Kinderen spelen in een ondergelopen tunnel in Rijssen na zware regenval.
Kinderen spelen in een ondergelopen tunnel in Rijssen na zware regenval. © ANP

Beri Shalmashi: de Hollandse regen heeft me nooit in de steek gelaten

Opinie op Zondag

Prikkelende opinie op een dag dat u er tijd voor heeft: de Volkskrant presenteert elke zondag twee bijdragen van een vaste club van acht auteurs. Straks historicus Arnout Brouwers, nu eerst regisseur Beri Shalmashi.

Die zoen tussen de regen en het zand, de geur van de modder

We zijn niet altijd even goede vrienden, de regen en ik. Ik klaag vaak over hem, als de dagen koud en somber zijn. Als de buien blijven hangen over je dag, blijven zeuren aan je humeur. Als iedereen erover klaagt.

Maar als ik ver weg ben, in een land waar hij zelden komt, waar regen altijd een zegen is, en hij klettert naar beneden, dan komt de waardering terug. Als de druppels zachtjes landen in een warm land op het warme zand dat met een dun laagje de straten streelt. Die zoen tussen de regen en het zand, de geur van de modder. Als ik de regen elders ruik, brengt het me altijd naar thuis. Naar hier.

Die gedachte probeerde ik te koesteren toen ik vanmorgen naar een afspraak liep zonder paraplu. Het was oké, de regen. Het was mooi. Hij waste mijn haren, mijn jas raakte doorweekt. Het bracht me terug naar herinneringen aan eerdere intense buien. Toen ik zes was en het tijdens de avondvierdaagse zo hard regende dat ik tot aan mijn sokken toe verzopen was. Toen ik negen was en ik dacht dat als de regen niet zou stoppen, Almere weer een meer zou worden.

Toen ik dertien was en de stortbui door de straten danste, samen met de wind die een boom op mijn vaders auto smeet terwijl mijn zusje ter wereld kwam. Toen ik achttien was en we een film maakten met Frits Lambrechts als stem van de herfst en van het water dat uit de hemel viel. De brandweermannen maakten die regen met twee wagens tegelijk.

Toen ik vierentwintig was en van mijn eerste verkochte script een parfum aanschafte dat iets als 'een tuin na de regen' heette. Toen ik zesentwintig was en het hoosde in de woestijn waar ik kampeerde. Toen ik dertig was, verslagen terug van wilde jaren buitenland. En de regen maar bleef komen. Ik had geen geld voor de tram, want ik moest helemaal opnieuw beginnen. Maar het was oké. Ik had de Hollandse buien gemist. Het was een warm welkom.

Ten slotte was ik terug in het nu, toen ik net dus door de regen liep, op weg naar een afspraak, met al die gedachten. Ik ben helemaal opnieuw begonnen, maar alles is weer op de rails. Alles is oké. Zelfs de regen. Juist de regen. Die heeft me nooit in de steek gelaten.

Beri Shalmashi (1983) is scenarist, regisseur en publicist. Momenteel werkt ze met EO/IKONdocs aan haar eerste lange documentaire 'De Bergen Lonken' en schrijft de romantische komedie 'Welkom', over een dorp waar statushouders komen te wonen. Haar nieuwste korte film is 'Shouted from the Rooftops', gefilmd in Noord-Irak.