Het knalt nog niet bij de Scheepskameel

Mac eet uit bij Scheepskameel in Amsterdam

Recensent Mac van Dinther eet bij Scheepskameel in Amsterdam.

Waarom zitten we in Scheeps-kameel?

De Scheepskameel

Kattenburgerstraat 7
1018 JA Amsterdam

scheepskameel.nl

Stel: je belt een restaurant voor een reservering op een doordeweekse avond een week later. Met wat passen en meten krijg je een timeslot toegewezen van 6 tot half 9. Daarna komt de volgende alweer aan jouw tafel. Dan weet je: dit is een succès fou. Dáárom zitten we in Scheepskameel.

Waar is het?

Scheepskameel - oorspronkelijk de benaming voor twee drijvers die gebruikt werden om de diepgang te verminderen van schepen die de haven in willen - zit op het oude marineterrein dat een metamorfose ondergaat. Het is van de makers van Rijsel, een Amsterdams cultrestaurant dat de harten veroverde door simpel maar goed eten te serveren met mooie wijnen in een losse ambiance.

De Scheepskameel is uit hetzelfde hout gesneden, maar dan een paar maten groter. Een eetzaal met hoge ramen, witte muren en vierkante pilaren. Op de grauwbruine tegelvloer staan lange rijen houten tafels met gebogen Thonet-stoeltjes in het gelid. Het is groot, ruim, een tikje industrieel en massaal.

Dat hebben we vaker gezien. Wat eten we?

Het menu

- Rauwe makreel met komkommer, crème fraîche en olijf
- doperwten met rabarber, lamsoor, ricotta en ansjovisbroodkruim
- varkensnek met tuinbonen en bonenkruidjus
- ijscoupe met amandelkrul

De menukaart is ingedeeld in Rauw, Groenten, Vlees/Vis, Kaas en Dessert. Fijn: een restaurant dat voor groenten een volwaardige plaats inruimt op de kaart.

Heel fijn. Smaakt het ook?

We willen de pret niet bederven, maar eerlijk gezegd: het valt een beetje tegen. Als voorgerecht hebben we rauwe makreel in een komkommersoepje. Het knalt niet echt. Komkommer heeft van zichzelf niet veel smaak en er is te weinig mee gedaan om het soepje karakter te geven. Zelfs de makreel, normaal toch een uitgesproken vis, smaakt flauw. In het soepje drijven uitgedroogde sliertjes munt die hinderlijk tussen de tanden gaan zitten.

Gang twee belooft een spannende combinatie van doperwten met rabarber. Maar de minder dan een pinknagel grote stukjes rabarber zijn met te weinig om indruk te maken. Misschien maar beter ook, want de paar keer dat we ze wel proeven, is het samenspel tussen zure rabarber en zoete erwt niet vanzelfsprekend. Het is nog het beste te omschrijven als een bordje groentencruesli waarvan de samenstellende delen - naast doperwt en rabarber nog lamsoor, ansjovisbroodkruim en ricotta - nooit de indruk maken samen een gerecht te willen vormen.

Jammer. En het hoofd-gerecht?

De cijfers

Kosten: viergangenmenu €40,50

Eten 7-

Bediening 7+

Entourage 7,5

Prijs-kwaliteit 7

We proeven er twee: mooie plakken met sappig vet dooraderde varkensnek, aan de randen geschroeid boven houtskoolvuur, met verse tuinbonen en een lichte jus met bonenkruid. En een keurig stuk kabeljauw met saus van langoustines waarin de pantsers te proeven zijn.

Als dessert hebben we ijscoupe besteld, in de hoop dat een restaurant als dit er meer van zou maken dan drie bolletjes ijs met een dikke amandelwafel die op het examen van de banketbakkerijschool een onvoldoende zou scoren - wat niet zo is.

Goede bediening?

We zijn in de handen van een bevlogen sommelier die ongevraagd een introductiecursus Duitse wijnen verzorgt (Scheepskameel schenkt louter Duits), compleet met de klimatologische omstandigheden aan de Ahr en in Baden-Baden. Achter de bar schenkt hij halflege flessen bij elkaar. Volgens ons is dat not done.

Zijn we blij met Scheeps-kameel?

Het bewijst dat succes niet altijd een garantie is voor kwaliteit. Omgekeerd trouwens ook niet.