© ANP

Gun kind het recht zijn 'roots' níet op te zoeken

Bart Jungmann deed 10 juni openhartig verslag van de wijze waarop hij als argeloze donor hulpeloos wijs is geworden. Een mooi artikel, waarin hij goed laat zien hoe zijn gedachten omtrent spermadonatie veranderd zijn. Ook mooi was het verslag van de zoektocht van donorkind Emi Stikkelman naar haar biologische vader. Toch stoort me iets in de berichtgeving en dat is de eenzijdigheid ervan. Laat ik er daarom een verhaal tegenover zetten.

Ik heb, ruim dertig jaar geleden, samen met mijn vrouw twee kinderen gekregen. Door omstandigheden heeft de oudste een bekende donor en de jongste een anonieme. Zelf verwachtten we dat dat misschien nog wel eens moeilijk kon worden, maar dat is nooit gebeurd. Onze oudste heeft haar donor, op zijn verzoek, één keer gezien en zei dat ze hem een aardige man vond, maar geen behoefte had aan verder contact. Onze jongste had zich, naar aanleiding van alle publiciteit, nog eens afgevraagd of ze een probleem had met het feit dat ze haar biologische oorsprong maar half kende. Het antwoord was een oprecht nee. Beide dochters zeggen al hun hele leven: jullie zijn onze ouders, het is erg aardig van de donor dat hij het mogelijk heeft gemaakt dat we zijn geboren, maar wat moeten we verder met hem?

Het is erg aardig van de donor dat hij het mogelijk heeft gemaakt dat we zijn geboren, maar wat moeten we verder met hem?

Ruim dertig jaar geleden hebben we er met andere lesbische stellen met een kinderwens eindeloos over gepraat: is een bekende of een anonieme donor nu het beste? We kwamen er niet uit en maakten onze eigen keuzes. Later, toen onze kinderen opgroeiden, merkten we dat die vraag helemaal niet relevant was. Onze kinderen, of ze nu van een bekende of een anonieme donor afstamden, deden het even goed. Ze hadden dezelfde problemen als andere kinderen, maar bij geen van hen zorgde de vraag naar hun biologische oorsprong voor problemen, ook niet toen ze zelf kinderen kregen.

De oproep van minister Schippers aan donoren om zich alsnog te melden heeft me erg verbaasd. Ik heb er intensief naar gezocht, maar geen enkel wetenschappelijk onderzoek kunnen vinden dat aantoont dat kinderen eronder lijden als ze hun biologische oorsprong niet kennen. Onderzoek dat er wel is, gaat meestal over adoptiekinderen. Maar ook bij hen is het lang niet altijd een issue. Er is wel onderzoek dat laat zien dat bekend of anoniem donorschap geen verschil maakt. Zo wordt in het SCP-rapport Steeds gewoner, nooit gewoon uit 2010 onderzoek van H. Bos aangehaald waaruit blijkt dat de status van de donor geen verschil maakt voor het welbevinden van de kinderen.

Gun al die anonieme donoren het recht niet alsnog twintig (jong)volwassenen aan hun voordeur te krijgen

Wat in mijn ogen wél schadelijk kan zijn voor donorkinderen is het gemak waarmee tegenwoordig wordt verondersteld dat 'je niet verder kunt als je je roots niet kent' en het gemak waarmee van een donor een vader wordt gemaakt. Voor wie dat geldt, is het fijn dat ze op zoek kunnen gaan. Gun anderen het recht dat niet te doen. En gun al die anonieme donoren, die het mogelijk hebben gemaakt dat mensen hun kinderwens konden vervullen, het recht niet alsnog twintig (jong)volwassenen aan hun voordeur te krijgen.

Ineke van Laanen, Nijmegen