Albumhoes van A kind revolution
Albumhoes van A kind revolution ©

Paul Weller sleept er nog nét een voldoende uit

CD (pop) - A Kind Revolution

Paul Wellers dertiende soloplaat wordt in het Verenigd Koninkrijk met de gebruikelijke euforische hyperbolen onthaald. Best vreemd toch, die lof, want echt beklijven doen de meeste van Wellers platen sinds Stanley Road (1995) maar zelden.

A Kind Revolution

Paul Weller
Pop
Parlophone/Warner

A Kind Revolution begint met het soort anonieme, stroef klinkende rocksongs waar Weller al decennia lang patent op heeft. Woo Sé Mama komt maar niet los, de logge gitaarbegeleiding klinkt zelfs een beetje oubollig. De puntige powerpop waarmee hij met The Jam furore maakte, is ver weg, net als de soepele soul en funk van The Style Council.

Maar op de tweede helft van de plaat lijkt Weller even te ontsnappen uit zijn rockkeurslijf. Bijvoorbeeld in het meeslepende refreintje van Satellite Kid. Dat is nog altijd niet genoeg voor een grote jubelzang, maar het zwoele jazzy The Impossible Idea is ineens een verrassend sterke afsluiter.

Zo haalt Paul Weller veertig jaar na In The City, zijn nog altijd opwindend klinkende debuut met The Jam, net een voldoende.