Is de gemeente echt de best denkbare pooier?
© Julius Schrank

Is de gemeente echt de best denkbare pooier?

De gemeente Amsterdam wil zelf prostitutiepanden gaan uitbaten. Dat is echt een stap te ver.

Steeds meer mensen realiseren zich dat prostitutie in Amsterdam gepaard gaat met ernstige misstanden, dwang, mensenhandel en onderdrukking. Het valse, romantische beeld van de Wallen en de 'kijk ons als ex-calvinisten eens onpreuts en bevrijd doen'-houding is gelukkig wat minder geworden. Daarom zijn de afgelopen jaren nieuwe stappen gezet om vrouwen te beschermen: mede op voorstel van het CDA in Amsterdam wordt de minimumleeftijd verhoogd naar 21 en wordt het makkelijker om vergunningen in te trekken van exploitanten. Er is echter een verschil tussen bescherming bieden tegen misstanden en pogingen om de prostitutie van staatswege te 'normaliseren'. Door zelf prostitutiepanden te gaan uitbaten gaat de gemeente nog een stap verder: dat komt eerder in de buurt van faciliteren, exploiteren en uitlokken. Dat is een stap die de overheid nooit moet zetten.

De bedoeling van deze plannen is duidelijk: veel prostituees moeten op dit moment voor veel geld een raam huren en zijn dus een aanzienlijk deel van hun inkomsten kwijt aan huur en/of pooier. Dat is schrijnend, want daarom moeten ze langer werken en meer klanten accepteren en verkeren velen in een extra kwetsbare en afhankelijke positie.

Gruwelijk, inderdaad.

Het feit dat iets legaal is, betekent nog niet dat wij het 'best' hoeven te vinden

Als vrouwen de prostitutie in moeten, dan beter zonder te worden uitgebuit door een pooier. Maar de gruwelijkheid is niet alleen het gevolg van de excessen, maar is voor een deel ook het gevolg van de aard van de prostitutie zelf.

Seks is nu eenmaal iets dat voor verreweg de meeste vrouwen van nature verbonden is met een zekere intimiteit; afhankelijk van opvoeding en overtuigingen, maar in principe gaat het om een persoonlijke keuze. De commercialisering doorbreekt en vernietigt die normale, gezonde, existentiële functie of waarde van seks. Je hoeft geen 'christenfundamentalist' te zijn om dat te snappen, bewees ook Theodor Holman in zijn recente column in Het Parool.

Het is dan ook jammer dat de gemeente Amsterdam niet alleen de misstanden wil uitbannen, maar het ook tot beleidsdoelstelling heeft verklaard om prostitutie te 'normaliseren'. Onlangs zei de Amsterdamse burgemeester Van der Laan in een vergadering van de gemeenteraad: 'Prostitutie is een fundamenteel onderdeel van Amsterdam en ik vind dat best.' Dat illustreert de morele verwarring. Het feit dat iets legaal is, betekent nog niet dat wij het 'best' hoeven te vinden. Overspel is ook niet strafbaar en van alle tijden, maar dat hoeven we ook nog niet 'best' te vinden.

Dat jonge vrouwen om de een of andere reden geen betere optie zien dan hun lichaam te verkopen aan de horden braltoeristen die de stad overspoelen, is inderdaad legaal, maar zeker niet 'best'. Om Aletta Jacobs te citeren: 'Indien dat werkelijk uwe meening is, zijt ge zedelijk verplicht uw dochters voor dit doel beschikbaar te stellen.' Prostitutie kan nooit zomaar een puur klinische, neutrale handeling worden tussen twee consenting adults.

Waarom zegt geen enkele prostituee dat zij wil dat haar dochter haar opvolgt in het vak?

Waarom schrijven prostituees zich niet als zodanig in bij de Kamer van Koophandel? Waarom vragen we mensen met een uitkering wel om een baan als schoonmaker te accepteren als passende arbeid, maar zeggen we nooit dat ze maar aan de slag moeten als prostituee en anders hun uitkering verliezen? Waarom zegt geen enkele prostituee dat zij wil dat haar dochter haar opvolgt in het vak? It's human nature, stupid.

De ambitie om vrouwen zoveel mogelijk tegen uitbuiting te beschermen, delen we. Maar als de gemeente zelf prostitutiepanden gaat runnen geeft dat aan potentiële klanten uit de hele wereld het signaal: komt allen want hier in Amsterdam krijgt prostitutie een gemeentelijk stempel van goedkeuring. De gemeente moet alles op alles zetten om de misstanden uit te bannen, mensenhandelaars te bestrijden en bestraffen, uitstapprogramma's te bieden, en wat ons betreft klanten te ontmoedigen. Maar normalisering is een utopie, of eigenlijk, een dystopie.

Marijke Shahsavari en Diederik Boomsma zijn CDA-raadsleden in Amsterdam.