Ariane Grande treedt op in 2014.
Ariane Grande treedt op in 2014. © ANP

Ariana Grande is muzikaal sterk, maar visueel ver onder de maat

Zuur voor de duizenden tienerfans: de decorbouwer vergeet goed podiumlicht

Ariana Grande doorloopt een erg Amerikaanse sterrencarrière. Zij begon als actrice in populaire kinderseries als Victorious en Sam & Cat, en werd daarna groot in de pop. Heel groot, net als voormalige kinderseriesterren Christina Aguilera, Miley Cyrus en Britney Spears. Grande verkeert in de Verenigde Staten in de adellijke pop- en hiphopkringen rond Rihanna en Nicki Minaj, maar haar show Dangerous Woman, waarmee Grande twee dagen in een uitverkochte Ziggo Dome staat, valt bijna in het niet bij de spektakels die de grote Amerikaanse popvrouwen tegenwoordig neerzetten.

Het podium in de Ziggo Dome is leeg. Tegen de achterwand hangt een breed wit gordijn, waarop zo nu en dan wat fragmenten uit Grande-clips zullen worden vertoond. Bij de openingsnummers Be Alright en Everyday verschijnt Grande op het podium - in elegant zwart jurkje, op eng hoge naaldhakken - met een stuk of acht mannelijke dansers die in vrolijke maar weinig spectaculaire choreografieën om haar heen dansen. En daar zal het zo'n beetje bij blijven. Er volgen nog twee verkleedpartijen (Grande draagt nu een wit jurkje), en er worden twee trappen het podium opgereden. En tegen het einde van de show dwarrelen honderd roze ballonnen naar beneden. En dat was het.

Gordijn

Op het gordijn verschijnt het hoofd van de rappende Nicki Minaj: fragmentjes die één op één uit de clip zijn geknipt. Wat armoedig.

Het opmerkelijkst: bij de eerste negen nummers, dus gedurende de eerste helft van de show, ziet het publiek geen band. Die is er wel, want je hoort aan de snoeiharde drums dat die wel degelijk live aan elkaar worden geslagen, maar je ziet hem niet. De band staat achter de gordijnen en wordt pas bij liedje tien op rollende podia voorbij het gordijn geduwd. Bij dat nummer, Grandes hit Side to Side, verschijnt dan ook nog een platformpje met vijf hometrainers op het podium, net als in de videoclip. Op het gordijn verschijnt het hoofd van de rappende Nicki Minaj: fragmentjes die één op één uit de clip zijn geknipt. Wat armoedig.

Prima stem

Dan kun je zeggen: de showmakers van Grande kiezen voor minimaal, omdat bijvoorbeeld de muziek centraal moet staan, maar daar komen ze niet mee weg. Vooral omdat de decorbouwers ook nog vergeten zijn een lamp op de zangeres te richten. Grande speelt het grootste deel van haar show in het donker, zonder podiumlicht in haar gezicht. Onbegrijpelijk, en wel heel zuur voor de duizenden fans (gemiddelde leeftijd 15 jaar) die achter in de zaal staan of op de tribunes zitten en geen idee hebben waar de protagonist van de avond uithangt.

Gelukkig kan Grande erg goed zingen, daarover is de hele Ziggo Dome het snel eens. Haar stem is knalhard en zuiver als zij van die typische Mariah Carey-achtige toonladdertjes bestijgt. In de zachte r&b-ballade Moonlight zingt Grande soulvol en emotioneel geladen, net als in het stijlvolle soulnummer Leave Me Lonely. En Grande schittert in haar heerlijke hit Greedy, die live echt een daverend funknummer wordt dankzij de band die in het volle zicht ineens veel beter is gaan spelen. Het is hard, maar wel effectief, net als de pompende beats in het dancenummer Break Free, die de concerthal echt doen ontbranden.

Ariana Grandes show is muzikaal in orde, maar als visueel spektakel ver onder de maat. En dan kun je haast niet anders dan drie sterren boven deze recensie zetten.