Philippe Remarque.
Philippe Remarque. © Sanne De Wilde

Peach and black, kort geding en goede leraren

De week van hoofdredacteur Philippe Remarque

Prince

Zeven uur 's avonds is een schappelijke tijd voor het doods-bericht van een wereldster. Bezien vanuit de redactie van een ochtendkrant dan. Zo'n bericht is als een voet in een mierenhoop. Iedereen gaat harder rennen. Internetredacteuren diepten snel de recensie van de laatste plaat en het interview uit 2010 op. Gijsbert Kamer begon aan zijn necrologie. Spoedvergadering in mijn kamer: V was al gezet, dus het werden vier pagina's voor in de krant. Avondchef Harmen Bockma schoof een paar houdbare verhalen door. Toen ik muziekredacteur Robert van Gijssel, op de speakerphone, voorstelde Chris Buur de stijl en seksuele ambiguïteit van Prince te laten duiden, bleek Robert precies hetzelfde idee te hebben gehad. Chris stelde zijn date teleur en toog aan het werk. Robert zelf zou de muziek aan de hand van vier nummers duiden. Pablo Cabenda tekende de herinneringen op van een van de Loïs Lane-zusters.

Over de voorpagina hebben Harmen en ik nog wat gekissebist. Niet over het sterke beeld dat fotoredacteur Henk Brandsma vond: Prince die zijn gitaar likt tijdens dat legendarische vroege concert in Paradiso. Wel over de vraag of er nog meer onderwerpen op de 1 moesten. Dat is minder mooi. Maar, vond ik, we moeten wel enige maat houden. Er zijn ook lezers aan wie Prince minder besteed is, hij was steengoed en intrigerend, maar heeft nu ook weer niet de wereld veranderd. 'Jij houdt zeker niet zo van Prince', opperde iemand, waarop ik verontwaardigd meldde dat ik laatst nog bij dat weergaloze concert in de Ziggo Dome was geweest en dertig jaar geleden in de Galgenwaard, op bevel van de tiran gekleed in peach and black. Grappig om de volgende ochtend te lezen, in een mooie column over tiener-adoratie, dat Sheila Sitalsing hetzelfde concert had bezocht.

Eritrea

De Volkskrant laat zich niet het zwijgen opleggen over deze misstanden

Deze week zat ik voor de tweede keer een hele middag in de rechtbank, naast onze advocaten en redacteuren Marjon Bolwijn en Huib Modderkolk, wegens onze berichtgeving over Eritrea. Dat is een nare dictatuur met een ijzeren greep op de diaspora in Nederland. Daar hebben we uitgebreid over geschreven. Een sympathisant van het regime van dictator Afewerki in Nederland zint dat niet. En die zet er wrang genoeg de middelen van onze vrije rechtsstaat tegen in. De Nederlandse Eritreeër Meseret Bahlbi daagde eerst hoogleraar en Eritrea-expert Mirjam van Reisen voor de rechter wegens haar onthullingen over de Eritrese activiteiten in Nederland. De rechter wees zijn eis af en stelde vast dat Bahlbi 'gelieerd is aan het regime in Eritrea en het gedachtengoed van dit regime actief ondersteunt'. Nu waren wij aan de beurt, omdat we hadden bericht over de intimidatie van hoogleraar van Reisen. Bahlbi vindt dat wij hem daarmee ten onrechte in verband hebben gebracht. Eis: 50 duizend euro schadevergoeding en rectificatie op de voorpagina. De zaal zat vol Eritreeërs, regime-aanhangers en opposanten. Een kort geding, maar met een uitgebreid college Eritrese geschiedenis van de advocaten. Ik kreeg aan het eind het woord van de rechter en heb gezegd dat ik een patroon zie: onwelgevallige berichtgeving over de lange arm van Eritrea wordt bestraft met tijd- en geldverslindende rechtszaken. Kennelijk is het de bedoeling dat academici en journalisten de volgende keer afzien van berichtgeving. Maar de Volkskrant laat zich niet het zwijgen opleggen over deze misstanden.

Onderwijs

U leest bij ons veel over onderwijs. Zeker nu de grote na-oorlogse emancipatiemachine blijkt te haperen - zie het stuk van Sander van Walsum vandaag in Vonk. Een van de betere bijdragen kwam vorige zaterdag van columnist Aleid Truijens, die de politiek voorhield dat de tweedeling is verergerd door verkeerd ingrijpen. Dat biedt hoop. Verkeerde beslissingen kun je terugdraaien. Of dat ook geldt voor het nieuwe leenstelsel (waar wij voor waren) moet nog blijken, liet onderwijsverslaggever Rik Kuiper op woensdag zien. Essentiële discussies, maar nog liever laat ik me inspireren door energieke leraren die in de praktijk het onderwijs vernieuwen, kinderen boeien en verder helpen. Zoals de innovatieve meester Bart op de school van mijn zoontje. En geschiedenisleraar Jelmer Evers, de hoofdpersoon van onze 'werken in het onderwijs'-special vorige zaterdag. Rik maakte een hoopgevend verhaal over zijn kruistocht om de leraar meer vrijheid te geven: flip the system!