Harry Styles vaagt boybandverleden in één klap weg
© AFP

Harry Styles vaagt boybandverleden in één klap weg

Maar wat is nu echt zijn geluid?

In zijn thuisland Groot-Brittannië noemen ze Harry Styles 'de paparazzimagneet'. Styles (23) is een van de grootste Britse tieneridolen, en alle aandacht die voorheen was gericht op zijn boyband One Direction krijgt Styles nu in zijn eentje te verwerken. Hij is het gesprek van de dag, al maanden lang, en dat was hij ook al vóórdat vrijdag dan eindelijk zijn eerste soloalbum verscheen.

Het grote nieuws van eergisteren: Harry heeft een nieuw vriendinnetje. Het grote nieuws van gisteren: Harry smakt op de grond na mislukte podiumduik. Vandaag even geen roddelnieuws meer, maar aandacht voor de inhoud. De eerste plaat van Harry Styles is best goed, en in ieder geval gedurfd.

Het eerste namelijk dat opvalt aan het titelloze debuut, is de volwassen toonzetting en de ambachtelijke productie. Het boyband en dus One Direction-verleden is in één klap weggevaagd, en Harry Styles wil in zijn muziek duidelijk géén tieneridool meer zijn. Het openingsnummer Meet Me in the Hallway drijft op akoestische gitaren en een rond plonkende, houtachtige baslijn. En op de in vele laagjes over elkaar geschoven vocalen van Styles, die de luisteraar beschaafd richting de Bowie-pastiche Sign of the Times voeren.

Zweempje Beck

Dat nummer was al eerder uitgebracht als single en blijkt nu ook het sterkste nummer van de plaat: een gevoelig vocaal seventies- en softpopliedje, dat vooral in het refrein-met-falsetstem een regelrechte ode aan de vorig jaar overleden Bowie lijkt. In de finale overzingt Harry Styles zich iets, in een wat al te nadrukkelijke poging het kippenvel op de armen te musiceren: net wat teveel door emoties overmand, bij een ook al zo gierend dameskoor. Maar goed, het nummer gaat ook over geboorte en dood en alles daar tussenin dus er mag best een traantje worden weggeschoten.

Na de sterke openingsfase schiet Styles' debuut heel modern van links naar rechts door het poplandschap, zoals bijvoorbeeld Ed Sheeran dat ook doet: beetje indierock, beetje hiphop, dan weer een mooi klein folkliedje, gevolgd door een tranentrekkende gitaarballade. In Carolina, een track met een grappig vocaal 'o yeah'-sampletje, valt zelfs een zweempje Beck te herkennen. Een leuk en opgewekt nummer, en mogelijk een volgende hitsingle.

In het tokkelende gitaarlied Sweet Creature verwijst Styles ineens naar The Beatles, want de vergelijking met Blackbird dringt zich op. Styles kan zingen, wil hij maar zeggen, maar het knakje in zijn stem kan zomaar wat op de zenuwen gaan werken. Daarmee duwt Styles het sentiment in dit soort ballades net wat over de rand, en dat is eigenlijk jammer.

Waar staat zijn handtekening, welke route kiest hij door het ondoordringbare woud van de popmuziek?

Boze punkrocker

Dan is het tijd om te rocken. Dat doet Styles ook alweer in andermans stijl, en nu die van The Rolling Stones. Het gitaarspel in Only Angel komt rechtstreeks uit de koffer van Keith Richards. En in Kiwi klinkt Styles ineens als een boze punkrocker.

Het zijn stuk voor stuk degelijke en goed geschreven popliedjes, vol van knappe vocale en soms echt weldadige harmonieën die vanaf nu niet van radio en afspeellijsten te branden zullen zijn. Maar aan het einde van de plaat blijven toch wat vragen open staan. Wat is nu het onmiskenbare geluid van Harry Styles. Waar staat zijn handtekening, welke route kiest hij door het ondoordringbare woud van de popmuziek? Of is het een artistieke keuze om juist geen keuzes te maken?

Misschien kan Styles zichzelf wat nader verklaren bij zijn komende wereldtournee. Voor zijn concert op 8 november in de Afas Live is in ieder geval geen kaart meer te verkrijgen.