Jarvis Cocker op Glastonbury, 2011.
Jarvis Cocker op Glastonbury, 2011. © AFP

Room 29 is te goed voor handjevol voorstellingen

Concert (rock) - Jarvis Cocker en Chilly Gonzalez

Na acht jaar stilte zet Jarvis Cocker met Chilly Gonzalez een vertelling op muziek neer die blijft boeien. Vanaf het moment dat hij opkomt voelt het als een warm bad.

Room 29

Door Jarvis Cocker en Chilly Gonzalez
Gezien Barbican, Londen, 25/3

Hij is altijd nog liedjes blijven schrijven, maar het is toch al acht jaar geleden dat Jarvis Cocker voor het laatst een album uitbracht. Je moet zeker van je zaak zijn, vindt de zanger/componist die met zijn band Pulp in de jaren negentig tot de absolute Britpop-top hoorde. Er is immers al genoeg muziek en een nieuwe Common People, Disco 2000 of Do You Remember The First Time, schrijf je niet zomaar.

Cocker weet ook gewoon niet zo goed hoe hij zich, inmiddels over de vijftig, het beste kan presenteren. Is hij niet gewoon wat te oud voor het rock 'n roll leven. Misschien moest hij zich met zijn schrijvers- en voordrachtstalenten eens aan andere disciplines wagen. Theater bijvoorbeeld.

Pas op het toneel komt Room 29 echt tot leven

Zie daar het ontstaan van Room 29 een verzameling liedjes over een hotelkamer in het fameuze Hollywood hotel Chateau Marmont. Cocker logeerde eens in die kamer met piano en werd overmand door allerlei fantasieën over wat zich daar allemaal kan hebben afgespeeld. Hij ging aan de piano zitten 'om er achter te komen dat ik helemaal geen piano kan spelen'. Dus benaderde hij een bevriende Canadese pianist: Chilly Gonzales.

Zo vertelde hij aan het begin van de voorstelling. Want behalve een plaat met zestien nieuwe liedjes is Room 29 ook een theatervoorstelling, die het voorlopig helaas met en handjevol uitvoeringen moet doen. Doodzonde want pas op het toneel komt het vorige week verschenen album Room 29 echt tot leven.

Er staat in het Londense Barbican zaterdag niet meer dan een vleugel, bed en nachtkastje op het podium, maar Cocker blijkt nog altijd die flegmatieke voordrachtskunstenaar van weleer. Als hij met rolkoffer opkomt op een rustig pianomotiefje van Gonzales en zijn stem verheft voelt dat als een warm bad. Rustig, donker en wat melancholiek klinkt het 'Help yourself to pretzels'.

Het publiek, dat op hun stoel een hotelsleutel met 'Room 29' op het labeltje vond is meteen geboeid. Er ontvouwt zich een mooie vertelling op muziek. Cocker praat en zingt over Jean Harlow en Howard Hughes die in kamer 29 verbleven. We horen de filmjournalist David Thomson met krakende stem anekdotes oplepelen en zien de hoofdpersonen in schitterende montages op een groot videoscherm.

Als Cocker met rolkoffer opkomt en zijn stem verheft voelt dat als een warm bad

Intussen bestelt Cocker via roomservice een heus strijkkwartet dat de muziek wat dromeriger maakt. Cockers fascinatie betreft niet de rock 'n roll kant van de hotelgeschiedenis. Dat Led Zeppelin er op motoren de lobby in kwam rijden boeit hem net zo min als de dood van Blues Brother John Belushi aldaar. Het gaat hem om het Chateau Marmont van het oude Hollywood zo tot de jaren vijftig, toen de sterren van het witte doek het publiek meenamen naar een mooiere, zij het illusionaire wereld. Zelf was Cocker van kinds af aan vooral geobsedeerd door televisie, wat mooi verbeeld wordt als hij vanuit een portable zwart/wit tv Daddy, You're Not Watching Me zingt.

Gaandeweg de liedcyclus (we mogen het van Cocker geen musical of muziektheater noemen) wordt Cockers droom ontmanteld. Film, ach het is slechts een trucje met licht, zingt hij in het prijsnummer Trick Of The Light. Een nummer dat klinkt als een unplugged-versie van een Pulp-hit. Cocker danst, net als twintig jaar geleden, elegant zwaaiend en schoppend met al zijn ledematen. Hij plukt dezelfde virtuele blaadjes uit de lucht als vroeger en onderstreept nog altijd een goed liedje in de pen te hebben tijdens de minstens zo spectaculaire 'epiloog' Ice Cream As Main Course.

We hopen dat het niet bij dit handjevol voorstellingen blijft

Plaats van handeling is nu het vlakbij gelegen restaurant Musso & Franks'. Daar in het oudste restaurant van Hollywood stelt Cocker uiteindelijk vast dat zijn droomwereld over het oude Hollywood waarin Jean Harlow op de vleugel begeerlijk lag te zijn, niet meer bestaat. Kamer 29 in het Chateau Marmont is gewoon een hotelkamer en 'the love of my life was just a trick of the light.'

Natuurlijk laat het publiek Cocker en Gonzales niet zomaar gaan. Samen met het Kaiser Strijkkwartet voeren ze een prachtige versie van Leonard Cohens Paper Thin Hotel uit. En als er als extraatje ook nog heel geestig gespeeld wordt met tekst en melodie van Hotel California kan worden vastgesteld dat Jarvis Cocker zich veel te weinig heeft laten zien, en hopen we dat het niet bij dit handjevol voorstellingen blijft. Cocker en Gonzales zouden met Room 29 gewoon op tournee moeten gaan.