgieuze overtuiging ‘maar uit een plichtsgevoel jegens geloofsgenoten die lijden onder onderdrukking door de staat of buitenlandse machten’.

  16. Aanslag in Londen

    Groot-Brittannië werd dit weekend geteisterd door de derde terroristische aanslag in drie maanden. Hieronder de scherpste reacties op de situatie in Londen.

    Klaus-Dieter Frankenberger noemt de islamistische bedreiging in de Frankfurter Allgemeine Zeitung ‘een nieuwe realiteit’. ‘Op die nieuwe werkelijkheid moeten autoriteiten zich instellen en daartegen moeten ze zich weren. Wat ze niet mogen doen is het accepteren als iets toevalligs, iets alledaags, waartegen geen verweer mogelijk is. In het aangezicht van de bedreiging tonen de Britten een voorbeeldige weerbaarheid. Natuurlijk gaan de verkiezingen donderdag door. De kern van de democratische orde gaat niet opzij voor mensen die in massamoord de verwezenlijking van hun bloedige, pseudoreligieuze ideologie zien.'

    De Britse krant The Guardian is kritisch over de speech van premier May en noemt haar rede ‘een poging om radicaal het Britse antiterrorisme beleid om te gooien na de moordlustige aanvallen.’ Haar pleidooi om gedachten te controleren in plaats van daden, is volgens de krant een slecht idee. ‘Het berust op een strategie om een ideologie te bestrijden in plaats van een strategie tegen terrorisme. Het straft mensen voor het hebben van meningen en promoot een vorm van 'thoughtcrime'. Zoiets zou Groot-Brittannië de strijd tegen terrorisme doen verliezen in een juridisch mijnenveld van dogma en geloof.'

    'Theresa May noemde de ideologie van terroristen ‘kwaadaardig’. Theodore Dalrymple vindt deze ook nog ‘stompzinnig’. In een opiniestuk in Wall Street Journal schrijft hij: ‘Hiermee vergeleken lijkt de Baader-Meinhof Groep op Aristoteles. Hoe stompzinnig ook, een ideologie is niet gemakkelijk te vernietigen. Voor de hand ligt om de buitenlandse financiering van islamistische activiteiten in Engeland de nek om te draaien. In plaats daarvan houden we ons bezig met 'creatieve verzoening': de autoriteiten doen al concessies voor er eisen zijn gesteld (…) Geen enkele andere religie wordt zo in de watten gelegd. Hiermee wordt zwakte getoond.'

    The Times vindt het ‘een dwaze suggestie’ dat Jeremy Corbyn premier Theresa May heeft opgeroepen af te treden vanwege de bezuinigingen op de politie in haar tijd als minister van Binnenlandse Zaken. ‘Weinig overwinningen zouden groter kunnen zijn voor de terroristen dan een paniekerige machtswisseling als reactie op hun eigen barbarij. Het is waar dat de uitgave aan politie daalden tussen 2009/10 en 2015/16. Maar Cressida Dick, de politiecommissaris van groter Londen, reageerde terecht gematigd op vragen naar het politiebudget. Het beeld is genuanceerd. De totale uitgaven dalen, maar terrorismebestrijding krijgt juist meer.'

    Lees de volledige opiniestukken en commentaren in dit artikel.

  17. Toon Gerbrands, algemeen directeur van PSV staat met beide benen op de grond, schrijft Paul Onkenhout. ‘Niet voor niets werd hij als de ideale man beschouwd die op de smeulende resten van de KNVB als directeur iets nieuws zou kunnen opbouwen. Hij dacht er een halve seconde over na en weigerde, omdat hij zich aan PSV heeft verbonden. Dat maakt het allemaal nóg opzienbarender dat Gerbrands heeft ingestemd met de betaling van 10 duizend euro (plus 2.100 euro btw) aan een 'soul coach' die in het voetbal met enige regelmaat van zich doet spreken, John Troost.’ Wat heeft PSV-directeur Gerbrands in hemelsnaam bezield om een schuddende zielzoeker duizenden euro's te betalen, vraagt Onkenhout zich af.


    Progressiviteit wordt afgemeten aan individuele zelfbeschikking, schrijft politiek commentator Martin Sommer, de partij werd indertijd opgericht om de versleten ideologieën uit te wuiven. Een pragmatische partij, die deed wat de hand te doen vond. D66 sloot aan bij het oude liberalisme met de ambitie om de plaats van de burger in het bestel te versterken. ‘Zoals we weten verdwenen de oorspronkelijke kroonjuwelen successievelijk uit de D66-etalage naar het schuurtje. Dat gebeurde toen bleek dat de moderne burger niet wilde wat D66 wilde. Ook de andere progressieve partijen raakten allengs minder gecharmeerd van de volksraadpleging. Wat overbleef, zeker nadat de laatste resten van ouderwetse ideologie waren opgedroogd, was dat progressiviteit werd afgemeten aan zelfbeschikking.’ Zelfbeschikking is het laatste onderwerp is dat D66 nog onderscheidend maakt, concludeert hij.


    'Ik heb, elke ochtend, helemaal geen zin in een nieuwe bloedige aanslag, een bus met verongelukte schoolkinderen, mislukte oogsten in hongerlanden, voetbaltrainers die pupillen misbruiken, kinderen die verdrinken waar badmeesters bijstaan. Nu even niet zeg. Weg ermee. Pleur op met je deprimerende shit, met je akelige doden, daders en slachtoffers', schrijft Aleid Truijens. Een volkomen 'gepersonaliseerde' wereld is een bekrompen wereld Op Topics.nl gaf ik mijn voorkeuren op. Ik luisterde naar degene die ik ten diepste ben, mijn geheime, luie, gemakzuchtige en sentimentele ik. Mijn hangmat-ik. Maar het is een bekrompen wereld, meent ze. ‘Veel van wat de moeite waard is, ligt buiten die hangmat. De beste films, de indrukwekkendste boeken, de helderste inzichten zijn vaak ook die waar je eerst niet zo'n zin in had. Ik laat mij voorlopig liever schokken, geselen - en vermaken - door mijn kranten met hun onwelgevallige en ongemakkelijke verhalen.’

  18. Ander commentaar: Trump en klimaat

    New York Times (hoofdcommentaar): ‘Alleen toekomstige generaties zullen de volledige gevolgen van president Trumps ongelofelijk kortzichtige benadering van klimaatverandering kunnen uitrekenen, maar zoveel is nu al duidelijk: Trumps beleid – en nu zijn besluit zich terug te trekken uit het Parijs Akkoord – verbijstert bondgenoten, gaat in tegen de wensen van een groot deel van het Amerikaanse bedrijfsleven, bedreigt Amerikaanse concurrentiekracht en banengroei in cruciale industrieën en verkwanselt wat over was van Amerika’s claim op leiderschap in een zaak van mondiaal belang.’

    ‘Het enige straaltje hoop is gelegen in het feit dat de Verenigde Staten, ongeacht wat Trump doet, een bijdrage zal blijven leveren aan het controleren van broeikasgassen. Marktkrachten lijken allemaal in die richting te wijzen. De technologie verbetert. Het bedrijfsleven is boos. Tweederde van de Amerikanen maken zich zorgen over klimaatverandering. Sommige staten zijn heel actief, inclusief New York en Californië. Deze signalen ziet Trump wellicht niet. Maar de rest van de wereld wel, hopen we.’

    Wall Street Journal (commentaar): ‘Trumps nonchalante aankondiging dat de VS zich terugtrekken uit het Klimaatakkoord van Parijs inspireerde een voorspelbare politieke meltdown, met de anti-co2 lobby die dood, planetaire rampspoed en een permanente historisch dieptepunt aanriep. Maar te midden van de verontwaardiging hebben de gegriefde partijen nog altijd niet de centrale contradictie in het Parijs Akkoord opgelost: dat belooft de aarde te redden maar mislukt op zijn eigen voorwaarden.’

    ‘Een welvarender maatschappij over een eeuw is een belangrijker doel dan de wereld te vragen een lagere levensstandaard te accepteren in ruil voor symbolische voordelen. En armere landen zullen zoiets nooit accepteren. De zekerste weg om ‘de toekomst te verwerpen’ is de economie vandaag te belasten met nieuwe politieke controles, want economische groei waarborgt technologische vooruitgangen menselijke vindingrijkheid.’

    Fareed Zakaria in de Washington Post: ‘We hebben nu een Trump-doctrine en die is, zoals het er nu voorstaat, de meest radicale afwijking van het door Republikeinen en Democraten gedragen Amerikaanse buitenlandbeleid sinds 1945. (...) Het Westen is, in historische termen, een wonder. (...) De gevolgen van Trumps stellingname en acties zijn moeilijk te voorzien. Ze kunnen resulteren in een langzame erosie van de internationale orde. Ze kunnen het begin zijn van een nieuwe, niet zo vrije orde, waarin China en India de kampioenen zijn – beide zowel nationalistische als mercantilistische landen.'

    'Maar ze kunnen op termijn ook leiden tot het versterken van deze orde, wellicht door de opkomst van Europa. Trump is wellicht niet het einde van de westerse wereld, maar hij zou wel de Amerikaanse centrale positie daarin kunnen beëindigen.’

  19. Parijs Akkoord is papieren tijger

    'Trump heeft gelijk, het klimaatakkoord van Parijs is niet geschikt om de wereldwijde opwarming op te lossen', schrijft de Deense econoom Björn Lomborg in Die Welt. 'Het in Parijs gestelde doel van 1,5 graad Celsius opwarming is met zijn ineffectieve methoden illusoir.' Lomborg vindt het Akkoord van Parijs een papieren tijger: 'De enige legitimatie ervan bestaat daarin dat alle landen toezeggingen hebben gedaan - maar deze beloften hoeven niet ingelost te worden'. Maar 'ook al zou elk land zijn beloften - inclusief die van Obama - zou nakomen, dan nog zouden we het veel gehypte, onrealistische doel van het Akkoord - de temperatuurstijging begrenzen tot 1,5 graad Celsius - niet halen.' Volgens Lomborg is het probleem van het Akkoord van Parijs dat de zonne- en windtechnologieën nog steeds zeer inefficiënt zijn. 'Voor een geringe reductie van de CO2-belasting zijn jaarlijkse subsidies van honderden miljarden nodig. De kosten voor alle Parijse toezeggingen samen zouden vanaf 2030 wereldwijd 1-2 biljoen dollar per jaar bedragen.' Lomborg vindt dat we ons daarom beter kunnen richten op innovaties waarmee de prijs van hernieuwbare energie lager kan worden dan die van fossiele energie. Er moet dus veel meer geld worden gestoken in Research & Development. Lomborg verwacht dat Trump meer geld gaat steken in nieuwe energietechnologieën.

  20. In afwachting van het besluit van president Trump over het Klimaatakkoord van Parijs, komen de Europese Unie en China met een gezamenlijk plan van aanpak. De Utrechtse hoogleraar milieuverandering Detlef van Vuuren vindt het mooi dat de twee machten het voortouw nemen bij het verdedigen en uitvoeren van het Akkoord van Parijs. Maar hij vreest dat de negatieve houding van Trump veel landen ervan zal weerhouden er een schepje bovenop te doen. En dat is nodig, want met de staande toezeggingen wordt het grote doel van hooguit 1,5 à 2 graden opwarming bij lange na niet gehaald. Het goede nieuws is dat bedrijven de transitie naar duurzame energie aanjagen, waardoor verandering niet is te stuiten, ook niet in de VS. Lees het interview hier op opinie.