Caetano Veloso.
Caetano Veloso. © Estela Silva

Caetano Veloso en Teresa Christina tonen essentie Braziliaanse samba

Concert (Wereld) - Caetano Veloso en Teresa Christina

Caetano Veloso en Teresa Christina lieten in het concertgebouw de essentie van de Braziliaanse samba zien. Een gitaar, een stem en een verhaal: meer is er niet nodig.

Caetano Veloso en Teresa Christina
Wereld
Concertgebouw, Amsterdam, 19/5.

Iedere kans om Caetano Veloso (74), de grote Braziliaanse zanger en een van de aanvoerders van de politieke en artistieke tropicália-beweging, nog eens live te zien, moet je grijpen. Zeker als Veloso alleen met zijn gitaar naar het Concertgebouw komt. Wat de man heeft betekent voor de Braziliaanse cultuur, krijg je bij zijn opkomst helder voor ogen: het grotendeels Braziliaanse en Portugese publiek ontvangt het zangmonument met een minutenlange, joelende en uiteraard staande ovatie. Ontroerend.

Zijn liedjes zijn stuk voor stuk klassiekers, van het verstild schommelende Luz do Sol tot dat altijd beklemmend mooie Meu Bem, Meu Mal, waarin Veloso's zachte en wat vrouwelijke stem voorzichtig om het gitaarritme kronkelt. Die stem klinkt soms wat door het leven getekend, maar dat doet geen afbreuk aan de emotionele lading van zijn teksten en composities.

De galm van het Concertgebouw laat Cartola's levenslessen vol en rond door de zaal cirkelen

Maar de grootste verdienste van Veloso, tijdens een van nostalgie doortrokken vrijdagavond in Amsterdam, is zijn introductie van de zangeres Teresa Christina. Veloso vindt de tijd rijp om het stokje door te geven, en laat de 42-jarige zangeres uit Rio zijn concert openen en afsluiten.

Christina brengt de samba terug naar de essentie. Zij zingt liedjes, vooral van de componist Angenor de Oliveira alias Cartola, naast alweer uitsluitend een gitaar. En dat doet ze met een donkere, aardse en daardoor zeer geloofwaardige stem. Geen vocaal wereldwonder maar een pure karakterstem, die je vooral raakt als Christina de noten lang en geheel zonder vibrato aanhoudt. Een somber lied als O Mundo é um Moinho krijgt een haast religieuze kracht, omdat de galm van het Concertgebouw Cartola's levenslessen vol en rond door de zaal laat cirkelen. Een gitaar, een stem en een verhaal. Meer heeft de samba niet nodig.