De Franse president Emmanuel Macron in het Noord-Franse Le Touquet.
De Franse president Emmanuel Macron in het Noord-Franse Le Touquet. © AFP

Het was hoog tijd dat de Franse politiek eens flink zou doortochten

Commentaar

Macrons overwinning in de Assemblée was een voorwaarde om hervormingen tot stand te brengen.

President Emmanuel Macron had zijn ruime overwinning zondag in de Assemblée Nationale nog niet binnen, of het Franse gemopper barstte los. Ofwel de politieke aardverschuiving in de richting van zijn partij La République En Marche viel toch tegen, zodat de nog nauwelijks geïnstalleerde president hier zijn eerste vlekje opliep. Ofwel de overmacht van zijn partij in de Assemblée is nu zo overweldigend, dat hij bijna per decreet kan regeren. En ook dat deugt uiteraard niet.

Ondanks de slechte naam van de banlieues zijn de Franse publieke voorzieningen nog altijd van hoge kwaliteit, zeker in vergelijking met bijvoorbeeld het Verenigd Koninkrijk

Het zijn overwegingen van Franse boeren met kiespijn en vooral volksvertegenwoordigers die hun baan kwijt zijn. Hoe dan ook was het de hoogste tijd dat de Franse politiek eens flink zou doortochten. Dat geldt in de eerste plaats het personeel: Franse afgevaardigden hebben zo ongeveer het eeuwige leven en combineren hun bezigheden in het parlement meestal met een vrijwel onverslijtbaar mandaat in hun provinciestadje. Heel goed van de Franse kiezer daar eens de bezem door te halen.

Van groter belang, ook voor Europa, is dat president Macron nu ruime politieke steun heeft voor hervormingen die allang hadden moeten plaatsvinden. Ondanks de slechte naam van de banlieues zijn de Franse publieke voorzieningen nog altijd van hoge kwaliteit, zeker in vergelijking met bijvoorbeeld het Verenigd Koninkrijk. Tegelijkertijd gaapt al decennia een kloof tussen de gelukkigen met werk en het granieten bestand van 10 procent werklozen.

Macron heeft zich in dat verband terecht voorgenomen het arbeidsrecht drastisch aan te pakken. En dat is nog maar het begin, want er moet worden gesneden in de voordelen voor ambtenaren, in de pensioenen en zeker ook in de zorg. Niet alleen zal de president allerlei vastgelopen arrangementen moeten vlottrekken, er wacht ook nog een torenhoge staatsschuld waarvan de collega-euro-lidstaten zoals Nederland directe nadelige gevolgen ondervinden.

De Franse praktijk leert dat er veel presidenten zijn geweest met radicale plannen, waarna buiten de brandende autobanden wachtten en de communistische vakbondsleden. Hoe dan ook begint elke hervorming met een stevig mandaat in de Assemblée. Macron, c'est bon!