1514285
File op de A2, vanmorgen. © Michael Schaap

Nico Dijkshoorn: 'Ik heb een enorme rothekel aan De Stem Van Het Volk'

COLUMN Het middagprogramma Stand.NL is een hel, schrijft columnist Nico Dijkshoorn. 'Een uitputtende aaneenschakeling van meningen, die je ook hoort als je met een veel te dikke jas in bus 49 zit.'

 
Sinds kort neem ik wraak. Ik bel op en probeer de tegenstander te verwarren

Ik heb een enorme rothekel aan De Stem Van Het Volk. Die klinkt dagelijks in 39 verschillende radioprogramma's. Ik kan De Stem Van Het Volk wel dromen. Iedereen moet dood, het is een schande, hun vader heeft dat en dat nog zelf meegemaakt, de eeuwige gloeilamp bestaat echt, de Chinees om de hoek is de beste Chinees en de hoge heren daarboven zijn graaiers.

Ik zit daar in een file wezenloos naar te luisteren en mompel zachtjes: 'Schimmel aan je stemband.' Vooral het middagprogramma Stand.NL is een hel. Een uitputtende aaneenschakeling van meningen, die je ook hoort als je met een veel te dikke jas in bus 49 zit. 'Ik ben tegen de doodstraf omdat dood gewoon nog niet dood genoeg is.' Of: 'Hoe ik het doe, doe ik het, maar ik blijf net zo lang zijn ramen ingooien tot hij verhuist.'

Nu zult u zeggen: dan zet je toch wat anders op. Dat doe ik ook, maar dan is het al te laat. Die krakende verongelijktheid blijft in je hoofd zitten. In een nanoseconde visualiseer ik die mensen. Ik hoor iemand roepen 'dat Afghanistan sowieso al een slecht idee was wegens de temperatuur' en zie dan meteen een vrouw met haar op haar benen in een bruine ochtendjas zitten bellen. Met een asbak in haar hand.

Wraak
Sinds kort neem ik wraak. Ik bel op en probeer de tegenstander te verwarren. Bij de gevestigde radiostations zitten getrainde mensen die bellers met een woordenschat groter dan acht woorden ertussenuit vissen. Dan val je automatisch af. Maar bij de regionale zenders zijn ze blij met iedere Stem Van Het Volk.

Als ze mijn naam vragen, verzin ik snel een type van André van Duin. 'Willem Gasleiding spreekt u mee.' Daarna geef ik de dj de tijd om daar een grap over te maken. 'Zo Willem, wie heeft er bij jou in huis de gasleiding, jij of je vrouw?' Dan slik ik een paar keer en zeg: 'Mijn vrouw is dood. Zelfmoord. Met haar hoofd in de oven. Een gasoven.' Daarna luister ik naar de worsteling aan de andere kant. 'O sorry, al lang geleden?' 'Nee gisteren. Ze ligt nog naast me. Dood. Met haar mond wijd open. Ik doe hem nu dicht.'

Meestal valt het dan even stil. Daarna vraag ik een plaat aan waar mijn vrouw graag naar luisterde. Iets van Arie Ribbens. Maakt niet uit wat.

Nico Dijkshoorn is columnist voor de Volkskrant.