Op het podium is ze hartstikke leuk, maar de miskleun Witness had achterwege mogen blijven
Op het podium is ze hartstikke leuk, maar de miskleun Witness had achterwege mogen blijven ©

Witness roept fundamentele vragen op: waarom moest dit album er komen?

Dat het nog veel erger kan dan bij Lorde onderstreept Witness, het vijfde album van de Californische Katy Perry (32), één van de allerpopulairste popvrouwen van dit moment.

Eigenlijk komt het hierop neer: de paar leuke liedjes kenden we al, met name de singles Chained to the Rhythm (met Skip Marley - de kleinzoon van) en Swish Swish (met Nicki Minaj).

pop
Katy Perry
Witness Capitol/Universal

Minstens tien van de overige liedjes horen tot de categorie 'zinloos opvulsel': de beats, de tot vervelens toe door de autotune getrokken zang - en dat bijna een uur lang. Zulk amorf, zouteloos broddelwerk als Mind Maze of Miss You More, waarom spreekt niemand bij zo'n platenmaatschappij daar een veto over uit?

Witness is veruit Perry's vervelendste album, een enorme tegenvaller na de leuke popplaten Prism (2013) en vooral Teenage Dream (2010). Het roept fundamentele vragen op: waarom moest dit album er komen?

In mei 2018 loopt de Ziggo Dome tweemaal vol voor Katy Perry. Begrijpelijk, want op het podium is ze hartstikke leuk. Wat is er mis met twee of drie lekkere singles, als er even niet meer in zit, gevolgd door die tournee? De miskleun Witness had in elk geval achterwege mogen blijven.