Nieuws in Indonesië is een spektakel
©

Nieuws in Indonesië is een spektakel

Media in Indonesië

Waar hebben de media het deze week over in Indonesië? Over een aardverschuiving en over een mysterieuze kleine mens, constateert onze correspondent Michel Maas.

De modderstroom in Colombia is natuurlijk vele malen groter en oneindig veel erger, maar een aardverschuiving in het eigen Indonesië spreekt toch meer tot de verbeelding. Deze aardverschuiving haalt de voorpagina's én het televisienieuws. Hij haalt zelfs even de internationale media, tot die haastig de blik op de andere kant van de wereld richten waar honderden doden zijn te melden.

De Indonesische media tellen de doden in het dorpje Banaran. Sommige geven al snel lijstjes met namen. 'Berita Satu' heeft er zeventien en die worden onmiddellijk doorgegeven. Niemand vraagt zich af of hun families op de hoogte zijn, niemand wacht ook op bevestiging. De een meldt 17 vermisten, een ander 27 en een 'lokale commandant van het leger' weet zelfs heel zeker en heel precies dat het er 38 zijn. Zo werken media in Indonesië, zo werken de overheidsdiensten. Als iemand een functie heeft, wordt alles wat hij zegt serieus genomen en uitgezonden. Omgekeerd voelt iemand die een functie heeft zich altijd geroepen om mededelingen te doen, zelfs als hij nog niets weet. Hoe hoger de functie, hoe groter de drang om iets te zeggen, lijkt het wel.

Indonesiërs zijn ongeremd nieuwsgierig en zij hebben daarbij een ontembare hang naar het morbide

Morbide nieuws

Of het klopt wat zij zeggen, doet er niet toe. Nieuws is niet iets wat je moet weten, nieuws is spektakel. Zeker dit soort nieuws. Een paar dode voeten die uit de modder steken zijn vandaag een hoogtepunt. Als mieren zijn ze erop afgekomen, van die kleine razendsnelle 'suikermieren' die altijd god mag weten waarvandaan komen zodra een kruimel eten op de grond is gevallen. Met brommers en auto's is iedereen uit de wijde omtrek op weg gegaan naar Banaran, waar de lijken nog onder de modder liggen. Omdat Banaran een desa is waar bijna niemand woont, gaat er maar één smal weggetje heen, dat al gauw verstopt raakt met rampenkijkers.

Dat zou het eigenlijke nieuws van de dag moeten zijn, maar het wordt nauwelijks opgemerkt. Het hoofd van de rampenbrigade meldt het bijna terloops: door de file arriveert het groot materieel met grote vertraging bij de ramp.

Indonesiërs zijn ongeremd nieuwsgierig en zij hebben daarbij een ontembare hang naar het morbide. Doden hebben een enorme aantrekkingskracht. De dode voeten van de aardverschuiving doen het daarom goed op internet, al is het minder goed dan een rauwe video van een dode man die uit de buik van een python wordt gesneden.

Maar er is één categorie die de lijken overtreft: die van het absurde. Een kettingrokende kleuter, een man die al dertig jaar samenwoont met een krokodil en een lijkeneter zijn hier sneller het gesprek van de dag dan het zoveelste corruptieschandaal of de laatste economische cijfers.

Winnaar, met meer dan tien miljoen views, is deze week de orang kecil (kleine mens) van Atjeh. Het mysterieuze kleine halfnaakte mannetje is gefilmd door een groepje motorcrossers. Verbaasd keek hij om naar de motorrijders van wie de voorste nog verbaasder was dan hij. Die viel pardoes om.

Dat gaf de kabouter (wat was het?) de tijd om het op een lopen te zetten voordat de tweede motor de achtervolging inzette. Het manneke verdween in het struikgewas. Maar de camera had hem te pakken en het filmpje verscheen op internet en ontketende een mediastorm tot ver over de Indonesische grenzen.

Indonesië heeft zijn miniatuur-versie van de Amerikaanse 'Big Foot'. 'Het was geen geest', citeert de krant Jakarta Post. Wat het wel was? Misschien een lid van de legendarische Mante-stam, bosmensen die alleen in sprookjes bestaan en die nog nooit door een mens zijn gezien. De gouverneur laat een onderzoek instellen, maar dat interesseert niemand. Het wachten is op het volgende spektakelnieuwtje. Of een rampje in de buurt.